موضوع: خداحافظی
#conversations

من خوبم. ولله خوبم. فقط بگذارید غمگین باشم. فکر می‌کنم که حق دارم برای این مسئله غمگین باشم.

این آهنگ واقعا محشره و هیچکس قدرش رو نمیدونه و من میخوام به سیارهٔ خودم مهاجرت کنم.

انقدر دوستش داشتم که میشه ویزا به سیاره‌ت بم بدی؟

اولین ویزا ره برای تو صادر می‌کنم.

وقتی از روی گوگل و تلگرام و حرف کسانی که صلاحیت حرف زدن ندارند یه تصمیم ماژور برای سلامتی‌شون می‌گیرن، می‌مونم بین دو راهی وظیفه انسانی و اعتماد به انتخاب طبیعی.

-میخوام برم.
-کجا میخوای بری؟
-جایی نمیخوام برم. فقط میخوام از اینجا برم.
-چرا میخوای بری؟
-میخوام که نباشم.
-برو و برگرد.
-میخوام که کلا نباشم. همیشه نباشم. هیچ وقت نباشم.
-باشه.
#conversations

حساب کردم، می‌تونم پنج روز مثل آدم درس بخونم و به امتحان برسم، می‌تونم هم سه روز مثل سگ استرس بکشم و درس بخونم و به امتحان برسم.
فعلا مثل گراز‌ دراز کشیدم و پتو افتاده روم و بلند نمیشه. گویا قراره دگردیسی گراز به سگ رو شاهد باشیم.

این که بفهمم عزیزم، جزو قشریه که باهاش مشکل داشتم، بهم کمک می‌کنه که بفهمم چقدر نظراتم پوچ و استریوتیپیکال و مزخرف بوده.

میشه عیدی امسالم این باشه که دست از سرم برداری؟

دیگه چند هفته ست که نه من حرص می‌خورم نه پویا. می‌خندیم، می‌گیم اینجا دیوونه خونه ستا! باز می‌خندیم و می‌گیم ولش کن بابا. باز می‌خندیم و روز تمام میشه.
کار دانشجویی بسیار فانه. بسیار. همه‌ش می‌خندیم.

انتظار هیچ “منم همینطور”ی رو از کسی ندارم. هیچ کس. راستش رو بخواید اصلا ترجیحم اینه که نشنومش.

آدم‌هایی که اصرار نمی‌کنن، موردعلاقه‌من.

آدم‌هایی که بی‌خبر بهم زنگ نمی‌زنن، موردعلاقه‌من.

این که مجبور نیستم به اون هفت نفر بگم اینا رو با شما نیستم، مورد علاقه‌مه.

آخرین پاچه گرفتنم رو هم انجام دادم.
Awww
🥺

نیاز دارم یکی رو به آغوش بکشم و یکی من رو به آغوش بکشه.

متوجه نیستی.

امروز پنج نفر پرسیدن مطمئنی؟ و من پنجاه بار گفتم مطمئنم.