یه طرف لبم رو احساس نمی‌کنم و می‌دونم مسخره‌س اما کل بدنم تعادلشو از دست داده.

راستی من از اکانت اصلیم لاگ‌اوت کردم و حالا حالا ها هم قرار نیست لاگ‌این کنم. اگر کاری دارین که فکر می‌کنین خیلی واجبه و اگر نگین می‌میرین به اون باتی که تو بیوی کاناله پیام بدین.

نمره‌ی روحی روانیم هم صفر از صد.

جوری رفتار می‌کنید که انگار جنگه و لابد حرفاتونم سلاح‌های شیمیایی‌تونه نه؟

این همه دشمن دلیل جنگیدن نمی‌شه.

خوبی هرکسی رو بردار و ببر یه گوشه قلبت نگه‌دار.

چوب لا چرخشون نکنی دور می‌گیرن.
جز خودشون ما هم خبر داریم. «هیچی نیستن.»

حاتمه ابراهیم‌زاده :

گاهی وقتها آدما میرن که پیدا بشن،هر رفتنی که به معنای دور شدن و گم شدن نیست،یه روز میفهمی برای پیداکردن اونچه که یه عمره دنبالشی برای یه رهایی همیشگی، باید جاهای بزرگ تری بدنبالش گشت باید نفس های بلند و طولانی تری رو کشید، نه میون آدم ها و اتفاقات ریز و درشتشون، یه جای دور،
یه جایی که زیر سقف آسمونش،بشه دوباره و دوباره از نو زنده شد.هر رفتنی به معنای دور شدن نیست گاهی وقتا آدما میرن که پیدا بشن...

@Banafshiat

[گاھی گلی، گاھی ھم بد خاری]

اینکه جدیداً نمی‌تونم بنویسم چیز جدیدی نیست و این قید جدیداً که اول جمله‌ بکار بردم هم اشتباهه. در واقع چند وقتی می‌شه که اینطوریه اوضاع. و من این سری جوری کلماتم رو گم کردم که اصلاً یادم نمی‌آد قبلاً چجوری می‌نوشتم. انگار که من از اولش هم هیچ‌وقت قابلیت نوشتن نداشتم. و این خیلی غم‌انگیزه. چون که موضوعات ریز و درشتی تو سرمه که دلم می‌خواد راجع بهشون بنویسم یا حتی صحبت کنم؛ اما انگار که مرتب کردن کلمات و جاری کردنشون یه قدرت فراانسانیه که همه‌ی جهانیان دارن، جز من.

ولی یادمه یه زمانی مرد بود و قولش.

و بله.
شدیم هزارتا.✨

روزهای تعطیل نشانه‌های خداوند برای زمینیان هستند.

بندبازِ بی‌تعادلم.

+ برنامه‌ت برای امتحانا چیه؟
- به نام خدا، Minecraft.

ولی اگه هیچ‌وقت نتونستیم بوی آدما رو فراموش کنیم چی؟

منو می‌بینی اینجا؟
من حتی به اشتباهاتمم افتخار می‌کنم. پس الکی واسه خودت فکر نکن می‌تونی بیای پیشِ خودم تخریبم کنی.

باید بتونین همچین ذهنیتی رو برای خودتون بسازین. اینجوری کمتر درگیر حرفا و نظرای مردم می‌کنین خودتونو.

یه تصمیم محکم، و بعدش تویی که داره واسه بدست آوردن خواسته‌هاش می‌دوئه.

[ شعله‌ورم قدرِ یه خورشید ]