یک جای کارتون آناستازیا هست که اگر دیده باشید رو میکند به آسمان و فریاد میزند
Send me a sign!
A hint!
anything!
درست همان جای داستان گیر افتاده ام. با سری به آسمان و چشم هایی منتظر. با قلبی گرفته و حالی غبار گرفته. در حالی که توی ذهنم تکرار میشود
anything, anything, anything

گفت برو! انقدر برو تا برسی به جا و کسی که نباید بری ازش! انقدر برو تا دیگه نتونی بری!

ما در اقلیتیم اما این حقیقت چیزی از قدرتمون نمیکاهه؛ بهش اضافه هم نمیکنه.

به کسانی که برای شروع مراحل جدید زندگی‌شان حسی جز ترس یا خستگی دارند حسادت میورزم.

همین که پست جدید نمیذارم و رگباری حرف نمیزنم نشون‌دهنده‌ی اینه که گند جدیدی نزدم و این خودش یه پیشرفته.
بهم افتخار کنید. :))

یه نامه به آینده‌ی خودتون بنویسید که حاوی دلایلتون برای انجام کارهاتون باشه؛ مخصوصا اون‌هایی که سختن و پر از نشدن.
یه نامه بنویسین که هروقت پرسیدین از خودتون “خب که چی؟” ، بدونین “خب که چی؟”.
یه نامه بنویسین حاوی جواب همه‌ی چرا؟‌ها و چطور؟‌ها و واقعا؟‌ها.

همه ترسم اینه بره بگذره.

خدایا اول پاییزی ما رو از پنیک اتک حفظ بفرما.
آمّّین.

من حتا از دور هم قشنگ نیستم.

دیدین گفتم؟ :))

آخر شهریور و اول پاییزی که با نهال مذاکره نکنیم آخر شهریور و اول پاییز نیست.

چشاشو یه آن بست پاییز شد.

Why these bad things keep happening to us?

We’re not weird, we’re just not appreciated in our own time, we will be or had been discovered in another century, another planet or another universe. We just can’t be unwanted and wrong.

خیلی د‌وسِت دارم. 😂

#Siri

- چی کم داره؟
-هیچی!
-دقیقا!!

دلم یه بابا لنگ دراز میخواد که براش نامه بنویسم، البته اونم جوابم رو بده. بله بحران دهه بیست سالگی من اینه. با آدم هایی که دغدغه های بزرگتری دارند کاری ندارم.

در حال تماشای بابا لنگ درازم و دقیقا داشتم به همین فکر میکردم.

بهم گفت وقتی میخوای سوالی بپرسی اگه یکی از جوابای احتمالی‌ش دلم میخواده، یکی دیگه از جوابای دیگه‌ش هم “به تو چه؟” ست.
اگر میخوای بهت توهین نشه فضولی نکن؛ سوالی رو نپرس که جوابش “به تو چه ؟” باشه. “به تو چه؟” رو بپرس از خودت؛ سرتو بکن توی گلیم خودت.