چی میشد آدما کاری به کار هم نداشتن؟
یحتمل منفجر می‌شدیم، وگرنه که این همه سر در همه جای همه کس داشتن توجیهی نداره.

It’s angry hour again

۵۰ روز می‌گذره. حالا قرار نبود سر ۵۰ روز بیام اینو بگم، ولی الان حساب کردم و واقعا ۵۰ روز گذشته و هر روز که نه، ولی اگر روزی باشه که محرک خارجی‌ای من رو یاد ۵۰ روز پیش بندازه، بیشتر مطمئن میشم که اشتباه نکردم.

حالا این که آرون بک بود
با مرگ یالوم چطور کنار بیایم؟

تنها خوبی این بخش، این استاد و این روزها اینه که بلاخره تموم میشن.

اینم بگم و دیگه هیچی :))) پریا جز این سه‌ نفر نیست 🥺 این هزار و هشت‌صد و سی نفر رو شاهد می‌گیرم که اگه توی کانالت کتاب خوندی ولی واسه من نخوندی خیلی قلبم می‌شکنه! 🥺

برنامه‌های ما از هم‌اکنون کتاب خوندن واسه نهال میشه😭

در ستایش سکوت و قهوه و ارتفاعات بیمارستان

چرا نمیری واکسن انفولانزاتو بزنی زن؟ واتز رانگ وید یو؟

چرا نمیری واکسن هپاتیت بزنی زن؟ نمیگی یکی از همین روزا نیدل استیک شی و دستت به هیچ جا بند نباشه؟ واتز رانگ ویت یو خُل؟

چرا نمیری واکسن اچ‌پی‌وی بزنی زن؟ سرطان مرطان بگیری خوبت میشه؟

بیاین ی روز در هفته ی آینده رو روز واکسن زدن اعلام کنیم و همه بریم واکسن هایی که باید بزنیم رو بزنیم تا نمردیم🚶‍♀

آدمایی که بهت حس کم/بد/ناکافی بودن می‌دن، هیچ‌جوره سزاوار بخشیده شدن نیستن. حداقل من نمی‌تونم‌ ببخشمشون.

کاش این کارو بکنیم🤦🏻‍♀️

ابر، سکوت، قهوه و ارتفاعات بیمارستان

امروز در هاگوارتز درس بخونیم:
https://youtu.be/f7_WbPz1QPY

"ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم؟"

امروز روز خوبی بود. صبح به خواستهٔ خودم در هوای گرفتهٔ ابری بیدار شدم، دوش گرفتم، برای خودم صبحانه آماده کردم و بدون عجله صبحانه‌مو خوردم. بارون شدید شد و لباس پوشیدم که برم پیاده‌روی به اندازهٔ نیم ساعت خیس آب شدن؛ بارون شدیدتر از اونی بود که از پنجره پیدا بود و پنج دقیقه‌ای اونقدر خیس شدم که حرکت برام ممکن نبود. راضی و خوشحال برگشتم خانه، راضی از تنفس زیر بارون و خوشحال از ارج نهادن به تنبلیم. خودم رو زیر هزاران لایه لباس دفن کردم و مثل سگ درس خواندم (درس خواندن به متد مورد علاقه‌م). ناهار عالی خوردم، با دسر عالی و بی‌عجله، همراه با تماشای نصف اپیزود فرندز. زبان خوندم. کتاب خوندم تا خوابم ببره. عصر دوباره بدون الارم بیدار شدم و دوباره درس خواندم (با استادی پارتنر مورد علاقه‌م). یک خودکار رو تموم کردم که فکر کنم اولین بار بود در زندگیم. شام سبک خوردم. برنامهٔ هفته رو چیدم و با هم‌گروهی‌ها صلح کردم که فردا دیرتر بریم و حالا می‌تونم نیم ساعت ببشتر بخوابم و صبح به کارهای مغازه‌ایِ عقب‌افتاده‌م برسم.
قرار ناهار، قرار کتابخونه، قرار پس دادن امانت‌ها و چند قرار دلپذیر دیگه گذاشتم و خودم رو سپردم به هفتهٔ نو.