NEW BOT Телеграм, страница

Forwarded from انجمن علمی اقتصاد دانشگاه تهران

5 views10:13

معمای چین!

چینی ها به دلایل متعددی مورد توجه سیاستگذاران ایران هستند، شاید مهمترینش این باشد که "شرقی" اند و از مسیر عادی توسعه "غربی" پیروی نکرده اند. نقش دولت و حزب همچنان قوی است و از نظر سیاسی مقابل قرتی بازی های "غرب" مثل دموکراسی مقاومت می کنند، با این حال رشد اقتصادی آنها چشمگیر است.

بماند که فرهنگ خاص شرق آسیا با صد من سریش هم به فرهنگ مردم این حوالی نمی چسبد و زمین تا آسمان تفاوت دارند، ولی به نظر برخی در نهایت شرقی به حساب می آیند. دیده ام که در همین فضای تلگرامی هم برخی با الهام از چین بر افزایش نقش دولت در اقتصاد تاکید می کنند. پیشتر هم گفته ام که این دیدگاه خوشبینانه به دولت نسبت به منطق سیاست و مناسبات قدرت بی توجه است، پیدایش نوعی بوروکراسی شایسته دولتی برای هدایت حداقلی اقتصاد اگر سودای محالی نباشد، بسیار دشوار است (بنگرید به ایوانز در توسعه و چپاول)، نگاهی به پیرامون در همین ایران هم نشان می دهد که حرف از "ساختار دولتی کارآمد" شوخی بزرگی است.

در این نوشته به مورد چین و ویتنام پرداخته شده است و با بررسی تجربی نشان داده است که زمانی که این دو دولت پایشان را از اقتصاد کنار کشیده اند، رشد اقتصادی ماندگارتری را شاهد بودند و مسائل کنونی هم بیشتر ناشی از نقش و شیوه حضور دولت در اقتصاد است. همچنین اشاره می کند در طی این سالها دولت ها در بسیاری از موارد خردتر وظایف خود واگذار کرده است و رابطه این دو دولت با شهروندانشان نسبت به گذشته بسیار متفاوت است. (گویا قضیه میدان "تیان آن من" اثرش را گذاشته است).

جان کلام اینست که هیچ دولتی بهتر از خود "افراد" نمی تواند منفعت آنها را تشخیص دهد، ولی اینکه چگونه "افراد" با منافع متفاوت و گاه متعارض در کنار هم یک کل ارگانیک یعنی "جامعه" را شکل می دهند بحثی جدی است. از این روست که از "سیاست توسعه" صحبت می کنم، ما نیازمند فهم دقیق مفاهیمی مانند "آزادی"، "حق"، "قانون"، "جامعه" و "سیاست" هستیم.

http://goo.gl/0q0ad1

کانال راهبرد
@RahbordChannel

13 views17:00