چقدر تنهاییم هممون، چقدر فرو رفتیم توی خودمون، چقدر از هم بی‌خبریم، چقدر به هم می‌گیم خوبیم و نیستیم، چقدر به هم میگیم ما هستیم و نیستیم، چقدر بار اضافه‌ایم رو دوش هم.
خسته نشدیم؟ از این حال مستأصل تنها؟ از این حال اضافه بودن همه جا و نبودن در هیچ جا؟ از این حال رها شده تنها؟ این حال درک نکردن ساده‌ترین چیز‌ها؟
چشمامو می‌بندم، اونچیزی که می‌بینم بقیه نیستن. خودمم. من خیلی وقته دارم خودمو می‌بینم. فقط خودمو. گیر کردم تو یه دخمه.
اشتیاق در من فوران می‌کنه ولی توی این دخمه راه برون رفتنی نداره؛
من دارم توی هجوم اشتیاق‌ها، خفه می‌شم.

سارینا میگه شاید خسته بشی و فکر کنی نمی‌تونی. ولی ماها داریم می‌بینیم که داری می‌تونی.
#imsa

من ته ته این کمد نشستم گریه می‌کنم و تقریبا مطمئنم که دارم نمی‌تونم و تمام این تونستن‌ها حبابیه که وقتی بترکه میفتم ته دره و کسی یادش نمیاد که

از طرف هم‌اسمی عزیزم

ببین عزیزم،
من نمیدونم فردا میشه یا نه. ولی اگر نشد بیا بگیم طوری نیست. باشه؟
#imsa

ولی میدونم طوریه. خیلی طوریه.

دعا کنید. من به یک نباختن نیاز دارم.
#imsa

من استرس ندارم. استرس مال وقتیه که چیزی واسه خراب شدن مونده باشه. من استرس ندارم.

این یکی از تصاویر محبوبم از کیمیاست. خودش رو نمی‌بینید ولی من وقتی به این عکس نگاه می‌کنم، خودش هم میاد توی ذهنم.
#hands #دست‌ترین

هزار بار گفتم این که بگذره دیگه راحت میشم، دیگه راحت میشه، ولی هزارتا “این” گذشته و راحت نشده. خب ولی می‌خوام بهتون بگم که ما قوی‌تر شدیم.
من می‌دونم این اگر بگذره، هیچ چیز راحت‌تر نخواهد بود، ولی میخوام به خودم اثبات بکنم که میشه. حتا اگر نشه، حداقل شانسمو برای شدنش امتحان کردم.

برای پریای عزیز

عدد فولدر #hands رو ببینید :”]