در تمام این چند ماه اخیر از خودم پرسیدم چی شد که اینطوری شد؟ جوابش جلوی چشمم بود، میتونستم ازش درس بگیرم و اون "چی شد"ها دوباره چی نشن؛ اما نگرفتم، باز هم همون چی ها رو انجام دادم و ذکر چی شد اینطوری شد گفتم و جلو رفتم، یا بهتر بگم، فروتر رفتم.

دانشگاهِ خالی چقدر کیف نمیده!

به تنها کسایی که تونستم از نزدیک عیدو تبریک بگم و براشون سال خوبی آرزو بکنم متصدی‌های کتابخونه بودن. در جوابم گفتن: باشه! برو میخوایم تعطیل کنیم!

میدونین چی جالبه ؟
هیچی :( ب خدا هیچی دیگه جالب نیست:(
گرفتار شدیم ب خدا 😐

به امید روزی که هیچکسی هیچ کاریو تو پاچهٔ هیچکس نکنه.

اوکی
بای

They didn’t even notice...

کاش میشد پست رمزدار گذاشت.

ما چهار نفر آدم توی این بیست و چند سال تا حالا این همه مدت طولانی مجبور نشده بودیم کنار هم زندگی کنیم و چقدر سخته. دیوارهای خونه هر روز تنگ‌تر میشه و عشقامونو میندازیم توی دریا که خودمون جا بشیم.
Broken house? I don’t think so, it’s more like 3 selfish people and mom.

کاش وضع بقیه بهتر بود و می‌تونستم غر بزنم.

یه وقتایی وقتی دلم میخواد با یکی حرف بزنم و حرف نمیزنیم، میام اینجا حرف میزنم باهاش.

شاید در زندگی بعدی یک روز بحثمان شود که چه کسی کشورش را بیشتر دوست دارد.

دنیا دنیای cat people است.

کلافه

وقتی می‌خوام فعالیت مفید انجام بدم، ذهنم عملکردش شبیه این بچهه‌ست انگار مثلا با اون نیستم انگار ما کار مهمی نداریم و انگار قراره همه چیز رو تلف کنیم.

When you can’t control chaos, just be a part of it. It’ll be fun!
[mad enough emoji not found]

Ya boring!

بذارید به شما هم بگم که لفت دادم.
و چقدر وقت بود دلم میخواست لفت بدم.
شاید اگه بدونید در کل از سه تا گروه در زندگیم لفت دادم بیشتر بتونید درک کنید.
از زهرا و مهسا مچکرم که این جرأتو بهم دادن.

آقا این تا آخر عمر خیلیه. خسته شدیم ما. یه دو دیت بذارن ما خیلی راحت‌تر زندگی می‌کنیم به خدا.