ما شاهدای زندهٔ رشد پادکست فارسی ایم. همونطور که بابابزرگم میتونه دربارهٔ جزئیات لایحهٔ کاپیتالاسیون دقیق حرف بزنه، ماها هم بعدا در این مورد کلی حرف داریم.

می‌گن خیلی از ما روح و روان‌مون تحت تاثیر قرار گرفته. می‌گن خیلی از ما بلد نیستیم با کسی ارتباط برقرار کنیم. می‌گن ما دیوونه‌ایم، مغروریم، حال‌مون خوش نیست. خیلی چیزا می‌گن که ما رو جدا کنن از همه. نمی‌دونم چقدرش درسته چقدرش غلط. تنها چیزی که می‌دونم اینه که من رفیقام رو این جا پیدا کردم. من خودم رو این‌جا پیدا کردم. خوب یا بد... این‌جا بزرگ شدیم. این‌جا خونه‌ی ماست. روز هم‌خونه بودن‌مون مبارک.

#سمپاد

خب میدونین چیه؟

یه چیزایی رو به خودم میگم، که نمی‌دونم چقدر درستن و چقدر برای آروم کردن خودم این حرفا رو می‌زنم.
دلم میخواد درست باشن و در حال گول زدن خودم نباشم.

اما ته همهٔ اینا، احساس می‌کنم به راهی کشیده شدم که انتخاب من نبوده و نیست. در واقع احساس می‌کنم که تنها اختیاری که دارم اینه که انتخاب کنم کی منو بکشه به راهی که دلش میخواد.

سر کلاس بیوشیمی ام، آخرین کلاسی که ممکن بود اگه شرکت توش داوطلبی بشه، براش داوطلب بشم.
But here we are.

امروز روز سمپاده، همونطور که دیشب کلی خاطرات خوب هجوم آوردن، امروز هم خاطرات بد، شکستن‌ها، ناامیدی‌ها و تنهایی‌ها هجوم آوردن.

من همیشه راهی برای غمگین بودن/موندن پیدا می‌کنم.
I’m just gonna have to make my peace with it.

یه وقتایی دلم میخواد گریه کنان دوان دوان بدوم به سمت هیچ جا.

تواضع شما باعث هوا برداشتن آدما میشه. تواضع نداشته باشید.

Not broken, just bent

Who would you run through an airport for?

I need an out.

Why does it hurt so much?

یه چیزی درست کردم که به هر کس که انلاینه نشون میدم و منتظر میمونم بفهمه چیه. فکر کنم یکی از بهترین چیزاییه تا حالا درست کردم. کمی زنده بودن هم خوبه.

یا تهش خیلی خوب میشه یا هیچی از ما نمیمونه.
But worth to try, huh?

فکر کنم هیچ وقت اندازهٔ امروز دلم نخواسته بوده کار بکنم و اینقدر ریجکت بشم.