دستِ مجروحِ تا آرنج در عسل

3:04”

@SharetheJoy

کانال من در YouTube

شاید هم من در زندگی قبلی هیتلر بودم و اینجا جهنم است.

جمعیتی رو تصور کنید که موهای همه‌شون آتش گرفته و هر کسی داره جیغ میزنه، میدوه و حرفای نامفهمومی میزنه؛ این تصویر تمام گروه‌های دانشگاهی ما بعد از هر اس‌ام‌اس دانشگاه، هر پست شورای مشاورین و در کل هر چیزی نسبت به آیندهٔ گنگ زندگی‌مون توی این خراب شده ست.

گاهی فکر می‌کنم خوب شده، گذر کردم، تموم شده، یک آن به خودم میام می‌بینم یک ساعت و نیمه که نشستم با عقربه‌ها گریه می‌کنم.
چیه این زندگی؟

@SickMindsMedia #LWS2

Two steps forward and one step back is still one step forward.
#b99

حدود دو سال پیش این آهنگو با همین حس‌ها گوش دادم، با همین معلق بودن؛ امیدوارم شباهتش فقط در همین حد بمونه و اتفاقات بعدش تکرار نشن.

به میزان خوبی روی فراموشکاری اطرافیانم حساب می‌کنم که چیزی رو به خودشون نگیرن و حرفامو می‌زنم.

خب
دوستان
الان می‌تونم یک کتاب بنویسم در باب این که چطور بد باشیم تا گلیممون توی لجن غرق نشه. اما کی چنین چیزی نیاز داره؟ تلویزیون رو روشن کنید و فقط گوش کنید. شاید حتا ایدهٔ یک اختلاس به ذهنتون برسه. شاید هم یک سال گذشته‌تون جلوی چشمتون اومد و خراب شدن خودتونو دیدید؛ دیدید که هر کس به وقتش چطور همه چیز رو زیر پا میذاره، و شاید اگر دقیق‌تر نگاه کردید، می‌تونید ببینید که خودتون هم از بقیه بهتر نیستید.
دوستان، امید، طلبِ هیچ‌کس نیست، حتا خدا هم به ما امید بدهکار نیست، به وقتش اگر به حد کافی در لجن فرو بریم، خدا هم امیدشو ازمون می‌گیره و ما می‌مونیم و زندگی‌ای که شروعش انتخاب ما نبوده.

به نظرم این suicide note خوبیه. قول بدین اگر یه وقتی اونطوری مردم، برگردین اینو بخونین.

به رابطهٔ بعضی کانالا با اعضاشون حسودیم میشه.

به نظرم آقای دوروف باید یه کد بنویسه برای پیامای این وقت شب، صبح که بیدار میشیم پاک شده باشن.

من می‌خوام برم.

شاید همه چیز با یک “are we ok?” ساده درست میشد اما هیچ کس حاضر نبود اولین کسی باشه که می‌پرسدش.

There’s a pattern, it’s happened before, it’s all happening again.

یک خط قرمز‌هایی برای من هستند که تبصره‌شون فقط مرگه، در هیچ صورت دیگه‌ای عذری پذیرفته نیست.