-چی کار می‌کنی؟
-تیکه می‌کنم که تا چند وقت راحت باشیم.

#hands #دست‌ترین
#conversations

خدا بخواد امروز سگ نیستم.

داری چه غلطی می‌کنی؟

با دروازه شیراز آشتی‌م داد.

“اگه مُردی عینکتو بده به من.”

(ری‌اکشن همکار در برابر خبر زلزله)

I’m not mad, just disappointed.

و من می‌تونم چند تا اقیانوس گریه کنم برای تو. برای خودم. برای این سرزمین، این سرزمین نفرت‌انگیز.

کلافگی این شکلیه.

امروز در راه به پینی که هاشمی از کیفش کَند و بهم داد زل زدم و پناه بردم به دسته کلیدم.

دسته کلیدم پر از رفتنه. حلقهٔ اولش مال خونهٔ قبلی‌مونه. حلقهٔ دومش مال سرکلیدی‌ایه که وقتی از تمام شدن یک اتفاق خیلی غمگین بودم هدیه گرفتم. حلقهٔ سوم و آویزش هدیهٔ دوستیه که وقتی دوستی‌مون تازه داشت شکل می‌گرفت، از این شهر رفت و اون موقع چون بلد نبودیم لانگ دیستنس رو، تسلیم فاصله شدیم. آویز دیگه‌ش یک فنجان قهوه است از... همم از کسی که رفته و از من هیچ وقت نمیره. آویز سومش هم یک گوزن خنگ و پرچم کاناداست از بودن‌ترین آدم زندگی‌م که دوری مانع بودنش نشده.

بله جانم، آدم‌ها میرن، هر یک به طریقی.

-چون دوست دشمن است شکایت کجا برم؟
-شورای مشورتی-نظارتی

بعدا: شورای مشورتی-نظارتی شیفت بود، شکایتم افتاد زمین شکست. هق هق.
#conversations

خسرو مرد.
خداحافظ خسرو.

بیا منو گول بزن ببر جنگل.

@BeeBooBeeBooBe

هر وقت گریه‌تون میومد، گریه کنید، بعد شرک تماشا کنید.

راحتی‌تونو روی شونهٔ بقیه پهن نکنید.

از تکرار کردن حرفم متنفرم.

تموم میشه. طاقت بیار. به خدا تموم میشه.

تا تموم بشه نصف جونمون هم تموم می‌شه پریا.
ولی چشم. ما زنده می‌مونیم بخاطر اون نصف باقی مونده‌ی زخمی.