امروز شبیه دخترای خسته فیلمای کمدی رمانتیک دهه 90 ام..

آدم چجوری به دلش حالی کنه که تنگ شده؟

کی فکرشو میکرد یه روزی تو خونه خودم روی ریپیت بمرانی گوش بدم؟

اینقد خوشم میاد از محتوای کانال برای جلب توجه‌ام استفاده میکنن. مثلا بهم گفت: کی با انبه بیام پیشت؟
آفرین واقعا عزیزم...

"دروغ و که باور کنی خودش حقیقته عزیزم..."

چرا تولدم نیست؟

خیلی‌ها امروز گریه کردن ولی تو ندیدی.

پای لرز نه، ولی پای دستشویی خربزه خیلی نشستم.

داره میگذره
ولی از روم

من مفتخرم که تنها دختر جمع فسادم

از لذت‌های دنیا اینکه دوست پرنده مهاجرت باهات ویدیوکال کنه بگه پاشو بیا ببینمت و تو میتونی بری. به به. عشق و حال.

"واقعا نیاز دارم چیزی که ذوق‌شو دارم به موقع اتفاق بیافته تا بفهمم زندگی هم حواسش به من هست"

نیاز دارم الان تو کریسمس نیویورک باشم...

یک نمیدانم بزرگ و یک می‌خواهم بزرگ‌تر.

اینجور وقتاست که یاد معلم ادبیات دبیرستان‌مون می‌افتم که یه بار گفت: حوصله مال پرندگانه و انسان حوصله نداره.
من الان حوصله نداشتم سر رفته.

اینکه تا الان نخوابیدم یعنی دیگه نمی‌خوابم. فاک

از 6:34 صبح دیروز بیدارم و متلاشی شدن مغزم‌و به چشم دارم میبینم.

به مناسبت برگشتنم....

تازه رسیدم خونه و حقیقتا امروز صبح سر صبحونه به آنا درست گفتم که دوست داشتم وقتی رسیدم تهران یکی سرپرستیمو قبول میکرد و منو میرسوند خونه، بهم غذا میداد، منو حموم میبرد، لباسامو میشست و پهن میکرد و یه رخت خواب خنک بهم میداد و حتی ارایشمو پاک میکرد تا فردا آماده برگردم به روتینم و ازش دوبار تشکر کنم بابت اینکه من و داری کرد امشب.

وقتی میرسم خونه تازه به خودم میگم هولی شت بین آدمها چی کار کردی؟ و شروع میکنم یه سلسله فکرهای عجیب کردن که کل حضور در کنار دیگران بودن و میسوزونه. یهو به جایی میرسم که میگم واای من اصلا چرا هستم؟ و این شروع دوران افسردگیه...

فااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااک.