🕍 #آموزش_عبری

🔹درس ۱

🔺اشخاص

🔸گرد آورنده: واحد «ترجمه» انجمن علمی ادیان و عرفان

🆔 @RAM_fum

@Theology_faculty
@SSAFUM

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

نیایش و خلسه: «هسیکازم» و «ذکرِ عیسی»

✝✴️ عارفان شرقی بیش از هرچیزی بر نیایش و مراقبه، به عنوان ابزاری برای عروج نفس به ساحت آگاهی الهی، تاکید می‌کردند. این اعمال نزد خلوت نشینان و راهبان مقیم در صحراهای مصر و سوریه، از قرن سوم میلادی، رواج داشت. جان کاسیَن که در جوانی مدتی در صومعه بیت لحم به سر برد و پس از آن مدتی مدید نزد زاهدان صحرای مصر اقامت گزید (تا اواخر سده چهارم میلادی) در کتاب گفتگوها نمونه ای سنتی از دعا و نیایش ارائه داده است که هم در شرق و هم در غرب بسیار تأثیرگذار بود. او می‌گوید: «به مدد مراقبه مدام بر امور الهی و با تأمل روحانی، نفس به خلسه می رود» و آن گاه مدتی مدید با خدا متحد می شود چنان نزدیک و پیوسته که «هر دمی که بر می‌آوریم یا هر اندیشه و سخن ما خدایی می شود». به گفته ماکسیموسِ معترف نشانه والاترین مرتبه نیایش عمیق و شهودی این است که «به محض آنکه شخص به نیایش می‌پردازد نور بیکران الهی او را محسور می کند».

🖌 دیونوسویس مجعول نیز می گوید:
در نیایش به سوی خیر نخستین کشیده می شویم. خیری که با بی‌کرانگی فراگیرش هرگز از ما غایب نبوده؛ تو گویی همچون ریسمانی درخشان از اوج آسمان به جهان سفلا آویزان شده است. ما گمان می کنیم که خودمان آن ریسمان را به پایین می کشیم، در حالی که در حقیقت به جای آنکه ما آن را بکشیم... آن ریسمان ما را به بالا می کشد، به سوی پرتوهای درخشان شکوه متعال.

🖍 شیوه خاصی از نیایش، که در کلیسای ارتدوکس شرقی جایگاه مهمی یافته است، شیوه ای است که تحت تأثیر سیمیون قدیس نزد راهبان کوه آتوس (در مقدونیه) رواج یافته بود. این شیوه، که به هسیکازم (مأخوذ از واژه یونانی هسوخیا به معنی «سکوت» ) معروف است، عبارت است از سکوت باطنی و تمرکز ذهن به حضور الهی که بر اثر تکرار «ذکرِ عیسی» (« ای خداوند، عیسی مسیح، پسر خدا، بر منِ خطاکار رحمت فرست») خاصی می شود. این ذکر گویی با تمرکز بر دم و بازدم همراه است، یعنی این ذکر در هر دمی تکرار می شود. چنین تصور می شد که اسمِ عیسی دارای قدرتی الهی است، که تکرار مداوم آن سبب می شود آن قدرتِ بالقوه فعال می‌شود و بدین ترتیب به جان فرد نفوذ می کند و جان او الهی می گردد. گفته می‌شود که این عمل «جان [یا جوهره] عرفان ارتدوکس شرقی است». نقطه اوج این عمل باتجربه خلسه همراه است که به واسطه آن نور الهی مشهود می شود. گرِگوری پالاماس می گوید تکرار ذکرِ عیسی «شریف ترینِ اعمال است. آدم برای همین کار آفریده شد. چرا که این ذکر نهایتاً ما را به همان نوری می رساند که در کوه تابور در هنگام تبدل تابان بود».

📗 منبع :

سیدنی اسپنسر(1399)، عرفان در ادیان جهان، ترجمه محمدرضا عدلی، تهران: هرمس.

🆔@RAM_fum

@Theology_faculty
@SSAFUM
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

“عارفان و پانتِئیسم: فراباشندگی و درون ماندگاریِ الوهیّت”

✅↩️ در مطالعه سنت های عرفانی در موارد متعددی با این ادعا مواجه شدیم که عارفانْ پانتئیست [یا وحدت وجودی] هستند. اما در واقع، چنان که ملاحظه شد، پانتِئیسم به این معنی که خداوند را، به طور مطلق و بسیط، با جهان زمانمند و مکانمند یکی بینگاریم با نظرگاهِ عارفان بسیار فاصله دارد. از منظر عارفان، با هر دینی که باشند، حقیقت غایی و الهی اساساً از جهان زمانمند و مکانمند فراتر است، اما تصدیق تعالی الهی معمولاً نزد ایشان با تأکیدی برابر و مشابه بر حضور الهی در جهان همراه است. آن حقیقت ازلی جوهره اصلی و باطنی تمام موجودات است. در واقع درون ماندگاری به معنی نوعی اینهمانی باطنی میانی «امر ازلی» و قلمرو موجودات محدود، یا اینهمانی الوهیّت و موجودات زمانمند و مکانمند است. در واقع این اینهمانی سبب شده است که برخی از پانتِئیسم سخن بگویند. اما باید توجه داشت که اینهمانی با یکی بودن مطلق و بسیط فرق دارد.

♦️ مفهوم اینهمانی در حوزه روابط میان انسان ها نیز وجود دارد و قابل درک است. فقط انسان های سطحی نگر هستند که مفهوم شخصیتِ متفرد را ذاتاً انحصاری قلمداد می کنند. در حالی که شخصیت [به رغم آنکه امری فردی است] این گنجایش را دارد که با مفاهیمی چون همدردی و شفقت و «با دیگری رنج کشیدن» جمع می شود. در واقع همدردی در اوج خود در بردارنده نوعی مشارکت حقیقی در تجربه دیگران است؛ به گونه ای که با آنان یکی می شویم و «غیریت» از میان بر می‌خیزد. هنگامی که شیخِ یک طریقه عرفانی خود را با یارانش در مصائب یا گناهانشان یکی می‌بیند، فردیت خودش زائل نمی شود بلکه غنی‌تر می گردد و بسط می یابد.‌پس خداوند در عین اینکه از کمال و جلال لبریز است، خود را با تمام موجودات یکی می کند؛ حتی با کسانی که از او غافل اند؛ در قلب هایشان منزل می کند، و با آنکه از جهان جدا به نظر می رسد با آن یکی می شود.

♦️ عارفان معمولا اعتقاد دارند که در ورای جهانِ زمانمند و مکانمندْ نظامی متعالی حکم فرماست که بر خلاف قلمرو مادی در آن جدایی و نزاع راه ندارد بلکه در آنجا همه چیز در وحدتی ناگسستنی به سر می برند. اینهمانی متقابل و درهم‌تنیدگی محض، الی الابد، میان موجودات آن برقرار است. در این عالم متعالی وجود انسان در اتحادی جاودانه با خداوند به سر می برد. به گفته اکهارت این پسر است که جاودانه از پدر زاده می‌شود. اما در جهان مادی، آن وحدت و هماهنگی ناگسستنیِ عالم متعالی از بین می رود. علت این امر را برخی از عارفان (نظیر گنوسی ها) در هبوط آغازین جستجو می کنند. اما غالباً جهان مادی نیز یکی از تجلیات عالم متعالی تصور می‌شود. از این رو، عارفان حتی در «جهان کثرت» نیز حضور الهی را احساس می کنند. آنان این جهان را تجلیِ ناتمام حقیقت الوهی می دانند، حقیقتی که خود از سطح موجودات محدود و مکانمند و جسمانی بسی والاتر است. اما ژرف ترین بخشِ خودِ محدود انسان با آن حقیقت نامحدود د ابدی یکی است. بنابراین، اگرچه خداوند در یک وجه با موجوداتِ محدود و مقید متفاوت است، از وجهی دیگر با همه موجودات یکی است و در همه آن ها زندگی می کند.

📒 منبع :

سیدنی اسپنسر(1399)، عرفان در ادیان جهان، ترجمه محمدرضا عدلی، تهران: هرمس.

🆔@RAM_fum

@Theology_faculty
@SSAFUM
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

✳️🕉 هندوها انسان را مسئول نیک و بد اعمال خویش می‌دانند و معتقدند در این دنیا انسان چهار هدف را می تواند دنبال کند، که به آن “مقاصد چهارگانه زندگی” می‌گویند:

1_ کامه : به معنی میل به لذات نفسانی و لذایذ جسمانی که حتی به صورت عشق نمودار می گردد ولی سرانجام انسان پی می برد که این راه نجات نیست و باید مقصدی دیگر و فکری بهتر طلب کند.

2_ ارتهه : کثیری از انسان ها همواره به دنبال مادیات و رفاه، به دنبال مقامات اجتماعی و شهرت و قدرت بوده اند که حصول به این مقاصد جز با بی رحمی میسر نیست و بالاخره در می یابد که این امر هم مقصد نهایی وی نیست.

3_ دهرمه : به معنی شریعت و اخلاق و رفتار دینی است که انسان می بایست وظیفه خود را نسبت به خانواده و جامعه انجام دهد که در این صورت از قید هوا و هوس رهایی یافته و آرامش قلبی نصیب وی می گردد، ولی این هم که بسیار خوب است مقصد نهایی نیست.

4_ مکشه : به معنی نجات و تعالی روح و رسیدن به کمال است که این هدف غایت انسان است.

✍🏼 منبع :

مهدی عاملی رضائی(1392)، حقیقت ادیان، مشهد : ش 14.

🆔@RAM_fum

@Theology_faculty
@SSAFUM
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

✨ بهشت رحمت صفای جنت / بهار طوبی جمال یزدان
🌟 امام‌ باقر که فیض وافر / ‏دهد کلامش به علم و عرفان

#میلاد_امام_محمد_باقر(ع)🌸
🆔 @RAM_fum

✴️☸ مجسمه بهار معبد بودا مجسمه مشهوری است که در چین در شهر جیانگ سو قرار دارد که مجسمه ای از بودا است. این تندیس با ۱۵۳ متر ارتفاع و ۳۰ تن وزن بلندترین مجسمه جهان است!

🆔@RAM_fum

@Theology_faculty
@SSAFUM
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

📢اطلاعیه مهم


ضمن آرزوی سلامتی و بهروزی برای استادان، کارکنان و دانشجویان عزیز، شروع نیمسال اول سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱ در دانشگاه فردوسی مشهد روز شنبه 27 شهریور ماه و تا اطلاع ثانوی به صورت مجازی می باشد.

معاونت آموزشی دانشگاه

@fumpr

[ Photo ]
#تسلیت‌شهادت

‍ ◾️ در شام ميان اسرا
◾️طفلى از هجر پدر نوحه سرا
◾️خردسالى به اسارت در بند
◾️مرغ بشكسته پرى پا به كمند
◾️كودكى دستخوش محنت و رنج
◾️جاى بگزيده به ويرانه چو گنج
◾️يك گل ديگر از آن گلشن عشق
◾️رفت در خاك و خزان شد به دمشق

#شهادت حضرت رقیه خاتون (س)دخت سه ساله ی امام حسین(ع) تسلیت باد.

🆔 @Ram_fum

🔰چهل منبر در بروجرد:

🖊برای به ­جا آوردن چهل منبر، صبح تاسوعا، زنان و دختران سیاه‌پوش (و معمولا نقابدار و پای بدون کفش)، تک تک یا دسته جمعی، به درب خانه ­هایی که در طول روزهای قبل (از آغاز محرم تا تاسوعا) جلو یا داخل آن را به شکل سقاخانه در آورده بودند، می روند و در هر منزل شمعی روشن می­ کنند به نیّت برآورده شدن حاجاتشان (عموماً گشایش بخت یا سبز شدن دامن و فرزندآوری).

🖊به هریک از این سقاخانه­ ها در این روز منبر نیز گفته می ­شود و شرکت­ کنندگان باید در چهل سقاخانه (منبر)، چهل شمع روشن کنند. از این رو است که این سنّت «چهل منبر» نام گرفته است.

این آئین در بسیاری از شهرهای ایران رواج دارد اما در برخی نقاط از جلوه بیشتری برخوردار است تا آنجا که در لیست میراث معنوی به ثبت ملّی رسیده است. مهمترینِ آنها عبارتند از استان گلستان و استان لرستان.

🖊آنچه اجرای چهل­ منبر در بروجرد را از بقیه نقاط لرستان متفاوت می­ سازد، آن است که در بروجرد این رسم تنها متعلق به زنان نیست و مردان نیز همراه و شرکت ­کننده ­ی این آئین هستند. به پایان رساندن چهل­ منبر آنقدر مهم است که گاهی تا پاسی از شب به طول می ­انجامد.

🖊فلسفه این مراسم اما، تنها عرض نیاز و حاجت­ خواهی نیست بلکه به گفته افراد محلی این آئین اولاً و بالذات جهت همدردی با حضرت زینب و بانوانِ اهل بیت (ع) در روز عاشورا صورت می ­پذیرد.
فلسفه­ ی این آئین و شکل اجرای آن، مخاطب را به یاد مراسم شام غریبان می اندازد که در غروب عاشورا تقریباً در تمام شهرها و روستاها برگزار می­ شود.

📚منبع:
سايت خبری تحلیلی ادیان نیوز

#ادیان_گردی✈️

➡️@RAM_fum
➡️@Theology_faculty
➡️@SSAFUM

🕍 #آموزش_عبری

🔹درس 2

🔺خانواده

🔸گرد آورنده: واحد «ترجمه» انجمن علمی ادیان و عرفان

🆔 @RAM_fum

@Theology_faculty
@SSAFUM

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

💌عشق یا توهم عشق؟

📚هر انسانی ظرفی در درون دارد که آنرا با چیزی پر می کند؛ اصل بر آن است که با اموری فطری که با فطرتِ الهیِ انسان سازگار است لبریز شده باشد؛ عشق نیز پدیده ای از پدیده های هستی و حیاتِ انسانی است که حقیقت و مجاز دارد؛ مجاز ممکن است با حقیقت نسبتی داشته باشد و تحتِ شرایطی ما را به حقیقت برساند؛ چرا که مجاز می تواند خود مرتبه پایینِ حقیقت و مرتبه ای از آن باشد؛ اما گاه چیزی توهمِ اصل است نه مجازِ آن؛ مجاز بهره ای از حقیقت دارد اما توهم هیچ بهره ای از حقیقت ندارد هیچ بلکه جایِ حقیقت را هم اشغال کرده است؛ و به نوعی ضدِ حقیقت به شمار می آید؛ توهم ممکن است انسان را برای همیشه در خود نگه دارد و از رسیدن و رساندن به اصل و حقیقت و کمال مانع شود؛ هر دوست داشتنی که از حریمِ معصومانه ی خود پای بیرون بگذارد و از فطرتِ الهیِ انسانی خارج شود هر عنوانی که داشته باشد توهمِ عشق است نه خودِ عشق؛ و به تدریج اثری از خود باقی خواهد گذاشت که انسان را از عشقِ برینِ متعالی که راه برنده است نه راه زننده باز خواهد داشت. هر دوست داشتنی مفیدِ کمال نیست؛ به اصطلاح مرسوم، عشق هایی هستند که «پندارِ کمال» و «توهمِ کمال» و در نتیجه «توهمِ عشق»اند نه خودِ عشق؛ بسیار ریاضت ها لازم است تا این توهم از بین برود؛ به تعبیر مولوی:
علّتى بدتر ز پندار كمال
نيست در جان تو اى مغرور ضال‏
از دل و از ديده‏ ات بس خون رود
تا ز تو اين معجبى بيـــرون رود
برای کمالِ انسان چیزی خطرناک تر از توهمِ کمال نیست؛ چرا که جهلِ مرکب به همراه دارد؛ نمی داند و نمی داند که نمی داند.

✍️منبع: کتاب سه گانه های عالم معرفت
#شاکله_حکمت_و_عرفان_و_اسلامی
#علی_بابایی

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

⏩@RAM_fum
⏩@Theology_faculty
⏩@SSAFUM

🔺۲۴ شهریور، سالروز درگذشت دکتر عبدالحسین زرین کوب

🔹 درخشش دکتر عبدالحسین زرین‌کوب در یک دوره طولانی ـ بیش از نیم قرن ـ در عرصه فرهنگ ایران، بخت بلندی بود که نصیب چند نسل از دانشجویان و محققان ایران در رشته‌های تاریخ و ادبیات و حتی فلسفه و ادیان و تصوف شد. حضوری بی‌جایگزین که به دلایل متعدد باید گرامی داشته شود و همچون چراغی روشن در این خانه بماند و نسلهای پسین ایرانی را نیز نور دهد و آگاهی بخشد

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

🆔 @Ram_fum

#ادیان_گردی✈️

✍️ مسجد جامع مکی با قدمتی که به سال ۱۳۵۳میرسد، توسط مولانا عبدالعزیز ملازاده احداث شده است
و امروزه از جاهای دیدنی زاهدان به
شمار می آید.
با ۳۲۰۰۰متر مربع زیربنا، این مسجد
دارای چهار مناره به ارتفاع ۹۲متر
و ۵۲ گنبد است که ارتفاع گنبد مرکزی
آن به ۴۶ متر می‌رسد. از مسجد مکی
زاهدان بعنوان یکی از بزرگترین مساجد
جهان اسلام و مشهورترین مسجد اهل سنت یاد می‌شود. نمای بیرونی مسجد
به مسجد سلطان احمد در ترکیه و فضای
داخلی آن به مسجد النبی در مدینه شباهت دارد.

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

🆔 @RAM_fum
🆔 @Theology_faculty
🆔 @SSAFUM

🔺انجمن علمی ادیان در سالی که گذشت

✍🏻 مجموعه فعالیت های انجمن علمی ادیان در سال 1400-1399

#چه_کردیم؟
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

🆔 @Ram_fum

💎 #تفسیر_شعر:

💫بهر کیکی تو گلیمی را مسوز/ وز صداع هر مگس مگداز روز

☘️☘️☘️☘️☘️☘️
✍️کیک با فتحه به معنای حشره ای بسیار
کوچک شبیه شپش است.
مولانا می گوید بخاطر یک شپش کوچک
عاقلانه نیست که انسان فرش کاملی را
آتش بزند یا بخاطر مزاحمت و آزار یک
مگس، تمام روزش را خراب کند.
مضمون این بیت شاید در یک روز حتی
بارها برای ما هشدار یا دارویی موثر باشد. وقتی از یک موضوع ناراحت می‌شویم باید آن را نسبت به کل زندگیمان، رسالتمان در هستی، علائق و نعمت هایمان، و کل بزرگ زندگیمان
بسنجیم و آنوقت می بینیم که این موضوع که در حال، تمام وجودمان را به آتش خشم کشیده است، نسبت به کل
بزرگ هستی ما، اندازه شپشی کوچک است. یا هر زمان دیگری که میزان خشم
یا غم یا ترس ما نسبت به موضوعی جزئی بسیار بزرگ تر از ارزش و اهمیت
واقعی آن است چه چیز های با ارزشی از
جمله سلامتی و آرامش و لحظه های خوب
را فدای این محاسبه ی اشتباه می کنیم.
اگر قادر به درک اندازه و اهمیت هر چیزی
باشیم، بخش بزرگی از خردمندی را دریافته ایم. شاید مولانا این شعر را به تاثیر از استاد خود حکیم سنایی سروده
است که معتقد بود در همین ارتباط، نباید
یک دوستی قدیمی و ارزشمند با خاطرات
بسیار و همراهی های بیشمار را بخاطر یک
موضوع کم اهمیت به باد داد. باید بینش
معدل گونه را همواره در خود تقویت کرد
یعنی رنجش از یک موضوع را با تمام خوبی ها و لطف ها و سابقه خوش آن دوستی معدل گرفت و به اندازه ی درست
به تنظیم مجدد رفتار پرداخت.
دوست را کس به یک گنه نفروخت
بهر کیکی گلیم نتوان سوخت
حکیم سنایی
🍃🍃🍃🍃🍃
#دفتر_اول_مثنوی
#سوگول_مشایخی_مدرس_مولاناشناسی

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

🆔 @RAM_fum
🆔 @Theology_faculty
🆔 @SSAFUM

🖤انالله و انا الیه راجعون

استاد ارجمند جناب آقای دکتر مهدی حسن زاده
درگذشت ناباورانه همسر گرامی تان را تسلیت می‌ گوییم.
از درگاه ایزد منان برای آن مرحومه رحمت و رضوان و برای همه بازماندگان صبر و شکیبایی مسئلت داریم.

🔺دانشجویان دانشکده الهیات

@Ram_fum

به مناسبت درگذشت جانگداز همسر گرامی آقای دکتر مهدی حسن زاده
مجلس ترحیمی برگزار خواهد شد.
زمان: یک شنبه ۲۸ شهریور ساعت ۱۶ الی ۱۸
مکان: بلوار معلم- بین معلم ۴۰ و ۴۲- مسجد حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام

🆔 @RAM_fum

🆔 @Ram_fum

به مناسبت درگذشت جانگداز همسر گرامی آقای دکتر مهدی حسن زاده (معاون محترم دانشکده الهیات و معارف اسلامی) مجلس ترحیمی به شرح زیر برگزار خواهد شد.

از سوی دانشکده الهیات
چهارشنبه ۳۱ شهریور ساعت ۱۱:۳۰ الی ۱۲:۳۰
مکان: محوطه فضای باز ضلع جنوبی دانشکده الهیات

🆔 @Ram_fum

به اطلاع دانشجویان گروه اديان و عرفان تطبيقي می رساند کلاس آشنایی با مبانی فقه وحقوق اسلامی امروز يكشنبه 28 شهریور ساعت 14 برگزار نمی شود.

🆔 @ram_fum

📚شریعت، طریقت، حقیقت


✍️همانندِ مراتب دیگر، این سه نیز یک حقیقت، با سه مرتبه اند؛ چیز جداگانه و مسیری انحرافی در کنارِ حقیقتِ دین نیستند؛ بلکه جنبه ی ظاهری دین را که عامه دینداران با آن سرو کار دارند شریعت گویند؛ جنبه ی درونیتر و خاصتر از همین دین را که همه به آن نمیرسند و اهلِ ایمان آنرا درک و به لازمه های درکِ خود عمل میکنند طریقت گویند؛ و به جانمایه ی همان امرِ واحد که عصاره ی اصلی و وصالِ عاشقانه با حق تعالی است حقیقت گویند.
«عارفان حقيقى و سالكان وارسته راه حقيقت، طريقت را در متن شريعت يافته، بلكه عين آن دانسته‏ اند و براى رسيدن به كمال انسانى، همان راه شريعت را با تمامى دستورها و احكام آن برگزيده‏ اند و آن را يگانه راه وصول به حق و حقيقت شمرده ‏اند.
در مثال بادام شریعت در حکم پوسته بادام، طریقت در حکم مغز بادام و حقیقت در حکم روغن آن است. به تعبیر شیخ محمود شبستری:

شريعت پوست، مغز آمد حقيقت
ميان اين و آن باشد طريقت
خلل در راه سالك نقص مغز است
چو مغزش پخته شد، بى ‏پوست نغز است»

در قرآن حكيم، خداوند تعالى اهل حقيقت‏ را به اسم اللّه از ولايت خود بهره ‏مند كرده و فرمايد: «اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا» و ارباب طريقت‏ را به اسم رحمان، به محبّت خود تربيت ميكند و كريمه: «سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا» بر آن دلالت دارد؛ و اصحاب شريعت‏ نيز از اسم رحيم بهره‏ ور گرديده و طبق آيه‏ «وَ كانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً».
شریعت و طریقت و حقیقت یک حقیقت با مراتبِ شدت و ضعف هستند؛ اهلِ شریعت اهلِ عبادت اند؛ اهلِ طریقت هم اهلِ عبادت و هم اهلِ معرفت و اهلِ حقیقت هم اهلِ عبادت، هم معرفت و هم محبت اند. برخلاف نظر برخی و برخلاف ادعای برخی عارف نمایان، مراتب ویژگیِ مزیتی دارند. بنابراین به دست آوردنِ مرتبه ی بالایی به معنای ترکِ مرتبه پایین نیست بلکه به معنای حفظِ مرتبه ی پایین و به دست آوردن مراتب بالاتر است.
پس عارف کسی است که هم مقید به ظواهر و هم محقق به مراتب باطنی است.
🍃🍃🍃🍃

#علی_بابایی
#کتاب_اول_و_آخر

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان_تطبیقی

🆔 @RAM_fum
🆔@Theology_faculty
🆔@SSAFUM