استاد الان توی وویسش گفت: فلان چی میشه؟
بعد دو ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت: درسته!
فاکینگ پشمام =)))))

دو تا کاری که سرطان بود توی مغزمو انجام دادم و تموم شد.

I’m wondering if anyone wonders what I was doing 100 years from now.

اگه میدونستیم اینسیکیوریتی های هر شخصی چقدر داستان تلخ از گذشته پشتشه، هیچوقت با اونا نمیکوبیدیمش نه؟

در زندگی بعدی حتما یک سگ خواهم داشت.

وقتی به جکم نمیخندن خیلی معذب میشم.
میمیرین ایموجی خنده بذارین؟

پاتو واقعا درس وحشتناکیه؛ بیماریاش نه ها، درسش! خیلی وحشتناکه عزیزان. خیلی خیلی.

امروز فهمیدم که عاشق سیت‌کام‌هایی ام که شغلشون توش بُلده.

این روزها ضرورت هیچ عجله‌ای رو متوجه نمیشم؛ فوریت به جز در رابطه با زنده موندن آدما، بی‌معنی شده.

مفیدترین درس ترم دو تربیت بدنی بود، نه به خاطر سلامتی و فعالیت فیزیکی و بلاه بلاه؛ به این خاطر که استادمون موقع تمرین دادنمون میگفت: “اول با ۲۰٪ از توانتون بدوین.” و چند هفته طول کشید تا من فهمیدم ۲۰٪ از توانم چقدره.

We are here for a good time, not a long time.

همچنان شاهد این هستیم که انتظاراتمون ما رو به زمین میزنه.

اما دختر، من هیچ وقت نتونستم تو رو decode کنم، هر بار حتا فکر کردم که دارم نزدیک میشم که بفهمم چی میگی، یه اتفاقی افتاده که دیدم تمام اون راه‌ها رو خودت سنتز کردی که حواسم از اصل کار پرت بشه.

آدم‌ها رو نمیخواید راه بدین؟ اشکالی نداره، راه ندین! اما بهشون بی‌راهه هم ندین که ساکتشون کنید.

Wow
Just
Wow!

دارم به این فکر می‌کنم که out source کردن چقدر یه وقتایی میتونه توهین آمیز باشه. و البته یه وقتایی لازم.

مسئلهٔ آخری که امشب باهاش در خدمت شما بینندگان عزیز هستیم اینه که
I miss everything and nothing.

یه وقتایی دلم میخواد گریه کنان دوان دوان بدوم به سمت هیچ جا.

چشامو که باز کردم گفتم: کاش دیشب تو خواب می‌مردم!

حالا که از تخت بیرون بیا نیستم، اگر کانالی دارید که هنوز توش نیستم برام بفرستید که با هم بیشتر آشنا بشیم.