در ستایش سکوت و قهوه و ارتفاعات بیمارستان

چرا نمیری واکسن انفولانزاتو بزنی زن؟ واتز رانگ وید یو؟

چرا نمیری واکسن هپاتیت بزنی زن؟ نمیگی یکی از همین روزا نیدل استیک شی و دستت به هیچ جا بند نباشه؟ واتز رانگ ویت یو خُل؟

چرا نمیری واکسن اچ‌پی‌وی بزنی زن؟ سرطان مرطان بگیری خوبت میشه؟

بیاین ی روز در هفته ی آینده رو روز واکسن زدن اعلام کنیم و همه بریم واکسن هایی که باید بزنیم رو بزنیم تا نمردیم🚶‍♀

آدمایی که بهت حس کم/بد/ناکافی بودن می‌دن، هیچ‌جوره سزاوار بخشیده شدن نیستن. حداقل من نمی‌تونم‌ ببخشمشون.

کاش این کارو بکنیم🤦🏻‍♀️

ابر، سکوت، قهوه و ارتفاعات بیمارستان

امروز در هاگوارتز درس بخونیم:
https://youtu.be/f7_WbPz1QPY

"ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم؟"

امروز روز خوبی بود. صبح به خواستهٔ خودم در هوای گرفتهٔ ابری بیدار شدم، دوش گرفتم، برای خودم صبحانه آماده کردم و بدون عجله صبحانه‌مو خوردم. بارون شدید شد و لباس پوشیدم که برم پیاده‌روی به اندازهٔ نیم ساعت خیس آب شدن؛ بارون شدیدتر از اونی بود که از پنجره پیدا بود و پنج دقیقه‌ای اونقدر خیس شدم که حرکت برام ممکن نبود. راضی و خوشحال برگشتم خانه، راضی از تنفس زیر بارون و خوشحال از ارج نهادن به تنبلیم. خودم رو زیر هزاران لایه لباس دفن کردم و مثل سگ درس خواندم (درس خواندن به متد مورد علاقه‌م). ناهار عالی خوردم، با دسر عالی و بی‌عجله، همراه با تماشای نصف اپیزود فرندز. زبان خوندم. کتاب خوندم تا خوابم ببره. عصر دوباره بدون الارم بیدار شدم و دوباره درس خواندم (با استادی پارتنر مورد علاقه‌م). یک خودکار رو تموم کردم که فکر کنم اولین بار بود در زندگیم. شام سبک خوردم. برنامهٔ هفته رو چیدم و با هم‌گروهی‌ها صلح کردم که فردا دیرتر بریم و حالا می‌تونم نیم ساعت ببشتر بخوابم و صبح به کارهای مغازه‌ایِ عقب‌افتاده‌م برسم.
قرار ناهار، قرار کتابخونه، قرار پس دادن امانت‌ها و چند قرار دلپذیر دیگه گذاشتم و خودم رو سپردم به هفتهٔ نو.

اینقدر خسته ام که نمی‌فهمم راننده اسنپ چی میگه، فقط یکی درمیون آره و نه میگم.
حالا مثلا ممکنه گفته باشه
-میخوای کلیه‌تو بدزدم؟
-آره.
-نمی‌ترسی؟
-نه.
-خیلیا می‌ترسن
-بله متاسفانه جامعه بد شده.

پنج تا کارتِ “خوبه، خیلی خوبه.” در جواب “بیمارستان چطوره؟” دارم و بعدش در جواب این سوال می‌شینم کف زمین و فقط زار می‌زنم.

یه دلیل دیگه واسه نفرتم از عروسی🤌🏻

https://news.1rj.ru/str/limoooootalkh/4799

همه چی سخته 🥲 همه چی دارلینگ

[اینجا بخش نفرو]
• بلاخره آنلاک کردن نسخه نوشتن و امضا کردن
• “هرچی باشه نفرو نباشه.”
• “خانم دکتر شما بفرمایید.”
• “بلاخره یکی فهمید ما دانشجوییم”
• “هرکی گفت بله خودش بره درمان کنه.”
• وضعیت سیب‌های فرانسه و بلوبری‌های سوئد
•”شما ترسویین که کووید نمیاین.”

خدا رو شکر که تموم شدی.
#medgibbers

از توضیح دادن خسته شدم. از این همه بلد نبودن خسته شدم.
یکمم خودت درک کن. یکمم خودت اعتماد کن دیگه.

یجا خونده بودم که گفته بود
«باگ من اینه که ميتونم بیخیال دوست داشتن آدمای اشتباه بشم، ولی نمیتونم دلتنگشون نشم!»