من از تمام جمع‌ها ناامید شدم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
عجب هواییه، هی میشه تیره تر!

اسم شب:
[نترس بابا جان‌م! من هستم... قرار نیست ما بی‌هم، جایی بریم.]

یک محتوای غیرضروری درمورد دندان‌درد

مثلا این که ما دندان‌پزشکان را دست کم می‌گیریم تا نیمه شبی از شدت خستگی و دندان‌درد زار بزنیم.

بعد پول خون خاندانمان که هیچ، حاضریم دو تا کلیه‌مان را هم بدهیم که فقط این دردش آرام شود.

و ببینید آقای خدا، من حکمت هرچه را بفهمم، حکمت این تغذیه عصبی دقیق دندان‌ها را هیچ‌وقت نمی‌فهمم.

و ببین آقای خدا، من ظهر نخوابیدم، دیشب هم نخوابیدم، امشب حقم بود که عین آدم بخوابم. این دندان‌درد چه گوهی می‌خورد این وسط؟

و من نمی‌فهمم، وقتی ما داریم زیر pms می‌زاییم دیگر این اداها چیست؟ خب من که داشتم دردم را می‌کشیدم و چیزی نمی‌گفتم.

بله می‌دانم بی‌انصافی ست که هر چه می‌شود را سر تو خرد کنم. اما الان کسی بیدار نیست که سرش غر بزنم.

حجاب را هم.

باید اینوری گریه کنم. اونوری که گریه می‌کنم دردش بیشتر میشه.

خب این بود مرثیهٔ من از یک دندان‌درد مسخره. امیدوارم این لیدوکائین کوفتی راه تنفسی ام را ببندد و فردا خبر مرگم را بشنوید.
شبتان به خیر

حالا واجب هم نبود هر عوارضی در فارما خوانده بودیم را روی من نشان بدهند.