حرف زدیم. من حرف زدم بیشتر البته.
حرفام که تموم شد گفت: چطور این رنجو پنج ماه تنهایی تحمل کردی و چیزی نگفتی؟
گفتم: تنها نبودم، آدم‌هام بودن، کنارم بودن، کمکم کردن که شروع کنم به گذر ازش.
نیم ساعت بعدش دوباره گفت: من هنوز موندم که چطور پنج ماه چیزی نگفتی!
دیدین نزدم زیرش؟

آدم‌هایی که نمی‌شود نظرشان را عوض کرد جزو ده مدل برتر از نظر مزخرفیّت اند!

اما شما شاهد باشید که ما پنج روز تعطیل بودیم، دو روزش گذشت و هیچکس با من بیرون نیامد. شما فقط شاهد باشید!

زیرنویس‌نویسِ عزیزی که نیم‌فاصله رو رعایت کردی، ماچ به کله‌ت!

ولی من انقدر خسته ام که نمی‌تونم پیام‌هامو جواب بدم، نمی‌تونم دستمو نگه دارم روی دکمهٔ وویس که بگم نمی‌تونم جواب بدم، نمی‌تونم از تلگرام بیام بیرون که چراغم سبز نشه وقتی همهٔ بچه‌های کلاس پیام میدن و یه سوالو میپرسن. من خیلی خسته ام. فیزیکی، منتالی، روحی، اجتماعی، من خیلی خسته ام، از همه چیز، فاکینگ همه چیز.

راستی، می‌دونستید که ما آخرین امتحانمونو یکشنبه دادیم و فردا اول ترممونه؟

و اگر یک نفر دیگه گفت اگر نمیتونی چرا مسئولیت قبول کردی؟ ، مسئولیت قتلشو قبول می‌کنم و خودم و جهانیان رو از حضور بی‌شعورش راحت می‌کنم.

سوالی که چهار ترمه درگیرشم اینه که چرا بچه‌های دندون از ما خوشگل‌تر، خوشحال‌تر و پرانرژی‌ترن؟ یا درواقع چرا ما زشت‌تر، غمگین‌تر و خسته‌تریم؟

And one day my dear, the voice in your head that always told you that can’t do anything, changes its statement to “I told you so!”. And then you feel the pain of inability.
I’m scared my deer! I’m so scared

از من که گذشت، خدا به مریضاشون صبر بده دکترایی رو که نمی‌تونن یه اکانت ساده بسازن.