امروز روز جهانی قهوه‌ست و this explains so much!

امروز روز جذابی بود. اونقدر جذاب که از تموم شدنش ناراحتم. فردا زندگی عادی از سر گرفته میشه و مطمئن نیستم که آمادگیشو دارم.

احتمالا یک روز تمام عذاب وجدان‌ها به هم می‌پیوندن و به صورت سرطان خودشونو نشون میدن.

توی مغزم دعواست و یه پروفسور اسنیپ کم داره که داد بزنه silence!

میگه: وقتی براشون دلیل ناراحتیتو توضیح میدی این حقو بهشون میدی که این حقو بهت ندن که ناراحت باشی.

این ترم سه‌شنبه‌ها تعطیلیم، انتظار داشتم وقتی سه‌شنبه‌ها تعطیلیم حال بدشون از بین بره، اما فقط شیفت کرده روی چهارشنبه‌ها. این ترم چهارشنبه‌ها سه‌شنبه ست.

همه چیز مات بود.
مات بود؟
نه!
همه چیز بک‌گراندِ یک قلب آبی بزرگ بود. 💙🍃

امروز با صابره تمرین همیاری کردیم، از لطافت، شفافیت، دروغ، اهمیت نیم‌فاصله، رفتن و دوستی حرف زدیم؛ چندین بار چشمام اشکی شد و اغلبشون از ذوق بود یا شوق. امروز با صابره غنی شد، کیف کردم!

دقایق آخر جمعه: ارسال گزارش‌ها و کشیدن عمیق‌ترین نفس‌های ممکن.
هر تموم شدنی خوبه!
[دو از دوازده]

چرا هر میلی‌گرم هورمون رشدی که از هیپوفیز اتیکت ترشح میشه، اشک میشه میره توی چشمای من؟

کاش میشد از الان اسکرین شات گرفت!

داره حرص می‌خوره، میگه: این آدم هر کاری انجام میده برای ویترینشه! اگه بدونه یه کاری قرار نیست بره توی ویترین و براش دست بزنن یا دلشون بسوزه، ز کل انجامش نمیده.

چرا انقدر وقایع دیر برام تموم میشن؟ چرا رها نمی‌کنم؟

Just fine is all enough.

#conversations

تنهایی بد نیست، ولی آسونم نیست.

کاش دانشگاه قهوه‌های بهتری داشت.

میگه: وقتی یکی توی مکالمه‌ش از نیم‌فاصله استفاده می‌کنه هیجانم برای ادامه مکالمه بیشتر میشه.

دلم می‌خواد از یکی بپرسم یادته؟ و یادش باشه.

چرا وسط کلاس‌های جهنمی، وقتی یکی از در کلاس میاد برمی‌گردیم نگاهش می‌کنیم؟ چون منتظریم بتمن تیشرت/مانتوشو در بیاره و شنلشو باز کنه و نجاتمون بده.

چقدر دوشنبه‌ها سخته!