تو همت مسافر نشسته بود، گفت چرا نیم ساعت از این پراید کنارمون سبقت نمیگیری؟
گفتم مگه آهنگاشو گوش نمیدی؟
زل زد به دوربین :|

دلتنگی اینطوریه که آدم دائم فکر میکنه دیگه بیشتر از این نیست؛ دیگه نمیتونه دردناک‌تر از این باشه و بعد بوم! چند ثانیه بعد...

این کانالو که خوندم دلم خواست موتور سوار بشم؛ من ولی از ۲- سالگی از موتور میترسیده‌ام؛ حتا از کنارش ایستادن:))
خلاصه که اگه راهی میدونین که آدم بتونه بدون نزدیک شدن به موتورْ سوارش بشه پذیراییم.

چون که ما در بیابان زندگی آدم‌های کاکتوسی هستیم و چون نهال آمد سبزمان کرد.
#نهال

خنده دار نیستا. اگر می‌خندیم چون چاره ای نداریم. چون که اگر نخندیم یادمون نمی‌ره کجاییم، یادمون نمی‌ره حالمون رو.

خب الان باید چه کار کرد؟
راه‌های کم‌درد یا بدون درد خودکشی را نیز پذیراییم.

کاش یادمون نره که هر کدوممون داریم مبارزه‌هایی رو از سر میگذرونیم؛ توشون شکست میخوریم و میفتیم زمین و شکسته و خونین مجبوریم بلند شیم و آماده برای مبارزات بعدی؛ کاش یادمون نره که آدما رو بخاطر اینکه مبارزه‌شون مثل ما نیست سلاخی نکنیم؛ کاش بخاطر زخمای کمتر رو صورتشون محاکمه‌شون نکنیم؛ کاش یادمون بمونه که زیر زره‌هامون معلوم نیست تنمون چقدر زخم خورده‌ست و دلمون چقدر شکسته.
کاش انقدر سلّاخ نباشیم فقط.

وقتی از یکی میپرسین فلان پستت درمورد منه؟ ،به احتمال ۹۹درصد میگه نه؛ حتا اگه اسمتونو آورده باشه؛ حتا اگه عکستونو گذاشته باشه؛ احتمالا میگه که استعاره بوده یا بلاه‌بلاه‌بلاه.
حقیقتش اینه که اگه طرف میخواست و شما جنبه‌شو داشتین میومد مستقیم بهتون می‌گفت؛ اگر نگفته شما دیگه ریسک اینو بپذیرین که فلان حرفش راجع‌به شما بوده یا نه؛ فقط نرید بپرسید که با منی؟ چون این فقط نشون‌دهنده‌ی اینه که نمیخواین حقیقتو بپذیرین و این آزار‌دهنده‌ست.
آلسو، فکر نکنید که مرکز جهانید و همه‌ی حرف‌ها و حرکات اطرافیانتون در‌مورد یا متوجه شماست؛ شاید شما به هیچ جای هیچکس نباشید و خبر نداشته باشید.

This is the episode we go all alcoholic and a couple of years go fast forward and then we get better and non-alcoholic again.
This is the episode where we need to get numb.

Corn makes plastics, fuel, and movie theater popcorn. It’s like the other vegetables aren’t even trying.

هنوزم منتظر روزی میمونم که برای وجودم در این هزاره و در این دهه و در این جغرافیا و مهم‌تر از اون در این بدنْ یه دلیل منطقی و حکیمانه پیدا بشه؛ که یه روزی بگم “آهان!”
منتظر میمونم تا دلیل جنگیدن‌ها و محکم بودن‌هایی الان فقط انجامشون میدم چون راه دیگه‌ای ندارم مشخص بشه.
خدا جان منتظر میمونم!

ولی همیشه یه “حالا چی میشه؟” ی بزرگتر در انتظارمونه.

منتظر بودم یکی اینو بذاره من فورواردش کنم ولی انتظار ما را بس.:)))

#got

Freaking out when I’m not asleep is not a phase anymore, it’s my default mode.

اونایی که در جواب تشکر میگن خواهش میکنم یا به هر صورتی علائم حیاتی از خودشون نشون میدن مورد علاقه‌م هستن؛ عمر با عزت داشته باشن این مخلوقات مودب و باشعور.

همین تولد عزیزامون و حال خوبمون به وقت نزدیک شدنش، کادو خریدنش و برنامه‌ریزی براش رو باید قاب کرد گذاشت جلوی چشم.

کاش هیچوقت اونقدر بزرگ نشیم که جای قلب و ایموجی‌های جلوی اسم آدمهامون فامیلشون رو سیو کنیم.

هر وقت یه جاییم درد میگیره دلم میخواد اونقدر زور داشتم که میتونستم از جا بکنمش؛ اگه این توانایی رو داشتم الان خیلی چیزا نداشتم ولی نگران اضافه وزنم نبودم.

الان فقط یه بارونِ آلوده به ایندرال میتونه از فشار روی قفسه‌های سینه کم کنه.

دردایی که مهم نیستنو اگه شب روشون بخوابی صبحش خوب میشن؛ دردای عمیق ولی صبح بیدارت میکنن و یادت میارن که زنده‌ای؛
هنوز!