البته من باز یک ۱۷ آورده ام و تا اطلاع ثانوی، بندهٔ هیچ خدایی نیستم.

و این رو هم بپذیرید از من به عنوان خلاصهٔ رخدادهای ۹۹م. همه چیزش‌. اون استارت تصادفی، “من رسیدم.”. ماسک و بوق. نفس عمیق. و کنایه به خدای مهربون.

هی! پتیاره! من هنوز منتظرم.

هر روز روز جهانی زیر نشدن توسط اتوبوسه.

یک گاو روی قفسهٔ سینه‌م ایستاده.

حرف‌هامون شنیده نمیشه و بلندتر گفتنشون هم کمکی به شنیده شدنشون نمی‌کنه.
کپس لاک حنجره‌تو خاموش کن عزیزم. بیا بریم.

از تمام مناسبات انسانی خسته و بیزارم.

شما هرچقدر فراتر از حقی که دارید، راحت باشید، یکی به جای شما معذبه.

و واقعا نفرین به بشریت.

پنیک اتک به این صورته که شما فکر می‌کنید دارید می‌میرید و هرچقدر هم بقیه به شما بگن که نترس نمی‌میری فرقی نداره. چون شما، بدون آبشش، زیر آبید و نفستون بالا نمیاد که بگید دارید غرق میشید. زیر آب نمیشه توضیح داد، نمیشه دلیل منطقی برای تپش قلب و تاکی‌پنه آورد. زیر آب همه چیز در پرسپکتیو قرار می‌گیره به جز این حقیقت که “من دارم می‌میرم.”

پوریا دیل کردن با پنیک اتک‌های من رو یاد گرفته. دستش رو میده که فشار بدم و شونه‌ش‌ رو که گریه کنم روش و مهم‌تر از همه، هشتصد بار نمی‌پرسه چی شده.

وظیفهٔ تو نیست که جای همه نگران باشی.

من، هر لحظه، هرجا: تحمل کن. فقط تا آخر اسفند مونده.

من. واقعا. از سر و کله زدن با آدم‌ها خسته ام.

خب ولی ببینم می‌تونی در جواب تو کی هستی؟ بگی هیچکی و نَمیری؟

من: همینه که هست + عذر میخوام بابت اینی که هست.

اینجایی که ایمی به شلدن گفت:
It’s ok with me that you’re not perfect.

[Big Bang Theory]

مناسب در راه بودن در این هوا
با تشکر از خانوم اقیانوس

و شاید روزی برات گفتم از اونی که وقتی همهٔ چراغ‌ها خاموش بودن اومد و نترسید و ایستاد.

از هر مکالمه‌ای که شامل «نه من اینو نگفتم، من گفتم که ...» باشه بیزارم.

تحمل کن.