-why did you leave?
-at some point I realized that being around did more harm.
[Ted Lasso]

“و یقولون انّهُ لمجْنون”

ذکر غالب چند ماه اخیر
#conversations

کاش ی روزی اینقدر از این وضعیتم دور شم که ی دریا بینمون فاصله باشه.

این که ازت با آدم‌های دور حرف می‌زنم یعنی خودت هم داری دور میشی.

از وقتی یادم میاد منتظر بودم “اینا” تموم بشه و چیزهای مورد علاقه‌م شروع. راهنمایی منتظر بودم ریاضی‌ها و هندسه‌ها تموم بشن، دبیرستان منتظر بودم فیزیک‌ها و جغرافی‌ها تموم بشن، علوم پایه منتظر بودم اناتومی‌ها و بیوشیمی‌ها تموم بشن، فیزیوپات منتظر بودم پاتولوژی‌ها تموم بشن، الان منتظرم کلا دورهٔ عمومی تموم بشه که بتونم برم توی حیطه‌ای که به اندازهٔ کافی از اورژانس و اسهال و استفراغ و کاردیو دور باشه. این شد زندگی آخه دختر؟

ولی خوش به حال اونا که عاشق درسای رشته شونن و لذت میبرن از لحظه لحظه ش
من آخرین باری که از یه درس دانشگاهی لذت بردم، ادبیات فارسی بوده تو ترم سه.

تقریبن همه‌ی رنج‌های ما از ارتباط با دیگران نشأت می‌گیرند.


·· شوپنهاور

مثلا ممکنه مسیرمو یک شهر دورتر کنم که گذارم به گذرت نیفته.

بچه‌ها شما با شلواراتون مشکل ندارین؟ هر دختریو می‌بینم با هر سایز و بدنی، در زمینه شلوار مشکل داره.
چرا هیچ شلوار پرفکتی وجود نداره؟

بهم دروغ بگو، بذار آسون‌تر بگذره.

به نظرم آدمایی که خاطره بازی میکنن به مراتب آدم های قوی تری هستن.
اونا میتونن تو چشای خاطرات گذشته نگاه کنن و از هم نپاشن.

یا هم که تیکه‌پاره‌هاشونو جمع کنن و به زندگی ادامه بدن.

کاش نقاش ساختمون بودم.

It’s the hope that kills you.

[Ted Lasso]

وقتش که گذشت دیگه فایده نداره، حال که نمیده هیچ، شاید حتا حال‌گیری هم باشه.

می‌تونم واسه اینترنمون بمیرم.