آخرین کتاب هم که هنوز خودم شروع نکردمش کتاب استدلال بالینیه که برای خوندنش خیلی هیجان دارم. هر وقت شروع کردمش میام درموردش حرف می‌زنم.

عمیقا نیاز دارم که این مرحله از زندگیم تموم بشه و بریم بعدی.

اگه این روزا اسم داشتن حتما اسمشون جون کندن برای زنده موندن بود.

کاش میشد چند روز از این بدن، با این مغز کم‌سرتونینِ خسته بیام بیرون و زندگیمو بکنم.

من دیگه روم نمیشه در جواب حالت چطوره؟ی آدما بگم خوب نیستم.

ولی امروز عینا اون دیالوگ مردیث توی گریز آناتومی بودم که برمیگرده به الکس میگه حس میکنم یکی از اون افرادی هستم که اونقدر بیچاره‌ست که نمیتونه اطراف آدمای نرمال باشه؛ انگار قراره آدمای شاد رو آلوده کنم...

بهتر شدن سخته و گاهی هم غیرممکن به نظر می‌رسه.

- هنوز هم ناراحت‌کننده‌ای و شاید نمی‌فهمی که ناراحت‌کننده‌ای.

دیگه تنها منبع درآمدم کافه نرفتنه.

نه دیگه از فردا مهاجم و فانکشنال و پر عروق و متاستاتیک خواهم بود.

بیاید دیگه تخته گوشت عذاب وجدان کسی نباشیم.

یعنی وقتی یکی کاری میکنه در حقمون که براش عذاب وجدان میگیره، اجازه ندیم با لطف کردن بهمون و محبت الکی وجدانش رو راحت کنه. یا اشتباهش رو بپذیره یا هم در عذاب وجدانش ذوب بشه.

یعنی بیاید نپذیرفتن محبت رو نرمالایز کنیم و بعدش هم بریم واکسن HPV بزنیم.

[گریه، کتاب و خواب]

دلم می‌خواد یه چیزی برام زیادی مهم باشه، براش تلاش کنم، بهش که رسیدم اشک ذوق بریزم، حال کنم. نیست متاسفانه.

“You have bewitched me, body and soul.”

اینطوری که بعد از پنج سال و نیم همو اتفاقی توی مترو می‌بینید و می‌پرسی “چی شد یهو؟” و تازه می‌فهمی و “آها!”.

آدم‌هایی که برای نپذیرفتن مسئولیت کارها و حرف‌هاشون برای خودشون loopholeهای کودکانه تعریف می‌کنن، پایین‌ترین اند.