[ که این بی‌برگی‌ام را تاب نیاورد. رفیق روزهای پاییزم. ]

همیشه روز آخر تعطیلات یه نگاه به خودم میندازم یه نگاه به حجم تکالیف کوفتی‌ای که مونده و زمزمه میکنم «من تا الآن چه غلطی میکردم؟»

خیلی چیزا وقتی واسشون میجنگی ارزششونو از دست میدن.

میگه میدونی مشکل تو چیه؟
و همین جمله یعنی باید چک کنم ببینم آهنگ به اندازه کافی بلند هست یا نه و هر از گاهی سر تکون بدم که شک نکنه.

[ دوسش داشتم چون ]

یکی رفته توی آینه میگه هیچی نمیشی.

تو زدی زیر قولت ولی من به جات رو حرفت وایمیسم و این علاقه رو نگه میدارم تا آخرش.

خیلی‌خب. خوابید.

اگه گفتین الآن چی میچسبه؟😍
مردن.

اگر چیزی رو نمیدونین راجع بهش سکوت کنین.

[ قهرمان زندگی خودت بودن رو برنامه‌ریزی کردن. ]

زنگ میزنن خونه میپرسن کجایی؟
خدایا منو گاو کن.

اون داشت برام تند تند توضیح میداد و من تو ذهنم داشتم به این فکر میکردم که از کدوم زاویه بزنم فک خوش‌تراشش داغون‌تر میشه.

من همش برای این که اونا حس بد و اضافی بودن بهشون دست نده کارایی کردم که بعدش به خودم حس بد یا اضافی بودن دست داد.

گستاخی‌ام در رفتن، دست کشیدن و یکباره از خاطر بردن، شرمنده‌ام می‌کند.

چون من کسی نیستم که تکرار شم تو زندگیت و تو کسی نیستی که اینو ندونی.

میخوابیم چون درکِ عظمت شب از تواناییامون خارجِ!

آره ولی دقت کردی دنیایی که برای خودش تو سرش ساخته چقدر رنگارنگه؟

روزگار منتظر حرکت ما نمیشه. زمین به گردش خودش ادامه میده و این ماییم که باید بدوئیم تا بهش برسیم.