نشستم تا اخر شهریور و نوشتم و واقعا اتفاقی نمی‌افته. لااقل اونایی که من بخاطرش میترسم نمی‌افته. خب آفرین تا اینجا دکمه سیو لعنتی و بزن. یه سری اتفاقای دیگه ممکنه بیافته که از کنترل تو خارجه. اونوقت هم من_که اصلا همه اینا رو دارم به خودم میگم اول_ مطمئنم از پسش برمیای. عزیزم واقعا فقط مرگ چاره نداره.

"تو یه زمانی شرایط انتخاب نداشتی، حالا داری و میبینی که برای فهمیدنش هم تلاش کردی"

اینو پارسال همین موقع خودت به خودت گفتی دیوانه.

اصلا همه چی و رها کن بشین کاغذ بی خط ببین زندگی‌تو بکن.

اسم رمز مشخص شد و حالا میدونم میتونم درخواست کمک کنم.

نظرمه وقتی یه کاری و دوبار انجام میدی و نتیجه یکسانی میگیری، فکر نکن شانس دفعه سوم میاد سراغت و نتیجه عوض میشه.

نشونه‌ها به این دلیل برات نشونه میشن، چون میتونی چیز یا چیزهایی از جهانت‌و بهشون ربط بدی.

نمیدونم ماجرای شوخی "بزبزی" و کسی اینجا در جریانشه یا نه؟ ولی اگر کسی هست بهش این نوید و می‌دم که داریم به پایان دوران "بزبزی" نزدیک می‌شیم. می‌خوایم این سری واقعا تلاش کنیم کنارش بذاریم.

این جمعه واقعا جمعه من نبود. البته شاید هیچ جمعه‌ای جمعه‌ی من نیست.

انسان مدرن برای نجات، به چیزی بیشتر از توت احتیاج دارد. نه؟

صبح هیچ‌کس را با راننده اسنپ پر حرف شروع نکن. الهی آمین.

یادم بندازید راجع به استرس کارمندیم با تراپیستم روز سه شنبه ساعت هفت حرف بزنم.

چرا هیچ‌کس به این موضوع که مردای بریتیش خیلی جذابن اشاره نمی‌کنه؟

شششششششش ااااا. هیچی نگو دست زیاد میشه..

داشتم قسمت آخر the last of us و میدیدم و روی دیوار یه جمله ای نوشته بود. پسر. دنیا واقعا جای عجیبیه و بله کلمات نجاتمون میدن.

فرقی نداره چقدر کار کنم و پول دربیارم، درنهایت باید تا آخر برج با یه تومن سر کنم.

دلم برای دیدن افق تنگ شده. بلندی‌هایی که چشمم تا آخر بره.

داشتم فکر میکردم خیلی وقته با شنیدن اسمم از کسی وول وول‌م نشده.

از رختکن که خبری نیست. بریم "آدمیزاد" گوش کنیم.

خب مرسی همونقدر اذیت میکنه.