از من که گذشت، خدا به مریضاشون صبر بده دکترایی رو که نمیتونن یه اکانت ساده بسازن.
تفاوتِ پین کردن و میوت و آرشیو کردن، تفاوت رفتار آدمها در گذر زمانه، تفاوت شعار و عمل.
چی؟ 🟫 نخورم؟ باشه 🚶🏻♀️
چی؟ 🟫 نخورم؟ باشه 🚶🏻♀️
آدمهایی که حافظهشون خوبه و همه چیزو راحت حفظ میشن برنده اند، آلردی در همهٔ زمینهها، فاکینگ همهٔ زمینهها برنده اند. به هیچ تواناییای بیشتر از این حسودیم نمیشه.
تماشا کردن دوستهام، دوستهای غیر مشترکم، در کنار هم، تماشا کردن صحبتهای دوستانهشون با هم، به من لبخند میده، حتا اگه برای نمود ظاهریش زیادی خسته باشم، روحم پر از لبخند میشه.
یکی از جملات مکالمهٔ یک ساعت و نیمهٔ امروز این بود:
“آدما باید یاد بگیرن همو همونطور که هستن بپذیرن، دست از تلاش برای جا دادن همدیگه توی قالبای خودشون بردارن.”
“آدما باید یاد بگیرن همو همونطور که هستن بپذیرن، دست از تلاش برای جا دادن همدیگه توی قالبای خودشون بردارن.”
استاد سر کلاس گفت: “....یا مثلا بعضیا توی جمعهای شلوغ عصبی میشن.” و من با تمام قدرت سرمو تکون دادم.
امیدوارم هیچ وقت به “امتحان از کجاست؟/ برای امتحان چی بخونیم؟” ِ کلاس تبدیل نشید.
دلم میخواد همهشونو بلاک، ریپورت، و میخ آویز کنم.
دلم میخواد همهشونو بلاک، ریپورت، و میخ آویز کنم.