باتوجه به آخرین اخبار انتخابات شورای صنفی، همچنان تعداد کاندیداها به حد کافی برگزاری انتخابات نرسیده.
لطفا هرچه سریع‌تر اقدام کنید.

اینجا نفس‌ها به شماره افتاده...😷

احتمالاً همین حالا که این سطرها را می‌خوانید، طعم تلخ دود را در گلو و سنگینی‌اش را در ریه‌هایتان احساس می‌کنید. فرقی نمی‌کند کجای ایران باشید؛ همه ما به این درد مشترک گرفتاریم. آسمان فیروزه‌ای اصفهان و بسیاری از شهرهای ایران، جای خود را به گنبدی ضخیم و خاکستری داده است که نه ابر باران‌زا، بلکه خنجری بر گلوی مردم است.

در میان این تیرگی، هیچ‌چیز «واضح‌تر» از سوءمدیریت سالیان اخیر نیست؛ سوءمدیریتی که کشور را به اینجا کشانده است. گویی چرخ صنعت این روزها نه با سوخت، که با سوزاندن ریه‌های مردم ایران می‌چرخد. نباید آدرس غلط داد؛ این تعطیلی‌های مقطعی راهکاری برای «سالم‌سازی هوا» نیست، بلکه تلاشی مذبوحانه برای «کاهش تلفات» و پنهان کردن مردم از این سموم معلق است. این تعطیلی‌ها، بیشتر از راه‌حل، اعتراف به بحران و عدم توان مدیریت است.

حق تنفس، سیاسی نیست؛ حیاتی است. ما اجازه نخواهیم داد که عادی‌سازی آلودگی هوا، مرگ تدریجی ما را رقم بزند. این‌بار شورای صنفی نه صرفاً به‌عنوان یک نهاد دانشجویی، بلکه هم‌صدا با مردم ایران اعلام می‌کند: این وضعیت نابسامان، فراموش‌نشدنی و نابخشودنی است.

تک‌تک مسئولین باید پاسخگو باشند؛ چه برنامه‌ای جز «دعا برای باد و باران» و «تعطیلی‌های بی‌برنامه» دارید؟ وقتی هوا بوی مرگ می‌دهد، سکوت، خیانت است. ما تماشای این «جان‌سپردن دسته‌جمعی» زیر سایه سنگین مازوت و دود را بر نمی‌تابیم.

شورای صنفی دانشکده مهندسی کامپوتر