اجازه بدید دست درازی کنم و الردی امروزو بهترین سه‌شنبه‌ی سال اعلام بکنم.
#خستگی‌خوب

-من از تو بزرگترم، تجربه‌م از تو بیشتره، به حرفم گوش کن!
-تو فقط دو ماه زودتر از من به دنیا اومدی!!
-می‌دونی توی همون دو ماه چه اتفاقایی توی دنیا افتاد؟! نمی‌دونی! چون نبودی اون موقع! اون دو ماه از سخت‌ترین دوران بشریت بود!

حالا که انگل و قارچ رو دادیم رفت، جهان رو کمی شفاف‌تر ‌می‌بینم (گویا از دستشویی برگشته باشم، همون‌قدر سبک و آسوده خیال) و به نتایجی دست یافتم که در حوصله‌ی این جمع نیست اما در حوصله‌ی خودم خیلی مفیده.

سپاس‌گزاری برای امروز، برای مریم، برای تموم شدن قارچ و انگل، برای خستگی خوب امروز و برای انسان‌هایی که چند هفته‌ی گذشته رو کنارم بودن.

پرتو مثل شلدون کوپر است با این تفاوت که مثل شلدون بی‌ملاحظه نیست. فخر پرتو را به همه‌تان می‌فروشم.

مثل این که این بارم قرار نیست نتیجه‌ی زحماتمونو ببینیم؛ این خستگی توی تنمون می‌مونه تا موریانه‌ها بخورنش.

بهار به خوبی و خوشی تموم شد.
بهار خوبی بود! سخت بود ولی خوب، مثل همه‌ی چیزای قشنگ.

“دوباره من و غم پاییز”
[پاییز: شب امتحان]

و این ۷۵درصد اول فرجه‌ی هر امتحانه.

حالا من تا بیام غر بزنم میگن چقدر غر می‌زنی ولی واقعا، واقعا واقعا this isn’t what I signed up for.
#IRAP

توی 2broke girlsیه جا گردنبند کرولاین پاره میشه و کرولاین افسرده میشه میگه که ما موفق نمیشیم، تمام امید من به جادوی گردن‌بندم بود!
و مکس میگه که:
Thanks for letting me know that our initial plan was based on magic.

نشسته بودیم عکس انتخاب می‌کردیم برای کلیپ و از اونجایی که تمام عکسایی که انتخاب می‌کردیم فقط جنبه‌ی فان داشت و “این که توی این عکس کجه، الان رزیدنت چشمه!”، آدم بزرگا اومدن بالا سرمون که درست انتخاب کنیم؛ رسیدیم به عکسای سه سال پیشِ همون آدم بزرگا و خداوندا! انگار عکسای ده سال پیششون بود! که خب البته ممکن نبود چون ده سال پیش ۱۴ سالشون بوده و دانشگاه نمیومدن. پس همینطوری “چقدر پیر شدین!” گویان به انتخاب عکسای بورینگ ادامه دادیم و نگاهمونو از آینه‌ی مادر سفیدبرفی دزدیدیم.
حالا فهمیدین چرا بهشون میگیم آدم بزرگا؟
#IRAP

-پس آدم دیگه دلشو به چی خوش کنه؟
-به من!

به ایام دلخوری از همه‌ی جهان وارد می‌شویم.
(Kill me! Kill me now!)

“به تو فکر، حتا فکر! ببین، حتا فکر!”

-خواب دیشبم یهو یادم اومد و الان؟-

یکی از دوستام خیلی ریلکسه، درس خوندن برای امتحانشو از دو ساعت مونده به امتحان شروع می‌کنه. سر امتحان سر و گردن دو دقیقه مونده به امتحان گفت برام شکستگی‌ها رو بگو؛ از شکستگی‌ها هیچی نیومد و از مطالبی که فکر می‌کردیم مهم نیست یک صفحه سوال بود. من تمام طول امتحان غصه‌ی اینو داشتم که الان داره چی کار می‌کنه؟
امروز ساعت ۱۱:۴۰ دقیقه پیام داد گفت هفت جلسه رو براش خلاصه بگم برای امتحان ساعت ۱۲. بماند که تا ۱۱:۵۵ براش وویس دادم و بماند که امتحان نیم ساعته رو ده دقیقه دیر اومد، اما سر امتحان با دیدن هر سوالی که قبلش بهش گفته بودم، یه نفس راحت می‌کشیدم. و سوالاتی که نگفته بودمو هی فکر می‌کردم با نتیجه گیری از کدوم قسمت می‌تونه جواب بده. آخر امتحان هم نمره‌ی خودمو حساب کردم هم نمره‌ی اونو و نفس راحت آخرو کشیدم.
خلاصه که وقتی زیادی بی‌خیالید، یکی دیگه داره به جاتون استرس می‌کشه.

کاش یه بار دندون به جگر بگیری که بعدش روت بشه بگی “ما را به سخت جانی خویش این گمان نبود.” !!
#ایشش

آرینا یه آهنگ داده که امروز وسط حال بدی‌ها و بی‌اعصابیام پلی‌ش می‌کنم تا یادم نره که تموم میشن. حیفم میاد هزار بار گوشش بدم، حیفم میاد بزنم بعدی. هر چند ساعت یه بار پلی‌ش می‌کنم و میرم دنبال کارهام تا چند ساعت بعد.

بیاید یه کلمه‌ی زیبا یاد بگیرید.
Euphoria:
A feeling or state of intense excitement and happiness.
به خودم قول دادم که بعد از این داستانا یه روز سرشار از یوفوریا باشم.

اینم شاهدش 😌

بلاخره که یه روز باید دست بکشی از آدم‌هایی که برای هر کارشون، حتا سوال کردن ازت منت میذارن سرت!