We are truly fucked, my dear.

I mean we’re fine, but truly fucked.

Life goes on.

بدترین حالتِ افتادن از رولرکوستر، مرگ نیست، فلج چهار اندامه.

I just think I want someone to tell me how to live my life.

در تاریخ کسی به اندازهٔ ما از سر ناچاری، در تاریکی مطلق اینقدر امیدوار به یک گشایش بوده؟
امید واهی. همه می‌دونیم نمیشه اما بازم امیدواریم که بشه.

حتا الان که این رو می‌نویسم، اون امید احمقانهٔ خرکی توی ذهنمه که چند ساعت دیگه بیام ریپلایش کنم و بگم شد. اما نمیشه. می‌دونم که نمیشه.

حالا شما فقط اگر تونستید و دلتون خواست، دعا کنید که این چهار روز باقی مونده زودتر بگذره و کسی کسی رو بیشتر از این خرد نکنه.

و تو رو خدا نیاین تو ناشناس بگین وضع ما بدتره. بدتر بودن وضع شما، وضع ما رو بهتر نمی‌کنه، ولی اعصابمونو خردتر می‌کنه. بد بودن وضع ما هم سختی‌هایی که شما کشیدین یا می‌کشین رو بی‌اعتبار نمی‌کنه. به اندازهٔ کافی برای همه بدبختی هست. بذارین تو این وضعمون بمیریم ولی نیاین از بدتر بودن وضعتون بگین.

امید بد چیزیه. باعث میشه با دستای لرزان، سومین ایندرالم بخوری که شاید فرجی شد و اتفاقای بهتری افتاد.

کجا بود می‌گفت به آدم‌ها امید بدید و همه چیزشونو ازشون بگیرید و ببینید که زنده می‌مونن؟
چه روزهای تاریکی اند این روزها

لطفا بعد از این داستان‌ها، سهم گریهٔ سه روز جهان رو بدید به من.
مرسی

آدمی که خودش نباشه، چی میمونه ازش جز انتظار برای مرگ؟

انتظار بس نیست؟

برای همه‌مون دعا کنید. لطفا.

و بلاخره (حداقل تا مدتی) تمام!

بقول فائزه، دقیقا همینطوری، با همین زخما، تو همین جهنم، بلاخره تموم شد.

درسی که این چند روز گرفتم اینه که مشورت کردن خیلی مهمه. آدم وقتی توی قعر مشکله، بیگ پیکچرو نمی‌تونه ببینه و توی تصمیم‌گیری
های ماژور، بیگ پیکچر خیلی مهمه.

برای این مواقعه که آدم میره تراپی، دارو می‌خوره، سعی می‌کنه مشکلاتشو حل بکنه، سوشالایز می‌کنه، و حلقهٔ امن تشکیل میده.