امروز از وقتی که به شیما پیام دادم که میخوام مهتابو حذف کنم، تا ده دقیقه بعد که جوابمو داد که نه نکن، خوشحال‌ترینِ این چند روزم (به جز اون روز که رفتم لب آب) بودم و بار بزرگی از روی دوشم برداشته شد.

و بعدش زدم زیر گریه (news!) برای تمام اتفاقاتی که می‌تونست خوب بیفته اما نیفتاد و تقصیر خودم بوده، و برای این که آدم‌های کوچکی در این دنیا پیدا میشن که طرز حرف زدن آدمو مسخره می‌کنن و آخرشم تو آدم بده میشی.

و عزیزان، من واقعا امیدوارم حال تمام سیصد و خرده ای نفرتون خوب باشه و ماچ بهتون.

شیشهٔ الکل ریخت کف اتاق
And this isn’t how I wanna get drunk.

دو هفتهٔ گذشته از پابلیش جلسهٔ آخر فرار می‌کردم؛ امروز ولی بلاخره به پریناز گفتم که امشب تمومش می‌کنم. این کار که تموم بشه من آفیشیالی دیگه هیچی نیستم.

هر تد تاکی که می‌بینم احساس می‌کنم تمام ویژگی‌هایی که میگه نباید داشته باشیمو دارم.

داشته‌هاتون از آدم‌های “هرچی داری از من داری” رو بریزید دور.

Isn’t that kick in the crouch spit on your neck fantastic?

به امید فردا نشدنِ فردا.
[صدای شکستگی]

یک چیزی تموم شد، دقیقا نمی‌دونم چی اما الان فهمیدم که تموم شد برام.

دستِ مجروحِ تا آرنج در عسل

3:04”

@SharetheJoy

کانال من در YouTube

شاید هم من در زندگی قبلی هیتلر بودم و اینجا جهنم است.

جمعیتی رو تصور کنید که موهای همه‌شون آتش گرفته و هر کسی داره جیغ میزنه، میدوه و حرفای نامفهمومی میزنه؛ این تصویر تمام گروه‌های دانشگاهی ما بعد از هر اس‌ام‌اس دانشگاه، هر پست شورای مشاورین و در کل هر چیزی نسبت به آیندهٔ گنگ زندگی‌مون توی این خراب شده ست.

گاهی فکر می‌کنم خوب شده، گذر کردم، تموم شده، یک آن به خودم میام می‌بینم یک ساعت و نیمه که نشستم با عقربه‌ها گریه می‌کنم.
چیه این زندگی؟

@SickMindsMedia #LWS2

Two steps forward and one step back is still one step forward.
#b99

حدود دو سال پیش این آهنگو با همین حس‌ها گوش دادم، با همین معلق بودن؛ امیدوارم شباهتش فقط در همین حد بمونه و اتفاقات بعدش تکرار نشن.