خیلی عجیبه.

میخوام از این به بعد روزی یکی از این جمله‌های طلایی چرت بگم.

کمربنداتونو ببندین.

این اون جمله‌هه نیست البته 🤦🏽‍♀️
Ps: tinker bell, not thinker bell!

هر بار که یه مشکل کامپیوتریمو خودم حل می‌کنم از خودم خوشم میاد.

البته که اگر میشد گوگل بکنم یا سه ساعت پیش که به وجود اومد پرسیده بودم، سه ساعت وقتم تلف نشده بود و بقیهٔ کارهام انجام میشد و ساعت ۳ صبح قندم نمی‌افتاد.
اما می‌ارزید.

به جاش امشب میگم که گوگل کنید، سوالایی که گوگل جوابشونو آماده بهتون میده گزینهٔ مناسب لاس زدن نیستند. هیچکس از آدم نادان تنبل خوشش نمیاد.

از دلتنگی

بابا یه عکس از پوریا و من بهمون نشون داد که قلبم ره ذوب کرد.
We were the cutest!

استاد الان توی وویسش گفت: فلان چی میشه؟
بعد دو ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت: درسته!
فاکینگ پشمام =)))))

دو تا کاری که سرطان بود توی مغزمو انجام دادم و تموم شد.

I’m wondering if anyone wonders what I was doing 100 years from now.

اگه میدونستیم اینسیکیوریتی های هر شخصی چقدر داستان تلخ از گذشته پشتشه، هیچوقت با اونا نمیکوبیدیمش نه؟

در زندگی بعدی حتما یک سگ خواهم داشت.

وقتی به جکم نمیخندن خیلی معذب میشم.
میمیرین ایموجی خنده بذارین؟

پاتو واقعا درس وحشتناکیه؛ بیماریاش نه ها، درسش! خیلی وحشتناکه عزیزان. خیلی خیلی.

امروز فهمیدم که عاشق سیت‌کام‌هایی ام که شغلشون توش بُلده.

این روزها ضرورت هیچ عجله‌ای رو متوجه نمیشم؛ فوریت به جز در رابطه با زنده موندن آدما، بی‌معنی شده.

مفیدترین درس ترم دو تربیت بدنی بود، نه به خاطر سلامتی و فعالیت فیزیکی و بلاه بلاه؛ به این خاطر که استادمون موقع تمرین دادنمون میگفت: “اول با ۲۰٪ از توانتون بدوین.” و چند هفته طول کشید تا من فهمیدم ۲۰٪ از توانم چقدره.

We are here for a good time, not a long time.