اگه رو ایموجی ری اکت نگه داری اینجوری میشه

بالاخره یوتیوب رو روی تلویزیون درست کردم و برای شروع با وضوح بالاتری ام وی های اسکیز رو میبینم

اگه یه خرس بهت آسیب بزنه، هیچ وقت نمی‌پرسن چیکار کردی که تحریک شد

اولین فقدان همیشه تلخ است، اما بعد آدمی یاد می‌گیرد روی پای خودش بایستد

بعضی‌ها در گذشته گیر می‌کنند، در همان لحظه که چیزی را از دست داده‌اند.
می‌چسبند به آن تصویر، آن خاطره و سال‌ها می‌گذرد و آنها همان‌جا ایستاده‌اند.

یکی دیگر اما بلند می‌شود. خاک از تن می‌تکاند و راهش را می‌رود. انگار که هر از دست دادنی، فقط یک جور تازه از بودن را یاد آدم می‌دهد.

بازی زندگی این‌گونه است. زنجیره‌ای از داشتن‌ها و از دست دادن‌ها. اما هر فقدانی، اگر تاب آورده شود، چیزی را درون ما دگرگون می‌کند، نه لزوما آنچه می‌خواستیم، بلکه آنچه برای ادامه نیاز داریم.

می‌خوام یک کاری رو شروع کنم اما ترس از شکست همین الان اومده سراغم

برای اولین بار در طول زندگیم بین لاته و آمریکانو آمریکانو رو انتخاب کردم

طرف کل عکساش رو از زاویه‌ی پایین میگیره جوری که از سوراخ دماغش میشه مغزش رو دید و هنوزم خوشگله من یکم زاویه‌ی دوربین رو عوض کنم شبیه عکس کارت ملی میشه

اون دنیا قطعا یقه‌ی کسی که باعث شد انقدر بدعکس باشم رو میگیرم با خودم میبرم تو آتیش جهنم روزی چهار وعده کبابش میکنم

از انسیه ده تا عکس یهویی گرفتم حتی یکیش هم زشت نشد از خودم پنجاه تا عکس با ژست ها و زوایای مختلف گرفتم همشون رو باید پاک کنم

اگه منم خوش عکس بودم همتون رو با سلفی های وقت و بی وقتم خسته میکردم

خیلی یهویی یادم اومد یک فن پیجی می‌گفت رزالیا بعد فیتش با لیسا توی کیپاپ معروف شد

یه دختری اومد سمتم با هم احوال پرسی کردیم حرف زدیم وقتی رفت هرچی فکر کردم یادم نبود کی بود و از کجا من رو می‌شناخت