[A million little things]

من بطور بسیار زیادی طرفدار این رفتار کانال نویس‌ها شدم در این چند روز که :
« اگر منکر عمد در حادثه هواپیمای اکراینی هستید لفت بدید » یا جمله هایی شبیه به این
به چند علت :
۱_کسی که حادثه به این غم انگیزی و وحشیانه ای رو انکار یا چشم پوشی می‌کنه ، مشکل اساسی داره که حداقل من واسش اسمی ندارم جز رذالت و خودبرتربینی
خودبرتربینی نسبت به تفکری که ازش حمایت میکنند که بله تفکری که ما ازش حمایت می‌کنیم هیچگاه اشتباه نمیکنه و دروغ نمیگه.

۲_عدم تغییر در تفکرات
اینها تفکراتشون رو ثابت نگه میدارند و تحت هیچ شرایطی حاضر به تغییرش نیستند و در یک کلمه تعصب پایه اصلی نظام فکریشون هست که بسیار خطرناکه.

۳_شعار زیبای « احترام به عقاید همه افراد با هر تفکری ، اشتباه ترسوهاست .»
تو نمیتونی تحت لوای « اکی من اینجوری فکر میکنم تو باید بهش احترام بگذاری» تفکراتت رو جار بزنی
اینجوری باشه ما باید به هیتلر و استالین و تمام دیکتاتورهای وحشی تاریخ و داعش و طالبان و تمام گروهک‌های تروریستی جهان ، احترام بگذاریم !!!!!!!

هیچوقت این حداقل در مرام فکری من جای نمیگیرد.
۴_افراد جامعه با حمایت از نظام‌های فاسد و مشکل دار موجب پرقدرت شدن اونها میشن
پس لطفا‌ با بیان این جمله سانتیمانتال « ما که سیاسی نیستیم » وزنه تاثیر باورها و اعمالتون رو از خودتون ، برندارید.

و در آخر منم تکرار میکنم اگر هنوز حامی و طرفدار ظلم و جوری ، اینجارو ترک کن و برو تو بند ظالما.
کلامم رو با فرمایش بسیار دقیق و بجای امام جواد (ع) تموم میکنم :
العامِلُ بِالظُّلمِ وَ المُعینُ لَهُ وَ الرّاضی بِهِ شُرَکاءُ؛

ستمکار و آن کس که با او همکاری می کند و آن کس که به این ستم رضایت می دهد ( مانند آنان فکر میکند ) هر سه در جرم شریکند.

امم. ببینید. من احساس گناه می‌کنم که زنده ام. خیلی ساده ست و یکی از مراحل سوگه که نتونستم ازش عبور کنم اما شرمنده ام که من هستم ولی پونه نیست. صبا نیست. اونا نیستن. در حالی که حق همه‌مونه که باشیم. و حقمونه که بابت بودنمون شرمنده نباشیم.

بعضی‌ها هم اینطوری اند که: حالت چطوره؟ اگه خوبی که برینم توی حالت.

میشه یه بی‌مزه بازی در بیارم؟

-پس زخم‌هامان چه؟
-وقتی پوستش ترمیم شد دوباره می‌کَنیمش تا خون بیاد و کیف کنیم.

بای🏃🏻‍♀️

اغلب کانال‌نویس‌هایی که می‌خونم امروز اصلا توان هیچ کاری ندارن…
هیچی!
چه سنگینی و درد مشترکی :)

خوابم میومد، یه سطل قهوه خوردم و الان در حالی که تپش قلب دارم خوابم میاد

نیا. طرف من نیا. طرف فکرم نیا. کلا این طرفا نیا.

این که یه جزوه هیچ عکسی نداشته باشه واقعا غمگینم می‌کنه.

هرکی که میگه کاش زمستون تموم بشه جوری تن و بدنم از بهار و تابستون می‌لرزه که سی بار بعدش به درگاه کائنات دعا می‌کنم که زمستون دیر بگذره که آرزوی اونا چیز بشه. هنوز از بهار ۱۴۰۰ تراماتایزدم :((

خلاصه ببخشید اگه آرزوتون براورده نشد، بهار و تابستون ساکس!

به خدا اگه مجبور نباشین و صبح زود بیدار بشین نمی‌بخشمتون 😭

جراحی پلاستیک و سوختگی اینطوریه که ما یک روزه رفتیم ولی اندازهٔ یک ماه خاطره‌های پشم‌ریزان دارم ازش.

خدایا Take me back to neurosurgery :(((

نوروسرجری مثل اون کراشی بود که نمی‌تونستم بهش برسم و اصلا در حد من نبود و تمام اون دو هفته تلاشم این بود که توش عمیق نشم که عاشق‌ترش نشم و خر بشم تخصصو برم.

احساس امنیت در توییتر:
منفی ۱۰۰ از ۱۰۰

امتحانم عالی بود. آهنگای کانال پریا رو پلی کردم و دارم برمیگردم خونه. آخییییییش