و تو رو خدا نیاین تو ناشناس بگین وضع ما بدتره. بدتر بودن وضع شما، وضع ما رو بهتر نمی‌کنه، ولی اعصابمونو خردتر می‌کنه. بد بودن وضع ما هم سختی‌هایی که شما کشیدین یا می‌کشین رو بی‌اعتبار نمی‌کنه. به اندازهٔ کافی برای همه بدبختی هست. بذارین تو این وضعمون بمیریم ولی نیاین از بدتر بودن وضعتون بگین.

امید بد چیزیه. باعث میشه با دستای لرزان، سومین ایندرالم بخوری که شاید فرجی شد و اتفاقای بهتری افتاد.

کجا بود می‌گفت به آدم‌ها امید بدید و همه چیزشونو ازشون بگیرید و ببینید که زنده می‌مونن؟
چه روزهای تاریکی اند این روزها

لطفا بعد از این داستان‌ها، سهم گریهٔ سه روز جهان رو بدید به من.
مرسی

آدمی که خودش نباشه، چی میمونه ازش جز انتظار برای مرگ؟

انتظار بس نیست؟

برای همه‌مون دعا کنید. لطفا.

و بلاخره (حداقل تا مدتی) تمام!

بقول فائزه، دقیقا همینطوری، با همین زخما، تو همین جهنم، بلاخره تموم شد.

درسی که این چند روز گرفتم اینه که مشورت کردن خیلی مهمه. آدم وقتی توی قعر مشکله، بیگ پیکچرو نمی‌تونه ببینه و توی تصمیم‌گیری
های ماژور، بیگ پیکچر خیلی مهمه.

برای این مواقعه که آدم میره تراپی، دارو می‌خوره، سعی می‌کنه مشکلاتشو حل بکنه، سوشالایز می‌کنه، و حلقهٔ امن تشکیل میده.

در این مواقع به حلقهٔ امنتون اعتماد بکنید و به حرفشون گوش بکنید. حتا اگر مخالف نظر اون وقتتون باشه. حتا اگر بترسید از بقیه. به حرفشون اعتماد کنید و کاری رو بکنید که به صلاح خودتونه.

البته اگر توی ایران زندگی نمی‌کنید و اوضاعتون استیبل‌تره، کارای بهتری هم میشه کرد!

ولی فعلا تا اینجاییم و اسیر این شرایط، بهترین کار همین حلقهٔ امنه که شما رو می‌شناسن و بهترین رو براتون می‌خوان و نفعی هم از تصمیماتتون نمی‌برن.

و عزیزانم، بیگ پیکچر! بیگ پیکچر خیلی مهمه!

If I told you you broke my heart, would you say sorry?
If I told you I don’t sleep at night, would you care?

این هفته جهنم بود و خوشحالم که کمتر از دو ساعت ازش مونده.

سخت‌ترین و بدترین هفتهٔ عمرم بود. تمامش درد بود و ناامیدی. انتهای یأس رو دیدم و باهاش زندگی کردم.

من روز کنکورم دو تا کنکور (تجربی و زبان) دادم، ولی این هفته هر روزش از اون روز سخت‌تر بود.

پ.ن: روز قبلشم کنکور هنر دادم! خدایا توی دو روز چقدر کنکور دادم!

هر روزش از روزی که یکی از عزیزامو از دست دادم سخت‌تر بود.