هر روز فروردینو گریه می‌کنم و در پایان، ۵۷ ساله از این ماه گه خارج میشم.

پنیک

همه چیز خوب بود تا اینکه تلگراممو باز کردم و بهم یاداوری شد که

[Harry Potter and go ahead and kill me already]

شب‌های روشن ناامیدم کرد از ادبیات کلاسیک.

حالا یکی میاد میگه شما داستایوفسکی هم باشید یکی میگه اثرتون خوب نیست پس کاری به حرف مردم نداشته باشید.

ولی نه نمیگم خوب نبود، فقط میگم uneventful بود. یعنی نمی‌دونم شاید هم من کلاسیک‌ها رو بد انتخاب می‌کنم ولی انگار خیلی خلوته و نه خلوت خوب، خلوت آکوارد که استرس بگیری.

تقصیر فیدیبو هم شد، خلاصه‌ش رو یه جوری بیان کرده بود که کلا فکر می‌کردم داستان چیز دیگه‌ایه و هی منتظر بودم اون شروع بشه ولی یهو دیدم عه کتاب تموم شد و اون داستانه اتفاق نیفتاد.

پس هیت اصلیم به فیدیبوعه.

یکی از فاکتورهای انتخاب کتابم اینه که توی طاقچه بی‌نهایت/فیدیبو پلاس باشه که نخوام خودشو دستم بگیرم.

جواب سوال بعدی‌ای که کسی نپرسید:
یکی دیگه از فاکتورهام هم میزان رضایتم از کتاب قبلیه.

یه لحظه فهمیدم که اینجا رو دارم و می‌تونم هرچقدر بخوام توش حرف بزنم و خیلی خوشحال شدم.

مثل اونجای Liberal Arts که جسی وسط چهارراه فهمید دست داره و تعجب کرده بود و غرق لذت شده بود.

امروز با کیمیا فهمیدیم که رنگ سبز رو کامل درک کردیم و حقیقتا لذتبخش بود.

اونجای هایمیم که لیلی به تد میگه معماری هیچ کاری برات نکرده جز این که بهت درد و رنج بده، چرا ولش نمی‌کنی؟

خیلی بدم میاد از این ترند جدید توتییتر فارسی که فشن چویس آدما رو توی سفر (حالا الان شده هرمز) مسخره می‌کنن. خب به شما چه. خیلی هم زیباست. تا چشمتون دراد.

سایز فقط یک جا مهمه و اونجا هم لیوان قهوه ست.

سایر پیتزا چی پس؟😭

پیتزا یک سایز بیشتر نداره:)
بزرگ تا جای ممکن

کلا فیلم ایرانی کم میبینم چون اکثرا باعث میشن گریه کنم و دلم بخواد بمیرم :))