ایران و خطر غرق شدن در بحران زایندهرود!
(در ضرورت گفتگوی ملی پیرامون بحران زایندهرود)
@governancesystems
حسن روحانی در سخنرانی خود در جمع مردم اصفهان در بهمن ماه 1393، بیان نمود که «.. زایندهرود اگر آب کافی نداشته باشد، نباید خشک شود...». این سخن روحانی، نمایانگر بی اطلاعی دستگاه دولت در ارتباط با عمق و شدت بحران آب در سراسر کشور و البته در قلب فلات مرکزی ایران بود؛ که خندهای تلخ را بر لبان افرادی که اندکی آگاهی نسبت به وضعیت آبی این حوضه داشتند نشاند؛ چرا که در همان زمان نیز با جمع و تفریقی بسیار ساده میشد حدس زد که آب ذخیره شده در پشت سد زاینده رود، در همان سال آبی نیز برای عملی نمودن قول رئیس جمهور کافی نیست و تنها چند ماه بعد از این سخنان، اگرچه تلاشهای گوناگونی نیز برای عملی شدن آن صورت پذیرفت، زایندهرود بار دیگر و البته این بار با شدتی بیشتر خشک شد. پس از آن سخنان، هر سال بر شدت بحران آب در حوضه زایندهرود افزوده شد به گونهای که هماکنون آب پشت سد زایندهرود به گونهای کاهش یافته که تامین آب شرب مردم استان اصفهان نیز با مشکل مواجه شده است.
@governancesystems
در جلسهای که چند روز پیش در استان اصفهان و با حضور جمعی از نخبگان این استان برگزار شد، استاد عزیزم محسن رنانی جملهای را گفتند که با عنوان این متن ارتباط مییابد او گفت: «اگر تدبیری اندیشده نشود، اصفهان در بحران آب زایندهرود غرق خواهد شد» و کیست که نداند غرق شدن اصفهان در بحران آب زایندهرود، به معنای غرق شدن ایران است.
برای تمامی آنانی که نسبت به آینده این سرزمین و ساکنان آن دلنگرانند، زایندهرود و هدیه آن، اصفهان، به همان اندازه ارزشمند و دوست داشتنی است که خوزستان، چهارمحال و بختیاری، یزد و البته جای جای این سرزمین کهن. اما بحران آب کنونی در حوضه زایندهرود به گونهای طرح و مدیریت میگردد و آگاهانه و یا ناآگاهانه بر آتش آن دمیده میشود که ابعاد نگران کنندهای یافته است. تمامی هموطنان عزیزمان در اصفهان، چهارمحال و بختیاری، خوزستان و یزد به صورت عام و نخبگان این استانها در حوزههای گوناگون به صورت خاص، باید بدانند که در این بحران یا همه ایران پیروز خواهد شد و یا همه با هم شکست خواهیم خورد و تصور پیروزی یک استان بر استان دیگر تصوری کودکانه و خام اندیشانه است. از این رو فروکاستن مسالهای ملی که میبایست گفتگویی ملی نیز بر سر آن صورت گیرد، به مسالهای استانی، بزرگترین خطایی است که میتوان در شرایط کنونی مرتکب شد. راه حل تخفیف این بحران و رهایی از آن به هیچ عنوان راه حلی ساده نیست و جز با گفتگو نمیتوان به آن دست یافت. نظام سیاسی و دولت نیز باید بداند که با تصویب مصوباتی محرمانه و یا ممنوع نمودن سخن گفتن از این بحران و ابعاد گوناگون آن، نه تنها مساله حل نخواهد شد، بلکه بر شدت و عمق آن نیز افزوده خواهد شد. راه حل نهایی این بحران، اگر هنوز برای رسیدن به آن دیر نشده باشد، تنها از طریق گفتگو بین تمامی ذینفعان امکانپذیر است و شروع این گفتگو نیازمند نهاد واسطی است که ذینفعان، به بی طرفی آن در این بحران ایمان داشته باشند. دولت میبایست مسئولیت یافتن راه حل بهینه مواجهه با این بحران را به این نهاد واسط واگذار نماید تا در گام اول با گفتگویی جداگانه با تمامی ذینفعان و نخبگان و نمایندگان آنها و در گام بعد تلاش در جهت برقراری دیالوگی بین آنها امکان دست یافتن به راه حلی میانه و پایدار را بررسی و آزمون نماید. باید بدانیم که فرصت بسیار کمتر از آن است که میپنداریم و خطر غرق شدن ایران در بحران زاینده رود نزدیکتر از آنچه که تصور میکنیم.
@governancesystems
(در ضرورت گفتگوی ملی پیرامون بحران زایندهرود)
@governancesystems
حسن روحانی در سخنرانی خود در جمع مردم اصفهان در بهمن ماه 1393، بیان نمود که «.. زایندهرود اگر آب کافی نداشته باشد، نباید خشک شود...». این سخن روحانی، نمایانگر بی اطلاعی دستگاه دولت در ارتباط با عمق و شدت بحران آب در سراسر کشور و البته در قلب فلات مرکزی ایران بود؛ که خندهای تلخ را بر لبان افرادی که اندکی آگاهی نسبت به وضعیت آبی این حوضه داشتند نشاند؛ چرا که در همان زمان نیز با جمع و تفریقی بسیار ساده میشد حدس زد که آب ذخیره شده در پشت سد زاینده رود، در همان سال آبی نیز برای عملی نمودن قول رئیس جمهور کافی نیست و تنها چند ماه بعد از این سخنان، اگرچه تلاشهای گوناگونی نیز برای عملی شدن آن صورت پذیرفت، زایندهرود بار دیگر و البته این بار با شدتی بیشتر خشک شد. پس از آن سخنان، هر سال بر شدت بحران آب در حوضه زایندهرود افزوده شد به گونهای که هماکنون آب پشت سد زایندهرود به گونهای کاهش یافته که تامین آب شرب مردم استان اصفهان نیز با مشکل مواجه شده است.
@governancesystems
در جلسهای که چند روز پیش در استان اصفهان و با حضور جمعی از نخبگان این استان برگزار شد، استاد عزیزم محسن رنانی جملهای را گفتند که با عنوان این متن ارتباط مییابد او گفت: «اگر تدبیری اندیشده نشود، اصفهان در بحران آب زایندهرود غرق خواهد شد» و کیست که نداند غرق شدن اصفهان در بحران آب زایندهرود، به معنای غرق شدن ایران است.
برای تمامی آنانی که نسبت به آینده این سرزمین و ساکنان آن دلنگرانند، زایندهرود و هدیه آن، اصفهان، به همان اندازه ارزشمند و دوست داشتنی است که خوزستان، چهارمحال و بختیاری، یزد و البته جای جای این سرزمین کهن. اما بحران آب کنونی در حوضه زایندهرود به گونهای طرح و مدیریت میگردد و آگاهانه و یا ناآگاهانه بر آتش آن دمیده میشود که ابعاد نگران کنندهای یافته است. تمامی هموطنان عزیزمان در اصفهان، چهارمحال و بختیاری، خوزستان و یزد به صورت عام و نخبگان این استانها در حوزههای گوناگون به صورت خاص، باید بدانند که در این بحران یا همه ایران پیروز خواهد شد و یا همه با هم شکست خواهیم خورد و تصور پیروزی یک استان بر استان دیگر تصوری کودکانه و خام اندیشانه است. از این رو فروکاستن مسالهای ملی که میبایست گفتگویی ملی نیز بر سر آن صورت گیرد، به مسالهای استانی، بزرگترین خطایی است که میتوان در شرایط کنونی مرتکب شد. راه حل تخفیف این بحران و رهایی از آن به هیچ عنوان راه حلی ساده نیست و جز با گفتگو نمیتوان به آن دست یافت. نظام سیاسی و دولت نیز باید بداند که با تصویب مصوباتی محرمانه و یا ممنوع نمودن سخن گفتن از این بحران و ابعاد گوناگون آن، نه تنها مساله حل نخواهد شد، بلکه بر شدت و عمق آن نیز افزوده خواهد شد. راه حل نهایی این بحران، اگر هنوز برای رسیدن به آن دیر نشده باشد، تنها از طریق گفتگو بین تمامی ذینفعان امکانپذیر است و شروع این گفتگو نیازمند نهاد واسطی است که ذینفعان، به بی طرفی آن در این بحران ایمان داشته باشند. دولت میبایست مسئولیت یافتن راه حل بهینه مواجهه با این بحران را به این نهاد واسط واگذار نماید تا در گام اول با گفتگویی جداگانه با تمامی ذینفعان و نخبگان و نمایندگان آنها و در گام بعد تلاش در جهت برقراری دیالوگی بین آنها امکان دست یافتن به راه حلی میانه و پایدار را بررسی و آزمون نماید. باید بدانیم که فرصت بسیار کمتر از آن است که میپنداریم و خطر غرق شدن ایران در بحران زاینده رود نزدیکتر از آنچه که تصور میکنیم.
@governancesystems
بحران محیط زیست در ایران و ضرورت کارآمدسازی نظام حکمرانی
(این متن در شماره 26 نشریه ایران فردا منتشر شده است)
@governancesystems
چکیده
قابلیت پایداری ایران به منزله یک سیستم بومشناختی- سیاسی، به واسطه بروز بحرانهایی در حوزههای مختلف اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و از همه مهمتر زیست محیطی در طول پنج دهه گذشته به شدت کاهش یافته است. در این بین علیرغم ارتباطات پیچیده بین قلمروهای گوناگون، بحرانهای زیست محیطی بواسطه اثرات بلند مدت این بحرانها و بازگشت ناپذیری برخی، بیش از سایر بحرانها شایسته توجهاند.
پرسش اساسیای که این نوشتار در صدد ارائه پاسخی مقدماتی به آن میباشد آن است که علیرغم پیچیدگی مجموعه علل پدید آورنده بحرانهای گوناگون زیست محیطی در ایران آیا میتوان ریشه و علت مشترکی را برای تمامی این بحرانها به گونهای یافت که بازکردن این کلاف پیچیده با شروع اصلاح از این نقطه امکانپذیر باشد؟
@governancesystems
با بررسی موردی هر یک از بحرانهای فوق به نظر میرسد که دو عامل مشترک در پیدایش و تعمیق همه آنها نقش داشتهاند: نخست سیاستگذاریهای نامناسب صورت گرفته از سوی سیستم حکمرانی و دوم عدم واکنش و یا واکنش بسیار کند سیستم حکمرانی در برابر آنها.
اما پرسشی که بلافاصله برانگیخته میشود آن است که چرا چنین سیاستگذاریهایی در طول سالها و دهههای گذشته علیرغم آشکار شدن نشانههای بروز برخی از این بحرانها، از قبیل بحران آب، در دهههای پیش صورت گرفته و چرا سیستم حکمرانی علیرغم آگاهی نسبت به روند رو به رشد برخی از این بحرانها در تمام سالهای گذشته نتوانسته آنها را متوقف نماید؟
پاسخ پرسش فوق را میبایست در وجود ضعفهایی در طراحی نظام حکمرانی در ایران جستجو کرد که در این مقاله به دو مورد از آنها اشاره شده است: نقص در زمینه نقطه هدف سیستم حکمرانی و نقص در زمینه انتخاب کنشگران ایفا کننده نقشهای کلیدی
مطالعه متن کامل در
http://apathtoliberation.blog.ir/1395/10/05/post%2045
(این متن در شماره 26 نشریه ایران فردا منتشر شده است)
@governancesystems
چکیده
قابلیت پایداری ایران به منزله یک سیستم بومشناختی- سیاسی، به واسطه بروز بحرانهایی در حوزههای مختلف اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و از همه مهمتر زیست محیطی در طول پنج دهه گذشته به شدت کاهش یافته است. در این بین علیرغم ارتباطات پیچیده بین قلمروهای گوناگون، بحرانهای زیست محیطی بواسطه اثرات بلند مدت این بحرانها و بازگشت ناپذیری برخی، بیش از سایر بحرانها شایسته توجهاند.
پرسش اساسیای که این نوشتار در صدد ارائه پاسخی مقدماتی به آن میباشد آن است که علیرغم پیچیدگی مجموعه علل پدید آورنده بحرانهای گوناگون زیست محیطی در ایران آیا میتوان ریشه و علت مشترکی را برای تمامی این بحرانها به گونهای یافت که بازکردن این کلاف پیچیده با شروع اصلاح از این نقطه امکانپذیر باشد؟
@governancesystems
با بررسی موردی هر یک از بحرانهای فوق به نظر میرسد که دو عامل مشترک در پیدایش و تعمیق همه آنها نقش داشتهاند: نخست سیاستگذاریهای نامناسب صورت گرفته از سوی سیستم حکمرانی و دوم عدم واکنش و یا واکنش بسیار کند سیستم حکمرانی در برابر آنها.
اما پرسشی که بلافاصله برانگیخته میشود آن است که چرا چنین سیاستگذاریهایی در طول سالها و دهههای گذشته علیرغم آشکار شدن نشانههای بروز برخی از این بحرانها، از قبیل بحران آب، در دهههای پیش صورت گرفته و چرا سیستم حکمرانی علیرغم آگاهی نسبت به روند رو به رشد برخی از این بحرانها در تمام سالهای گذشته نتوانسته آنها را متوقف نماید؟
پاسخ پرسش فوق را میبایست در وجود ضعفهایی در طراحی نظام حکمرانی در ایران جستجو کرد که در این مقاله به دو مورد از آنها اشاره شده است: نقص در زمینه نقطه هدف سیستم حکمرانی و نقص در زمینه انتخاب کنشگران ایفا کننده نقشهای کلیدی
مطالعه متن کامل در
http://apathtoliberation.blog.ir/1395/10/05/post%2045
Forwarded from دغدغه ایران
ترجمه کتاب «حکمرانی آب در مواجهه با تغییر جهانی: از درک تا تحول»
ترجمه کتاب «حکمرانی آب در مواجهه با تغییر جهانی: از درک تا تحول» نوشته خانم کلاودیا پال-وستل بالاخره با تلاش جمعی از همکاران (سجاد فتاحی، الهام یوسفینژاد، مهشید طالبی، سارا لطفی، مریم محمودی و عبدالحمید افسری) به پایان رسید. مدتی است روی بازنگری ترجمه، تطبیق با متن انگلیسی و ویرایش ترجمه کار میکنم و به زودی به ناشر تحویل داده خواهد شد. من از همه همکاران که کوشیدند کتاب به سرعت ترجمه شود تشکر میکنم و امیدوارم هر چه سریعتر نسخه نهایی در اختیار متخصصان قرار گیرد. کتابی ارزشمند، حاوی دیدگاههایی نوین برای حکمرانی آب، و البته دیدگاههای ناخوشایند بسیاری برای حکمرانان و متخصصان جریان غالب تکنوکراسی، هیدروکراسی و پولیتوکراسی ایران است (واژه پولیتوکراسی را صرفنظر از معنای متداول آن در مطالعات دموکراسی، به معنای ائتلاف سیاستمداران و بوروکراتها برای تصمیمگیری درباره توسعه تحت فشار سیاست بهکار میگیرم.) لازم است از جلال میرنظامی تشکر کنم که سال گذشته نسخهای از این کتاب را در اختیار ما گذاشت.
https://telegram.me/fazeli_mohammad
ترجمه کتاب «حکمرانی آب در مواجهه با تغییر جهانی: از درک تا تحول» نوشته خانم کلاودیا پال-وستل بالاخره با تلاش جمعی از همکاران (سجاد فتاحی، الهام یوسفینژاد، مهشید طالبی، سارا لطفی، مریم محمودی و عبدالحمید افسری) به پایان رسید. مدتی است روی بازنگری ترجمه، تطبیق با متن انگلیسی و ویرایش ترجمه کار میکنم و به زودی به ناشر تحویل داده خواهد شد. من از همه همکاران که کوشیدند کتاب به سرعت ترجمه شود تشکر میکنم و امیدوارم هر چه سریعتر نسخه نهایی در اختیار متخصصان قرار گیرد. کتابی ارزشمند، حاوی دیدگاههایی نوین برای حکمرانی آب، و البته دیدگاههای ناخوشایند بسیاری برای حکمرانان و متخصصان جریان غالب تکنوکراسی، هیدروکراسی و پولیتوکراسی ایران است (واژه پولیتوکراسی را صرفنظر از معنای متداول آن در مطالعات دموکراسی، به معنای ائتلاف سیاستمداران و بوروکراتها برای تصمیمگیری درباره توسعه تحت فشار سیاست بهکار میگیرم.) لازم است از جلال میرنظامی تشکر کنم که سال گذشته نسخهای از این کتاب را در اختیار ما گذاشت.
https://telegram.me/fazeli_mohammad
Telegram
دغدغه ایران
این تنها رسانه ویژه انتشار نوشتههای محمد فاضلی در تلگرام است. هیچ کانال دیگری برای نشر نوشتههایم ندارم.
سلسله نشستهای جامعهشناسی تاریخی بحران محیط زیست در ایران
شرایط کنونی جوامع، حاصل مجموعهی در هم تنیدهای از عوامل در حوزههای گوناگون اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و زیست محیطی است که فهم این شرایط و پاسخ به چرایی وضعیت کنونی، نیازمند فهم مسیری است که جامعه در تاریخ پیموده است. جامعهشناسی تاریخی به ما در فهم این مسیر یاری رسانده و از این رو مقدمه هرگونه پاسخ به پرسشهای چرایی وضعیت کنونی و چگونگی تغییر آن است.
ایران امروز با بحرانها و مخاطرات پیچیدهای در حوزههای اقتصادی (رکود، تورم، بیکاری، فقر، شکاف طبقاتی و ...)، اجتماعی (حاشیهنشینی، اعتیاد، سقوط سرمایه اجتماعی، وضعیت نامناسب جامعهپذیری کودکان و ...) و زیست محیطی (بحران کمی و کیفی آب، آلودگی هوا و پدیده ریزگردها، از بین رفتن جنگلهای زاگرس، فرسایش خاک و ...) روبروست. از بین تمامی این بحرانها، بحرانهای زیست محیطی پیشروی کشور بواسطه برگشت ناپذیری و اثرات بلند مدتی که برخی از آنها در پی دارند، بیش از سایر بحرانها، شایسته توجه دانشگاهیان، پژوهشگران و مسئولانند. اگرچه در سالهای اخیر در مقایسه با دهههای گذشته توجه بیشتری به حوزه محیط زیست در ایران صورت گرفته، اما یکی از نواقص عمده موجود در زمینه مواجهه با بحرانهای زیست محیطی پیشرو، عدم توجه به ریشههای تاریخی بحرانهای کنونی، چگونگی رشد و گسترش آنها در طول زمان، اثر سیاستگذاریهای اجتماعی و اقتصادی صورت گرفته بر پیدایش این بحرانها و پیچیدگی مجموعه عواملی است که در بستری تاریخی در کنار یکدیگر وضعیت نامناسب کنونی را پدید آوردهاند. باید توجه داشت که بدون نگرشی تاریخی به بحرانهای کنونی، شناسایی عوامل موثر بر پیدایش این بحرانها و کسب آگاهی پیرامون پیشینه رویارویی با مسائل مشابه در گذشتهی تاریخی ایران، مواجهه کارآمد با آنها امکانپذیر نخواهد بود.
به منظور پر کردن خلا ادبیات تاریخی پیرامون بحران کنونی محیط زیست در ایران و در تلاش برای ارائه تبیینی دقیقتر پیرامون این بحران، «گروه جامعهشناسی تاریخی انجمن جامعهشناسی ایران»، «انجمن زروان» و «دیدهبان یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران» در نظر دارند سلسله نشستهایی را با عنوان «جامعهشناسی تاریخی بحران محیط زیست در ایران» برگزار نمایند. در این نشستها سخنرانان تلاش میکنند با رویکردی بین رشتهای و از طریق واکاوی اسناد و مدارک تاریخی موجود پیرامون هر یک از بحرانهای زیست محیطی پیشروی کشور، ضمن شناسایی نقاط شروع هر یک از این بحرانها، مجموعه عواملی را که در کنار یکدیگر وضعیت نامناسب کنونی را پدید آوردهاند شناسایی نموده و چگونگی رشد این بحرانها، توسط فرایندهای اجتماعی پیچیده را تبیین نمایند.
در جهت برگزاری هر چه بهتر این نشستها از تمامی اساتید، دانشجویان و کارشناسانی که تحقیقاتی را پیرامون ابعاد گوناگون بحران محیط زیست در ایران انجام دادهاند دعوت میشود که جهت ارائه نتایج پژوهشهای خود در این سلسله نشستها، با روابط عمومی هر یک از انجمنهای برگزار کننده این برنامه، ارتباط برقرار نمایند.
شرایط کنونی جوامع، حاصل مجموعهی در هم تنیدهای از عوامل در حوزههای گوناگون اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و زیست محیطی است که فهم این شرایط و پاسخ به چرایی وضعیت کنونی، نیازمند فهم مسیری است که جامعه در تاریخ پیموده است. جامعهشناسی تاریخی به ما در فهم این مسیر یاری رسانده و از این رو مقدمه هرگونه پاسخ به پرسشهای چرایی وضعیت کنونی و چگونگی تغییر آن است.
ایران امروز با بحرانها و مخاطرات پیچیدهای در حوزههای اقتصادی (رکود، تورم، بیکاری، فقر، شکاف طبقاتی و ...)، اجتماعی (حاشیهنشینی، اعتیاد، سقوط سرمایه اجتماعی، وضعیت نامناسب جامعهپذیری کودکان و ...) و زیست محیطی (بحران کمی و کیفی آب، آلودگی هوا و پدیده ریزگردها، از بین رفتن جنگلهای زاگرس، فرسایش خاک و ...) روبروست. از بین تمامی این بحرانها، بحرانهای زیست محیطی پیشروی کشور بواسطه برگشت ناپذیری و اثرات بلند مدتی که برخی از آنها در پی دارند، بیش از سایر بحرانها، شایسته توجه دانشگاهیان، پژوهشگران و مسئولانند. اگرچه در سالهای اخیر در مقایسه با دهههای گذشته توجه بیشتری به حوزه محیط زیست در ایران صورت گرفته، اما یکی از نواقص عمده موجود در زمینه مواجهه با بحرانهای زیست محیطی پیشرو، عدم توجه به ریشههای تاریخی بحرانهای کنونی، چگونگی رشد و گسترش آنها در طول زمان، اثر سیاستگذاریهای اجتماعی و اقتصادی صورت گرفته بر پیدایش این بحرانها و پیچیدگی مجموعه عواملی است که در بستری تاریخی در کنار یکدیگر وضعیت نامناسب کنونی را پدید آوردهاند. باید توجه داشت که بدون نگرشی تاریخی به بحرانهای کنونی، شناسایی عوامل موثر بر پیدایش این بحرانها و کسب آگاهی پیرامون پیشینه رویارویی با مسائل مشابه در گذشتهی تاریخی ایران، مواجهه کارآمد با آنها امکانپذیر نخواهد بود.
به منظور پر کردن خلا ادبیات تاریخی پیرامون بحران کنونی محیط زیست در ایران و در تلاش برای ارائه تبیینی دقیقتر پیرامون این بحران، «گروه جامعهشناسی تاریخی انجمن جامعهشناسی ایران»، «انجمن زروان» و «دیدهبان یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران» در نظر دارند سلسله نشستهایی را با عنوان «جامعهشناسی تاریخی بحران محیط زیست در ایران» برگزار نمایند. در این نشستها سخنرانان تلاش میکنند با رویکردی بین رشتهای و از طریق واکاوی اسناد و مدارک تاریخی موجود پیرامون هر یک از بحرانهای زیست محیطی پیشروی کشور، ضمن شناسایی نقاط شروع هر یک از این بحرانها، مجموعه عواملی را که در کنار یکدیگر وضعیت نامناسب کنونی را پدید آوردهاند شناسایی نموده و چگونگی رشد این بحرانها، توسط فرایندهای اجتماعی پیچیده را تبیین نمایند.
در جهت برگزاری هر چه بهتر این نشستها از تمامی اساتید، دانشجویان و کارشناسانی که تحقیقاتی را پیرامون ابعاد گوناگون بحران محیط زیست در ایران انجام دادهاند دعوت میشود که جهت ارائه نتایج پژوهشهای خود در این سلسله نشستها، با روابط عمومی هر یک از انجمنهای برگزار کننده این برنامه، ارتباط برقرار نمایند.
پروژه ناتمام آیت الله
پاسخ نظامهای سیاسی را از حیث حساسیت و وابستگی به شخصیتهای سیاسی آنها میتوان بر روی طیفی از نظامهایی که پاسخ آنها، وابستگی چندانی به شخصیتهای ایفا کننده نقشهای کلیدی ندارد و نظامهایی که پاسخ آنها به شدت به این شخصیتها وابسته است، تقسیم نمود. نظام جمهوری اسلامی، بواسطه طراحی و ساختار خاص آن، از جمله نظامهایی است که عملکرد آن در تامین منافع ملی، به شدت به شخصیتهای ایفا کننده نقشهای کلیدی آن وابسته بوده و این یکی از بزرگترین نقاط ضعف این نظام است. از این منظر، شاید بتوان بزرگترین دغدغه و مهمترین پروژه «آیت الله هاشمی رفسنجانی» را در سالهای آخر عمر، که به طرق گوناگون و در مجالهای مختلف به صورت آشکار و پنهان از آن سخن میگفت، «پروژه حل و فصل بحران جانشینی پیشرو، در نظام سیاسی ایران» دانست. بحرانی که اگرچه در سالهای اخیر در تلاش برای حل آن به گونهای بهینه بود، اما اکنون، از منظر منافع ملی، میتوان از تشدید این بحران، بواسطه درگذشت آیت الله هاشمی رفسنجانی سخن گفت. به عبارتی «بحران جانشینی» با «بحران جانشینی آیت الله هاشمی رفسنجانی» تشدید شده است. شایسته است که تمامی افراد و جریانهایی که به نوعی به آینده ایران اندیشیده و دغدغه منافع ملی را دارند، پروژه ناتمام آیت الله را بیش از پیش مورد توجه خود قرار دهند و صدای او را به خاطر داشته باشند که میگفت:
«... ظلم است؛ ظلم بزرگی، اگر به فردای این کشور فکر نکنیم . فردا ممکن است ما نباشیم؛ ولی فرزندان ما که هستند. آینده که هست. ایران که هست. ستونهای فردا را باید امروز بنا کنیم ....»
پاسخ نظامهای سیاسی را از حیث حساسیت و وابستگی به شخصیتهای سیاسی آنها میتوان بر روی طیفی از نظامهایی که پاسخ آنها، وابستگی چندانی به شخصیتهای ایفا کننده نقشهای کلیدی ندارد و نظامهایی که پاسخ آنها به شدت به این شخصیتها وابسته است، تقسیم نمود. نظام جمهوری اسلامی، بواسطه طراحی و ساختار خاص آن، از جمله نظامهایی است که عملکرد آن در تامین منافع ملی، به شدت به شخصیتهای ایفا کننده نقشهای کلیدی آن وابسته بوده و این یکی از بزرگترین نقاط ضعف این نظام است. از این منظر، شاید بتوان بزرگترین دغدغه و مهمترین پروژه «آیت الله هاشمی رفسنجانی» را در سالهای آخر عمر، که به طرق گوناگون و در مجالهای مختلف به صورت آشکار و پنهان از آن سخن میگفت، «پروژه حل و فصل بحران جانشینی پیشرو، در نظام سیاسی ایران» دانست. بحرانی که اگرچه در سالهای اخیر در تلاش برای حل آن به گونهای بهینه بود، اما اکنون، از منظر منافع ملی، میتوان از تشدید این بحران، بواسطه درگذشت آیت الله هاشمی رفسنجانی سخن گفت. به عبارتی «بحران جانشینی» با «بحران جانشینی آیت الله هاشمی رفسنجانی» تشدید شده است. شایسته است که تمامی افراد و جریانهایی که به نوعی به آینده ایران اندیشیده و دغدغه منافع ملی را دارند، پروژه ناتمام آیت الله را بیش از پیش مورد توجه خود قرار دهند و صدای او را به خاطر داشته باشند که میگفت:
«... ظلم است؛ ظلم بزرگی، اگر به فردای این کشور فکر نکنیم . فردا ممکن است ما نباشیم؛ ولی فرزندان ما که هستند. آینده که هست. ایران که هست. ستونهای فردا را باید امروز بنا کنیم ....»
گزارش خبرگزاری مهر از نشست جامعه شناسی تاریخی بحران آب در حوضه زاینده رود مهدی فصیحی: ورشکستگی آبی زاینده رود نتیجه عقلانیت ابزاری است http://www.mehrnews.com/news/3876670/%D9%88%D8%B1%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D8%AA%DA%AF%DB%8C-%D8%A2%D8%A8%DB%8C-%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%AF-%D9%86%D8%AA%DB%8C%D8%AC%D9%87-%D8%B9%D9%82%D9%84%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D8%A8%D8%B2%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
گزارش خبرگزاری مهر از نشست جامعه شناسی تاریخی بحران آب در حوضه زاینده رود. سجاد فتاحی: مواجهه بهینه با بحران آب در حوضه زاینده رود، نیازمند جامعه شناسی تاریخی این بحران است / طرح های توسعه منابع آب در این حوضه تنها بر عمق و شدت بحران افزوده است. http://www.mehrnews.com/news/3876685/%D8%AD%D9%84-%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%AF-%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%B2%D9%85%D9%86%D8%AF-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency
حل بحران زاینده رود نیازمند جامعه شناسی تاریخی است
یک جامعه شناس تاکید کرد: اگر برای هر حوضه ای جامعه شناسی تاریخی بحران را در نیاوریم اصولا نمی توانیم بفهمیم چطور باید با مشکلات آن حوضه آبریز روبرو شویم.
گزارش خبرگزاری مهر از نشست جامعه شناسی تاریخی بحران آب در حوضه زاینده رود . شروین وکیلی: کلید حل بحران زاینده رود بازی برنده برنده است. http://www.mehrnews.com/news/3876717/%DA%A9%D9%84%DB%8C%D8%AF-%D8%AD%D9%84-%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%AF-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency
یک جامعه شناس: کلید حل بحران زاینده رود بازی برنده برنده است
یک جامعهشناس گفت: راه حل رویارویی با بحران حوضه های آبریز ایران تخصیص منابع آبی از استانی به استان دیگر و حوضه ای به حوضه ای دیگر نیست و مشکل اقلیم ایران، مشکل اقلیم ایران زمین بزرگ است.
گزارش جامع هفته نامه سلامت از نشست جامعه شناسی تاریخی بحران آب در حوضه زاینده رود را می توانید در لینک زیر مطالعه کنید. http://salamat.ir/d/7029-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%87-%DA%A9%D9%87-%D8%AA%D9%88-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%AE%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA!.html
هفته نامه سلامت
این ره که تو میروی، به خشکستان است!
در حال حاضر به نظر میرسد آگاهی از وضعیت بحرانی محیط زیست و آب ایران نیازی به هیچ تخصصی ندارد؛ همینکه دیگر پاییز و زمستان واقعی نداریم، همینکه دیگر دریاچه ارومیه، بختگان، پریشان و... نداریم،
فایل پی دی اف گزارش هفت نامه سلامت از نشست جامعه شناسی تاریخی بحران آب در حوضه زاینده رود
گرچه سال ها به صورت غیر حضوری از محضر استاد گرامیم، محسن رنانی، نکات فراوانی را آموخته بودم اما مدتی است که افتخار آشنایی و هم کلامی با او از نزدیک برایم حاصل شده است؛ او از جمله اساتید و افرادی است که با نزدیک شدن به او زیبایی روح، علم، ملی گرایی و شجاعتش در بیان حقیقت را بیش از پیش احساس می کنید.
video_2017-02-09_09-04-50.mov
2.2 MB
محسن رنانی از جمله اساتیدی است که علم و شجاعتش در بیان حقیقت ستودنی است
شمس - npps.ir:
@npps_ir
🔵علوم اجتماعی و آب: دستورکارهای مغفول
🖊محمد فاضلی (استادیار دانشگاه شهیدبهشتی)
🖊سجاد فتاحی (دانشآموخته دکتری جامعهشناسی دانشگاه مازندران)
@npps_ir
ایجاد شکافی عمیق بین منابع آبی تجدیدپذیر و مصارف آب در کشور و قرار گرفتن ایران در آستانه ورشکستگی آبی، گویاترین نمود ناکامی سیستم مدیریت منابع و مصارف آب در ایران، علیرغم صرف هزینههای هنگفت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در شش دهه گذشته است. یکی از مهمترین علل ناکامی این نظام مدیریت، جدا از ایرادهایی که میتوان بر خود مفهوم مدیریت منابع آب وارد نمود، عدم توجه به مسئله آب در ایران به مثابه مسئلهای پیچیده، بینرشتهای و بدخیم است. یکی از مهمترین ابعاد مغفول در نظام مدیریت منابع و مصارف آب در ایران، ابعاد اجتماعی است.
@npps_ir
نظام مدیریت منابع آب در ایران در دهههای گذشته با فروکاستن ابعاد اجتماعی مسئله آب به مفاهیمی چون «فرهنگ صرفهجویی» یا استفاده از کمک متخصصین علوم اجتماعی برای همراه نمودن مردم با تصمیمهای این نظام، خوانشی تقلیلگرایانه و گمراهکننده از ابعاد اجتماعی حکمرانی و مدیریت منابع آب ارائه داده است.
@npps_ir
مطالعات اجتماعی مربوط به پروژهها و طرحهای مرتبط با آب باید ضمن ارائه تحلیلی تاریخی درباره عوامل مؤثر بر شکلگیری منافع، ذهنیتها، جهتگیریها و اقدامات کنشگران مختلف (سازمانی و فردی)، به دو پرسش کلیدی پاسخ دهند: نخست آنکه چه درسهایی را میتوان از تجارب تاریخی جامعه محلی در مواجهه با مسئله کمبود آب آموخت؟ و اجرای این طرحها بر چه متغیرهای اجتماعیای اثر گذارده و در طول زمان وضعیت آنها در ارتباط با نتایج حاصل از اجرای این طرحها، چه تغییری خواهد کرد؟
@npps_ir
مطالعات اجتماعی مدیریت منابع آب و پایدارسازی آن مستلزم دستور کاری بسیار پیچیدهتر از آن چیزی است که ذیل «فرهنگ صرفهجویی» یا «همنوا کردن ذینفعان با تصمیمهای بوروکراتهای دولتی» بهعنوان وظیفه مطالعات اجتماعی آب تعریف میشود. ما در این نوشتار کوتاه به همه ابعاد مطالعات اجتماعی آب نپرداختهایم اما همین مقدار نیز نشان میدهد برای بهکارگیری مناسب علوم اجتماعی در مدیریت منابع آب، باید رویه تولید دانش و مشارکت علوم اجتماعی در بخش آب کشور بهکلی تغییر کند.
متن کامل این مقاله در لینک زیر👇👇👇
http://npps.ir/ArticlePreview.aspx?id=111822
@npps_ir
🔵علوم اجتماعی و آب: دستورکارهای مغفول
🖊محمد فاضلی (استادیار دانشگاه شهیدبهشتی)
🖊سجاد فتاحی (دانشآموخته دکتری جامعهشناسی دانشگاه مازندران)
@npps_ir
ایجاد شکافی عمیق بین منابع آبی تجدیدپذیر و مصارف آب در کشور و قرار گرفتن ایران در آستانه ورشکستگی آبی، گویاترین نمود ناکامی سیستم مدیریت منابع و مصارف آب در ایران، علیرغم صرف هزینههای هنگفت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در شش دهه گذشته است. یکی از مهمترین علل ناکامی این نظام مدیریت، جدا از ایرادهایی که میتوان بر خود مفهوم مدیریت منابع آب وارد نمود، عدم توجه به مسئله آب در ایران به مثابه مسئلهای پیچیده، بینرشتهای و بدخیم است. یکی از مهمترین ابعاد مغفول در نظام مدیریت منابع و مصارف آب در ایران، ابعاد اجتماعی است.
@npps_ir
نظام مدیریت منابع آب در ایران در دهههای گذشته با فروکاستن ابعاد اجتماعی مسئله آب به مفاهیمی چون «فرهنگ صرفهجویی» یا استفاده از کمک متخصصین علوم اجتماعی برای همراه نمودن مردم با تصمیمهای این نظام، خوانشی تقلیلگرایانه و گمراهکننده از ابعاد اجتماعی حکمرانی و مدیریت منابع آب ارائه داده است.
@npps_ir
مطالعات اجتماعی مربوط به پروژهها و طرحهای مرتبط با آب باید ضمن ارائه تحلیلی تاریخی درباره عوامل مؤثر بر شکلگیری منافع، ذهنیتها، جهتگیریها و اقدامات کنشگران مختلف (سازمانی و فردی)، به دو پرسش کلیدی پاسخ دهند: نخست آنکه چه درسهایی را میتوان از تجارب تاریخی جامعه محلی در مواجهه با مسئله کمبود آب آموخت؟ و اجرای این طرحها بر چه متغیرهای اجتماعیای اثر گذارده و در طول زمان وضعیت آنها در ارتباط با نتایج حاصل از اجرای این طرحها، چه تغییری خواهد کرد؟
@npps_ir
مطالعات اجتماعی مدیریت منابع آب و پایدارسازی آن مستلزم دستور کاری بسیار پیچیدهتر از آن چیزی است که ذیل «فرهنگ صرفهجویی» یا «همنوا کردن ذینفعان با تصمیمهای بوروکراتهای دولتی» بهعنوان وظیفه مطالعات اجتماعی آب تعریف میشود. ما در این نوشتار کوتاه به همه ابعاد مطالعات اجتماعی آب نپرداختهایم اما همین مقدار نیز نشان میدهد برای بهکارگیری مناسب علوم اجتماعی در مدیریت منابع آب، باید رویه تولید دانش و مشارکت علوم اجتماعی در بخش آب کشور بهکلی تغییر کند.
متن کامل این مقاله در لینک زیر👇👇👇
http://npps.ir/ArticlePreview.aspx?id=111822
شبکه مطالعات سیاست گذاری عمومی | شمس | Network for Public Policy Studies
علوم اجتماعی و آب: دستورکارهای مغفول
ایجاد شکافی عمیق بین منابع آبی تجدیدپذیر و مصارف آب در کشور و قرار گرفتن ایران در آستانه ورشکستگی آبی، گویاترین نمود ناکامی سیستم مدیریت منابع و مصارف آب در ایران، علیرغم صرف هزینههای هنگفت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در شش دهه گذشته است. یکی از مهمترین…
Forwarded from چهارمین همایش ملی دولتپژوهی
📌برنامه همایش ملّی دولت پژوهی
⏰سه شنبه دهم اسفند_ساعت 9:30
👈🏻نشستِ اول:دولت و کيفيّت سياستگذاری عمومی در ايران
@stateconf
#سین_همایش
⏰سه شنبه دهم اسفند_ساعت 9:30
👈🏻نشستِ اول:دولت و کيفيّت سياستگذاری عمومی در ايران
@stateconf
#سین_همایش
انتخابات ریاست جمهوری 1396 و آغاز پیش لرزههای بحران جانشینی
سجاد فتاحی
در مطالب پیشین بیان شده است که تحلیل رخدادهای کلان سیاسی ایران در دهه 1390 بدون ارجاع و توجه به مساله «بحران جانشینی» غیر دقیق و ناکارآمد خواهد بود. حضور «ابراهیم رئیسی» در انتخابات ریاست جمهوری 1396 گویای آن است که لایههای مهم نظام سیاسی از بین سناریوها و گزینههای مختلفی که برای حل و فصل بحران جانشینی، وجود دارد، گزینه زمینهسازی برای به قدرت رسیدن آشکار و یا پنهان جانشین رهبری در شرایط حیات ایشان را برگزیدهاند. گزینهای که با توجه به مشروعیت اندک گزینههای مطرح در جامعه، اثرات مخربی را برای آینده ایران در پی خواهد داشت. از این منظر تحولخواهان نمیبایست دچار آسیب سادهاندیشی پیرامون انتخابات ریاست جمهوری 1396 شده و ابراهیم رئیسی را به عنوان نامزدی همچون سایر نامزدهای اصولگرا در فرایند انتخابات ببینند، آسیبی که در نوشتهها و تحلیلهای برخی تحلیلگران شناخته شده و موثر این جریان قابل مشاهده بوده و واکنشهای برخی سران تحولخواه نیز گویای آن است. حضور ابراهیم رئیسی در این انتخابات، بیش از آنکه خوشحال کننده و به سود حسن روحانی در کسب رای بیشتر باشد از منظر منافع ملی نگران کننده و هشدار دهنده بوده و بیانگر آغاز پیش لرزههای بحران جانشینی است. انتخابات پیشرو برای حسن روحانی با حضور ابراهیم رئیسی انتخاباتی ساده نخواهد بود و تحت شرایطی میتواند ایده یک دورهای شدن روحانی را که بخشهای مهم نظام سیاسی برای حل و فصل بحران جانشینی به آن نیاز دارند، محقق نماید. حضور ابراهیم رئیسی در انتخابات، که یکی از مهمترین و مطرحترین گزینههای جانشینی رهبر کنونی نظام میباشد، به معنای آن است که بخشهای مهم نظام سیاسی با بخش قابل توجهی از سرمایه خود، اگر نگوییم تمامی این سرمایه، وارد عرصه انتخابات شدهاند. از سوی دیگر بر خلاف نظر برخی تحلیلگران که معتقدند که اصولگرایان در این انتخابات به اجماع موثری نخواهند رسید حضور رئیسی در انتخابات از نظر نگارنده اجماع کافی را در بین اصولگرایان برای یکپارچه نمودن آرای آنها و جلوگیری از پراکندگی آرا ایجاد خواهد کرد؛ باید توجه داشت که این اجماع در بین اصولگرایان بیش از آنکه بر سر نام ابراهیم رئیسی باشد بر سر جایگاهی است که در آینده نظام سیاسی برای او متصور هستند. حضور سایر نامزدها در جبهه اصولگرایان در فرایند انتخابات، احتمالا با استراتژی افزایش توان ابراهیم رئیسی برای حضور در مناظرهها خواهد بود و در نهایت تمامی نامزدهای اثرگذار اصولگرا به نفع او کنارهگیری نموده و اصولگرایان به صورت کامل بر سر گزینه ابراهیم رئیسی در انتخابات ریاست جمهوری 1396 به اجماع خواهند رسید.
پرسش مهمی که پاسخ آن میتواند، اهمیت قابل ملاحظه انتخابات پیشرو را برای بخشهای مهم نظام سیاسی نشان داده و تحولخواهان را از آسیب خطرناک سادهاندیشی پیرامون این انتخابات که میتواند منجر به اتخاذ استراتژیهای نامناسبی در انتخابات پیشرو شود رهایی دهد این است که «چرا ابراهیم رئیسی علیرغم آنکه در شرایط کنونی بر روی کاغذ و بنا بر نظرسنجیهای موجود که جریان مقابل به مراتب به میزان بیشتری به آنها دسترسی دارد، فاصلهای 6 تا 10 درصدی با حسن روحانی دارد و شکست در این انتخابات میتواند چالشی جدی برای آینده سیاسی او که مهمترین گزینه نظام سیاسی جهت حل و فصل بحران جانشینی است ایجاد نماید ریسک حضور در این انتخابات را پذیرفته است؟» در حالی که شاید عدم حضور در این دور و شرکت در انتخابات 1400 میتوانست شانس او را برای دستیابی به مسند ریاست جمهوری افزایش دهد. با ارجاع به مساله بحران جانشینی میتوان دو پاسخ به پرسش فوق داد:
پاسخ نخست که از احتمال وقوع بیشتری نیز برخوردار میباشد آن است که به احتمال فراوان لایههای مهم نظام سیاسی، احتمال رسیدن بحران جانشینی را به مراحل نهایی در 4 سال پیش رو بسیار بالا دانسته و یا ترجیح دادهاند که هرچه سریعتر نسبت به حل و فصل این بحران اقدام نمایند. از این رو ادامه حضور حسن روحانی بر مسند ریاست جمهوری مانعی بزرگ در این مسیر بوده و با توجه به ناتوانی اصولگرایان در رسیدن به اجماع بر سر نامزدی مشخص، لایههای مهم نظام سیاسی و ابراهیم رئیسی برای پایان دادن به دوران ریاست جمهوری حسن روحانی و برداشتن یکی از موانع مهم پیشرو برای حل و فصل بحران جانشینی به گونهای مطلوب خود، ریسک حضور در انتخابات را پذیرفتهاند.
سجاد فتاحی
در مطالب پیشین بیان شده است که تحلیل رخدادهای کلان سیاسی ایران در دهه 1390 بدون ارجاع و توجه به مساله «بحران جانشینی» غیر دقیق و ناکارآمد خواهد بود. حضور «ابراهیم رئیسی» در انتخابات ریاست جمهوری 1396 گویای آن است که لایههای مهم نظام سیاسی از بین سناریوها و گزینههای مختلفی که برای حل و فصل بحران جانشینی، وجود دارد، گزینه زمینهسازی برای به قدرت رسیدن آشکار و یا پنهان جانشین رهبری در شرایط حیات ایشان را برگزیدهاند. گزینهای که با توجه به مشروعیت اندک گزینههای مطرح در جامعه، اثرات مخربی را برای آینده ایران در پی خواهد داشت. از این منظر تحولخواهان نمیبایست دچار آسیب سادهاندیشی پیرامون انتخابات ریاست جمهوری 1396 شده و ابراهیم رئیسی را به عنوان نامزدی همچون سایر نامزدهای اصولگرا در فرایند انتخابات ببینند، آسیبی که در نوشتهها و تحلیلهای برخی تحلیلگران شناخته شده و موثر این جریان قابل مشاهده بوده و واکنشهای برخی سران تحولخواه نیز گویای آن است. حضور ابراهیم رئیسی در این انتخابات، بیش از آنکه خوشحال کننده و به سود حسن روحانی در کسب رای بیشتر باشد از منظر منافع ملی نگران کننده و هشدار دهنده بوده و بیانگر آغاز پیش لرزههای بحران جانشینی است. انتخابات پیشرو برای حسن روحانی با حضور ابراهیم رئیسی انتخاباتی ساده نخواهد بود و تحت شرایطی میتواند ایده یک دورهای شدن روحانی را که بخشهای مهم نظام سیاسی برای حل و فصل بحران جانشینی به آن نیاز دارند، محقق نماید. حضور ابراهیم رئیسی در انتخابات، که یکی از مهمترین و مطرحترین گزینههای جانشینی رهبر کنونی نظام میباشد، به معنای آن است که بخشهای مهم نظام سیاسی با بخش قابل توجهی از سرمایه خود، اگر نگوییم تمامی این سرمایه، وارد عرصه انتخابات شدهاند. از سوی دیگر بر خلاف نظر برخی تحلیلگران که معتقدند که اصولگرایان در این انتخابات به اجماع موثری نخواهند رسید حضور رئیسی در انتخابات از نظر نگارنده اجماع کافی را در بین اصولگرایان برای یکپارچه نمودن آرای آنها و جلوگیری از پراکندگی آرا ایجاد خواهد کرد؛ باید توجه داشت که این اجماع در بین اصولگرایان بیش از آنکه بر سر نام ابراهیم رئیسی باشد بر سر جایگاهی است که در آینده نظام سیاسی برای او متصور هستند. حضور سایر نامزدها در جبهه اصولگرایان در فرایند انتخابات، احتمالا با استراتژی افزایش توان ابراهیم رئیسی برای حضور در مناظرهها خواهد بود و در نهایت تمامی نامزدهای اثرگذار اصولگرا به نفع او کنارهگیری نموده و اصولگرایان به صورت کامل بر سر گزینه ابراهیم رئیسی در انتخابات ریاست جمهوری 1396 به اجماع خواهند رسید.
پرسش مهمی که پاسخ آن میتواند، اهمیت قابل ملاحظه انتخابات پیشرو را برای بخشهای مهم نظام سیاسی نشان داده و تحولخواهان را از آسیب خطرناک سادهاندیشی پیرامون این انتخابات که میتواند منجر به اتخاذ استراتژیهای نامناسبی در انتخابات پیشرو شود رهایی دهد این است که «چرا ابراهیم رئیسی علیرغم آنکه در شرایط کنونی بر روی کاغذ و بنا بر نظرسنجیهای موجود که جریان مقابل به مراتب به میزان بیشتری به آنها دسترسی دارد، فاصلهای 6 تا 10 درصدی با حسن روحانی دارد و شکست در این انتخابات میتواند چالشی جدی برای آینده سیاسی او که مهمترین گزینه نظام سیاسی جهت حل و فصل بحران جانشینی است ایجاد نماید ریسک حضور در این انتخابات را پذیرفته است؟» در حالی که شاید عدم حضور در این دور و شرکت در انتخابات 1400 میتوانست شانس او را برای دستیابی به مسند ریاست جمهوری افزایش دهد. با ارجاع به مساله بحران جانشینی میتوان دو پاسخ به پرسش فوق داد:
پاسخ نخست که از احتمال وقوع بیشتری نیز برخوردار میباشد آن است که به احتمال فراوان لایههای مهم نظام سیاسی، احتمال رسیدن بحران جانشینی را به مراحل نهایی در 4 سال پیش رو بسیار بالا دانسته و یا ترجیح دادهاند که هرچه سریعتر نسبت به حل و فصل این بحران اقدام نمایند. از این رو ادامه حضور حسن روحانی بر مسند ریاست جمهوری مانعی بزرگ در این مسیر بوده و با توجه به ناتوانی اصولگرایان در رسیدن به اجماع بر سر نامزدی مشخص، لایههای مهم نظام سیاسی و ابراهیم رئیسی برای پایان دادن به دوران ریاست جمهوری حسن روحانی و برداشتن یکی از موانع مهم پیشرو برای حل و فصل بحران جانشینی به گونهای مطلوب خود، ریسک حضور در انتخابات را پذیرفتهاند.
پاسخ دوم آن است که ابراهیم رئیسی ناخواسته قربانی رقابتهای درونی برای دستیابی به جایگاه جانشینی رهبری شده است. به عبارتی با توجه به احتمال بالای شکست وی در برابر حسن روحانی بر روی کاغذ در دور دوم، تشویق و یا عدم بر حذر داشتن او از شرکت در انتخابات از سوی بخشهای مهم نظام سیاسی، در جهت کاهش شانس او و افزایش شانس سایر رقبا برای تصدی مسند رهبری از طریق شکست در این انتخابات بوده است.
با توجه به مطالب فوق، حضور ابراهیم رئیسی در انتخابات ریاست جمهوری 1396 جدا از آنکه کدام یک از دو پاسخ فوق به واقعیت نزدیک باشد، به معنای آغاز تلاش لایههای مهم نظام سیاسی ایران برای حل و فصل بحران جانشینی با حضور و یا بدون حضور رئیسی اما مشخصا بدون حضور بخش قابل توجهی از جامعه و نیروهای سیاسی کشور است، بحرانی که مقامهای عالیرتبه و نخبگان موثر در جریانهای سیاسی کشور باید توجه داشته باشند که این شیوه مواجهه با آن، میتواند تبعات ویرانگری را برای منافع ملی کشور در پی داشته و سایر بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی را به شدت تشدید و تعمیق نموده و ایران را تا آستانه فروپاشی پیش برد. مواجهه بهینه با بحران جانشینی در ایران که برآمده از ضعفهای موجود در طراحی نظام سیاسی در کشور است جز از طریق ایجاد فضایی برای گفتگوی ملی پیرامون این بحران امکانپذیر نیست.
سخن گفتن از وظیفه تحولخواهان و ملیگرایان در شرایط پیچیده کنونی بسیار دشوار است اما در چنین شرایط حساسی که احتمال پیشبینی نحوه کنش و بازی جریان مقابل مشخص نیست و بازی کردن آنها با بخش قابل توجهی از سرمایه خود احتمال هرگونه اقدامی از سوی آنها را جهت محافظت از این سرمایه افزایش میدهد، «استراتژی افزایش درجه آزادی»، «تهیه برنامه برای مواجهه بهینه با تمامی شرایط ممکن» و «آمادگی برای گذر از منافع گروهی و جناحی برای تامین بیشینه منافع ملی» که به نظر میرسد اتاقهای فکر تحولخواهان و حامیان دولت توجه چندانی به آن ندارند، میبایست در دستور کار آنان قرار گیرد. هرگونه اقدامی در شرایط کنونی که درجه آزادی تحولخواهان را برای عمل در شرایط گوناگون انتخابات کاهش دهد، از جمله حضور در فرایند انتخابات با اتکای صرف به حسن روحانی، میتواند تبعات جبرانناپذیری را برای تحولخواهان و منافع ملی کشور در پی داشته باشد.
اصولگرایان و لایههای مهم نظام سیاسی که در دلبستگی بخشی از آنها به منافع ملی تردیدی نیست نیز باید توجه داشته باشند که ایران را قربانی ضعفهای موجود در طراحی نظام سیاسی که تا فرصت هست میتوان پیرامون آنها چارهاندیشی نمود ننمایند.
فقط باید یادمان باشد که زمان برای چنین اقداماتی از آنچه که تصور میکنیم کوتاهتر بوده و ایران در لبه پرتگاهی مخوف قرار گرفته است و کوچکترین اشتباهی میتواند تبعات جبرانناپذیری را برای کشور در پی داشته باشد.
https://news.1rj.ru/str/governancesystems
با توجه به مطالب فوق، حضور ابراهیم رئیسی در انتخابات ریاست جمهوری 1396 جدا از آنکه کدام یک از دو پاسخ فوق به واقعیت نزدیک باشد، به معنای آغاز تلاش لایههای مهم نظام سیاسی ایران برای حل و فصل بحران جانشینی با حضور و یا بدون حضور رئیسی اما مشخصا بدون حضور بخش قابل توجهی از جامعه و نیروهای سیاسی کشور است، بحرانی که مقامهای عالیرتبه و نخبگان موثر در جریانهای سیاسی کشور باید توجه داشته باشند که این شیوه مواجهه با آن، میتواند تبعات ویرانگری را برای منافع ملی کشور در پی داشته و سایر بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی را به شدت تشدید و تعمیق نموده و ایران را تا آستانه فروپاشی پیش برد. مواجهه بهینه با بحران جانشینی در ایران که برآمده از ضعفهای موجود در طراحی نظام سیاسی در کشور است جز از طریق ایجاد فضایی برای گفتگوی ملی پیرامون این بحران امکانپذیر نیست.
سخن گفتن از وظیفه تحولخواهان و ملیگرایان در شرایط پیچیده کنونی بسیار دشوار است اما در چنین شرایط حساسی که احتمال پیشبینی نحوه کنش و بازی جریان مقابل مشخص نیست و بازی کردن آنها با بخش قابل توجهی از سرمایه خود احتمال هرگونه اقدامی از سوی آنها را جهت محافظت از این سرمایه افزایش میدهد، «استراتژی افزایش درجه آزادی»، «تهیه برنامه برای مواجهه بهینه با تمامی شرایط ممکن» و «آمادگی برای گذر از منافع گروهی و جناحی برای تامین بیشینه منافع ملی» که به نظر میرسد اتاقهای فکر تحولخواهان و حامیان دولت توجه چندانی به آن ندارند، میبایست در دستور کار آنان قرار گیرد. هرگونه اقدامی در شرایط کنونی که درجه آزادی تحولخواهان را برای عمل در شرایط گوناگون انتخابات کاهش دهد، از جمله حضور در فرایند انتخابات با اتکای صرف به حسن روحانی، میتواند تبعات جبرانناپذیری را برای تحولخواهان و منافع ملی کشور در پی داشته باشد.
اصولگرایان و لایههای مهم نظام سیاسی که در دلبستگی بخشی از آنها به منافع ملی تردیدی نیست نیز باید توجه داشته باشند که ایران را قربانی ضعفهای موجود در طراحی نظام سیاسی که تا فرصت هست میتوان پیرامون آنها چارهاندیشی نمود ننمایند.
فقط باید یادمان باشد که زمان برای چنین اقداماتی از آنچه که تصور میکنیم کوتاهتر بوده و ایران در لبه پرتگاهی مخوف قرار گرفته است و کوچکترین اشتباهی میتواند تبعات جبرانناپذیری را برای کشور در پی داشته باشد.
https://news.1rj.ru/str/governancesystems
جهانگیری، نامزد اصلی یا پوششی؟ (بخش اول)
(سجاد فتاحی)
هدف از انتخابات برای تحولخواهان دل نگران منافع ملی، تامین بیشینه منافع کشور است و در آن جریانهای سیاسی و افراد، تنها بواسطه خدمتی که میتوانند در تامین بیشتر این منافع نمایند اعتبار مییابند. یکی از مسائل اصلی تحولخواهان آن است که مکانیزمی شفاف و معتبر برای شناسایی توانمندترین نامزدهای ممکن برای ایفای نقشهای کلیدی (ریاست جمهوری، نمایندگی مجلس، نمایندگی شورا، وزرا، استانداران و ...) ندارند و همین امر احتمال اثرگذاری منافع فردی و گروهی را در انتخاب کنشگران ایفا کننده این نقشها افزایش و در بعضی موارد کیفیت نامزدها و کنشگران کلیدی مورد حمایت آن را کاهش داده، به گونهای که بواسطه این ضعف در برخی موارد، لطمات جبران ناپذیری به منافع ملی و منافع کلی این جریان سیاسی وارد آمده است. به راستی اگر مکانیزم شفاف و اعلام شدهای همراه با شاخصها و معیارهایی معتبر برای شناسایی نامزدهای اصلح ایفا کننده نقشهای کلیدی در این جریان وجود داشت، دیگر زمینهای برای لابیها و اعمالنظرهای فردی در ارتباط با نامزدهای نهایی این نقشهای کلیدی باقی میماند و تصمیمگیری پیرامون نامزدهای نهایی ریاست جمهوری، نمایندگی مجلس، شوراهای شهر، وزرا و استانداران در این جریان، چنین دشوار، پیچیده و همراه با خطای غیر قابل قبول در برخی موارد میشد؟
یکی از گامهای اساسی جریان تحولخواه برای حرکت در چارچوب منافع ملی و افزایش شفافیت، طراحی این مکانیزم و اعلام عمومی آن به مردم است؛ به گونهای که نامزدهای مورد حمایت این جریان در انتخاباتها به صورت عام و دو انتخابات ریاست جمهوری و شورای شهر پیشرو به صورت خاص، خروجی این مکانیزم شفاف باشند. جریان تحولخواه حتی میتواند مکانیزمی برای انتخاب توانمندترین کنشگران ممکن جهت ایفای نقش در نقشهای کلیدی دولت از قبیل وزرا و استانداران طراحی نموده و حمایت خود از نامزدهای ریاست جمهوری را مشروط به پذیرش این مکانیزم از سوی آنها نماید. در صورتی که این مکانیزم، بر اساس اصل شناسایی توانمندترین افراد ممکن طراحی شده باشد، این جریان از طریق کارآمدسازی یکی از قوانین مهم سیستم حکمرانی که منجر به افزایش کیفیت کنشگران ایفا کننده نقشهای کلیدی می گردد، از یک سو گامی اساسی در جهت تامین بیشتر منافع ملی برداشته و از سوی دیگر بر اعتبار خود در بین مردم و نخبگان خواهد افزود. البته باید توجه داشت که طراحی چنین مکانیزمی بی شک با منافع برخی افراد و گروه های محدود که از شرایط کنونی بهره می برند چندان منطبق نبوده و بی شک مورد مخالفت آنها قرار خواهد گرفت اما اکثریت تحولخواهان در مسیر تامین منافع ملی و افزایش شفافیت، گریزی از آن نخواهند داشت.
در بخش دوم این نوشتار تلاش میشود با توجه به مطالب فوق، پاسخی در خور به پرسش طرح شده در عنوان، که در روزهای آینده بیشتر شنیده خواهد شد، ارائه گردد.
(سجاد فتاحی)
هدف از انتخابات برای تحولخواهان دل نگران منافع ملی، تامین بیشینه منافع کشور است و در آن جریانهای سیاسی و افراد، تنها بواسطه خدمتی که میتوانند در تامین بیشتر این منافع نمایند اعتبار مییابند. یکی از مسائل اصلی تحولخواهان آن است که مکانیزمی شفاف و معتبر برای شناسایی توانمندترین نامزدهای ممکن برای ایفای نقشهای کلیدی (ریاست جمهوری، نمایندگی مجلس، نمایندگی شورا، وزرا، استانداران و ...) ندارند و همین امر احتمال اثرگذاری منافع فردی و گروهی را در انتخاب کنشگران ایفا کننده این نقشها افزایش و در بعضی موارد کیفیت نامزدها و کنشگران کلیدی مورد حمایت آن را کاهش داده، به گونهای که بواسطه این ضعف در برخی موارد، لطمات جبران ناپذیری به منافع ملی و منافع کلی این جریان سیاسی وارد آمده است. به راستی اگر مکانیزم شفاف و اعلام شدهای همراه با شاخصها و معیارهایی معتبر برای شناسایی نامزدهای اصلح ایفا کننده نقشهای کلیدی در این جریان وجود داشت، دیگر زمینهای برای لابیها و اعمالنظرهای فردی در ارتباط با نامزدهای نهایی این نقشهای کلیدی باقی میماند و تصمیمگیری پیرامون نامزدهای نهایی ریاست جمهوری، نمایندگی مجلس، شوراهای شهر، وزرا و استانداران در این جریان، چنین دشوار، پیچیده و همراه با خطای غیر قابل قبول در برخی موارد میشد؟
یکی از گامهای اساسی جریان تحولخواه برای حرکت در چارچوب منافع ملی و افزایش شفافیت، طراحی این مکانیزم و اعلام عمومی آن به مردم است؛ به گونهای که نامزدهای مورد حمایت این جریان در انتخاباتها به صورت عام و دو انتخابات ریاست جمهوری و شورای شهر پیشرو به صورت خاص، خروجی این مکانیزم شفاف باشند. جریان تحولخواه حتی میتواند مکانیزمی برای انتخاب توانمندترین کنشگران ممکن جهت ایفای نقش در نقشهای کلیدی دولت از قبیل وزرا و استانداران طراحی نموده و حمایت خود از نامزدهای ریاست جمهوری را مشروط به پذیرش این مکانیزم از سوی آنها نماید. در صورتی که این مکانیزم، بر اساس اصل شناسایی توانمندترین افراد ممکن طراحی شده باشد، این جریان از طریق کارآمدسازی یکی از قوانین مهم سیستم حکمرانی که منجر به افزایش کیفیت کنشگران ایفا کننده نقشهای کلیدی می گردد، از یک سو گامی اساسی در جهت تامین بیشتر منافع ملی برداشته و از سوی دیگر بر اعتبار خود در بین مردم و نخبگان خواهد افزود. البته باید توجه داشت که طراحی چنین مکانیزمی بی شک با منافع برخی افراد و گروه های محدود که از شرایط کنونی بهره می برند چندان منطبق نبوده و بی شک مورد مخالفت آنها قرار خواهد گرفت اما اکثریت تحولخواهان در مسیر تامین منافع ملی و افزایش شفافیت، گریزی از آن نخواهند داشت.
در بخش دوم این نوشتار تلاش میشود با توجه به مطالب فوق، پاسخی در خور به پرسش طرح شده در عنوان، که در روزهای آینده بیشتر شنیده خواهد شد، ارائه گردد.