همه چیز مات بود.
مات بود؟
نه!
همه چیز بک‌گراندِ یک قلب آبی بزرگ بود. 💙🍃

امروز با صابره تمرین همیاری کردیم، از لطافت، شفافیت، دروغ، اهمیت نیم‌فاصله، رفتن و دوستی حرف زدیم؛ چندین بار چشمام اشکی شد و اغلبشون از ذوق بود یا شوق. امروز با صابره غنی شد، کیف کردم!

دقایق آخر جمعه: ارسال گزارش‌ها و کشیدن عمیق‌ترین نفس‌های ممکن.
هر تموم شدنی خوبه!
[دو از دوازده]

چرا هر میلی‌گرم هورمون رشدی که از هیپوفیز اتیکت ترشح میشه، اشک میشه میره توی چشمای من؟

کاش میشد از الان اسکرین شات گرفت!

داره حرص می‌خوره، میگه: این آدم هر کاری انجام میده برای ویترینشه! اگه بدونه یه کاری قرار نیست بره توی ویترین و براش دست بزنن یا دلشون بسوزه، ز کل انجامش نمیده.

چرا انقدر وقایع دیر برام تموم میشن؟ چرا رها نمی‌کنم؟

Just fine is all enough.

#conversations

تنهایی بد نیست، ولی آسونم نیست.

کاش دانشگاه قهوه‌های بهتری داشت.

میگه: وقتی یکی توی مکالمه‌ش از نیم‌فاصله استفاده می‌کنه هیجانم برای ادامه مکالمه بیشتر میشه.

دلم می‌خواد از یکی بپرسم یادته؟ و یادش باشه.

چرا وسط کلاس‌های جهنمی، وقتی یکی از در کلاس میاد برمی‌گردیم نگاهش می‌کنیم؟ چون منتظریم بتمن تیشرت/مانتوشو در بیاره و شنلشو باز کنه و نجاتمون بده.

چقدر دوشنبه‌ها سخته!

این خالی بودن رو دوست ندارم. هر چه می‌کنم هم پر نمیشم.

“این جور مواقع فقط کتک می‌خوای!”

The nicest thing anyone’s ever said about me. :""""""""

#conversations

بغلم کن، بذار این حجم پراکنده جمع شه.

As it turns out, you can’t undo friendships.

برای این پاییز (های) سخت