نتیجه می‌گیریم بعضی اوقات دو تا آدم هم خودشون جدا جدا خوبن، اما ترکیب‌شون باهم فاجعه می‌شه و تقصیر هیچکدومشونم نیست.

کل امروز به جز دو ساعت خواب بودم. آن دو ساعت را هم خواب نبودم چون استاد پشت اسکایلاین گفت: خب خانوم فلانی میخوام مایکتونو تست کنم، حرف بزنین. من خواب از کله ام پرید و گفتم سلام استاد.
دیروز ظهر به امیرحسین گفتم که در پروژه‌های جدید روی من هم حساب کند و معذرت میخواهم که چند وقت نبودم و ممنون که گنداخلاقی‌هایم را تحمل کرده.
دیشب از گریه خوابم برد و صبح مامان گفت دعا کن زودتر نوبتمان شود تسویه حساب کنیم و من خوابیدم و وقتی بیدار شدم مامان دیگر بغلم نمی‌کند، می‌گوید شاید چیزی با خودش آورده و من فکر می‌کنم که کاش همه چیزهایی را که با خودش آورده به من بدهد و تمام این ترس‌ها تمام شوند.

دیروز ترسناک‌ترین و نگران‌ترین روز زندگیم بود.

من جذاب نیستم، مثل او بداس هم نیستم، اما خیلی با رابین احساس همذاتی می‌کنم.

دلم میخواد مثل شلدن کوپر سوار یه قطار بشم و برم.

قرار بود این اسمارتیزا دیگه به آدم حس مرگ ندن!

میدونین چیه؟

من واقعا فکر می‌کنم که این بار حق با منه.

اما مشکلی که هست اینه که دفعه‌های پیش هم تقریبا مطمئن بودم که حق با منه.
حالا نمی‌دونم واقعا حق با من بوده یا نه، اما همیشه تهش مجبور به عذرخواهی شده بودم و طرف مقابل با بزرگواری تمام منو بخشیده.

مشکل بعدی هم اینه که ماها تمایل زیادی به ردِ تواضع آدم‌ها داریم. یعنی اگر یکی بگه: “من در فلان کار خوب نیستم.”، در حالی که خودمونم می‌دونیم که طرف واقعا خوب نیست، خودمونو ملزم می‌کنیم که باهاش مخالفت کنیم و بگیم خوبه. و طرف واقعا شک می‌کنه که نکنه خوبم؟
خب چه کاریه آخه؟

کسی جایی نرفته اما من چنین حسی دارم.
و بذارید بهتون بگم که چقدر حس بدیه!

اما حواستون باشه که “کمک کردن” برای شما هیچ سودی نداره، اگر طلبکار بشید یه “میخواستی نکنی” تحویلتون میدن؛ وقتی هم کامل به فنا رفتید می‌بینید که رضایت درونی هم نداره.
هیچی نداره.
هیچی
هیچی

گفته بودم که تعلق چقدر خوبه.

بدبختی های ما معلول تصمیم هاییه که گرفتیم تا خوشحالتر و خوشبخت‌تر باشیم . تقریبا هر تصمیمی که گرفتم تا کیفیت زندگیم بهتر شود در انتها تبدیل شده به یک بدبختی تمام عیار که مثل بختک روی تمام زندگیم سایه انداخته .
در نتیجه فعلا تصمیمی نمیگیرم و در واقع اجازه میدم تا بلعیده بشوم . کاش من هم توسط یک نهنگ بعیده میشدم در دل یه نهنگ واقعا زندگی میکردم و منتظر بودم که کسی دعاهایم را بشنود.اما من در اتاقم زندگی میکنم که هیچ شباهتی به معده‌ی یک نهنگ آبی ندارد و شاید نهنگ‌های زندگی من واقعی نباشند و من واقعا توسط آنها بلعیده نشوم و همه فکر کنند فرار کردن از آنها کاری ندارد ولی قسمت بغرنج ماجرا این است که در برابر این نهنگ های غیرواقعی ، برای من نجات‌دهنده‌ای وجود ندارد.

اگر تا الان متوجه نشدید، بذارید واضح بگم که سیاهی امروز به اندازهٔ ابراشه. هوای بارونی وقتی نشه رفت بیرون اصلا هم خوب نیست.

حس بُتِّه‌ی مرده دارم.

امروز رفتم کمک مامان بکنم و انقدر سوال پرسیدم که کلافه شد گفت نمیخواد کمک کنی، برو! منم جیغ زدم که: هیچ کدومتون کار تیمی بلد نیستین!

پ.ن: وسط جمله خودم از این که از چنین چیزی شاکی بودم برگ‌هام ریخت.
پ.ن۲: با همهٔ جهان حرف زدم. هیچ کاری نمونده در این جهان که دلم بخواد انجام بدم و بتونم.

با احتساب سنی که میخوام توش بمیرم، الان وقت مناسبی برای midlife crisis عه.
همه چیز طبق برنامه ست. نمی‌دونم برنامهٔ کی ولی طبق برنامه ست!

All the time

یه نکتهٔ مثبت راجع‌به نسلمون پیدا کردم.
تنها نکتهٔ مثبت زنده بودنمون در این زمان و جغرافیاست احتمالا.

ما شاهدای زندهٔ رشد پادکست فارسی ایم. همونطور که بابابزرگم میتونه دربارهٔ جزئیات لایحهٔ کاپیتالاسیون دقیق حرف بزنه، ماها هم بعدا در این مورد کلی حرف داریم.