زیرنویس‌نویسِ عزیزی که نیم‌فاصله رو رعایت کردی، ماچ به کله‌ت!

ولی من انقدر خسته ام که نمی‌تونم پیام‌هامو جواب بدم، نمی‌تونم دستمو نگه دارم روی دکمهٔ وویس که بگم نمی‌تونم جواب بدم، نمی‌تونم از تلگرام بیام بیرون که چراغم سبز نشه وقتی همهٔ بچه‌های کلاس پیام میدن و یه سوالو میپرسن. من خیلی خسته ام. فیزیکی، منتالی، روحی، اجتماعی، من خیلی خسته ام، از همه چیز، فاکینگ همه چیز.

راستی، می‌دونستید که ما آخرین امتحانمونو یکشنبه دادیم و فردا اول ترممونه؟

و اگر یک نفر دیگه گفت اگر نمیتونی چرا مسئولیت قبول کردی؟ ، مسئولیت قتلشو قبول می‌کنم و خودم و جهانیان رو از حضور بی‌شعورش راحت می‌کنم.

سوالی که چهار ترمه درگیرشم اینه که چرا بچه‌های دندون از ما خوشگل‌تر، خوشحال‌تر و پرانرژی‌ترن؟ یا درواقع چرا ما زشت‌تر، غمگین‌تر و خسته‌تریم؟

And one day my dear, the voice in your head that always told you that can’t do anything, changes its statement to “I told you so!”. And then you feel the pain of inability.
I’m scared my deer! I’m so scared

از من که گذشت، خدا به مریضاشون صبر بده دکترایی رو که نمی‌تونن یه اکانت ساده بسازن.

تفاوتِ پین کردن و میوت و آرشیو کردن، تفاوت رفتار آدم‌ها در گذر زمانه، تفاوت شعار و عمل.
چی؟ 🟫 نخورم؟ باشه 🚶🏻‍♀️

آدم‌هایی که حافظه‌شون خوبه و همه چیزو راحت حفظ میشن برنده اند، آلردی در همهٔ زمینه‌ها، فاکینگ همهٔ زمینه‌ها برنده اند. به هیچ توانایی‌ای بیشتر از این حسودیم نمیشه.

چون که این آدما (و دو تای دیگه‌شون که بعدتر رسیدن و عکاس دلبندم)، دلگرمی این روزهای سرد شروع ترم پنج اند و خدا رو شکر برای بودنشون.