لیو یان: تـو خیـلـی ضـعیـفی!!
جونگ چون‌جی: اگه فکر میکنی من انقدر بی ارزشم، پس چرا داری وقتتو با این حرف‌ها تلف میکنی؟منو بکش!
لیو یان: راستش دلم برات می‎سوزه. بعد از همه کارهایی که برای اتحادیه شمشیر کردی، بازم اونا یه بارم به خاطرت فداکاری نمیکنن!
جونگ چون‌جی: من به ترحم هیولایی مثل تو هیچ احتیاجی ندارم.
لیو یان: توی قلب تو هم یه شیطان هست وگرنه چطوری سرخود عمل کردی و مستقیم تو تله من افتادی؟منم یه دونه هیولا دارم اما من همین الان هم بدون هیچ خجالتی، اجازه دادم بیرون بیاد؛ درحالیکه تو هنوز داری تظاهر میکنی. بانو جونگ، تو فقط یه آدم معمولی هستی چرا خودتو مجبور میکنی مثل یه قدیسه باشی؟ وقتی دلت میخواد گریه کنی، گریه کن. وقتی دلت میخواد بخندی، بخند. وقتی ترسیدی، به خودت اجازه ترسیدن بده و وقتی چیزی رو میخوای برو جلو و بگیرش!!

🦋🎀 وقتی استاد شائو که مثل پدر جونگ چون‌جی بود تصمیم گرفت در برابر منفعت جمع، چون‌جی رو نجات نده، فقط تانگ لی‎سی بود که گفت باید نجاتش بدن چون جونش باارزشه و یکی از دوستانشون‌ـه. بله، تانگ لی‎سی یه هیولاست!

هوا وویان: توی این زندگی اگه بتونم به اربابم خدمت کنم و فقط یه بار تانگ لی‌سی رو شکست بدم دیگه چرا باید از مرگ بترسم؟

➖➖ درست وقتی لیو یان فکر می‌کرد بالاخره موفق شده، تانگ لی‎سی و حرمسراش دوستانش ورق رو برگردوندن🤩

پو جو: استادم بهم گفت که هر آدمی باید یه فرصت برای شروع دوباره داشته باشه. من بین همه‌ کسایی که هنوز زنده‌ هستن، بیش از همه سزاوار مرگم. اگه من نمیرم، پس بقیه هم نباید بمیرن؛ اگه نتونم بقیه رو ببخشم قطعا خودم رو هم نمی‌تونم ببخشم. تو همیشه اون دستبند رو می‌پوشی، شاید هنوز یه ذره خوبی توی وجودت مونده.
شی فانگ‌تائو: استاد پو جو، چیزی که توی این دونه‌های تسبیحه، یه زهر کشنده‌ست. توش سرنج‌ـه!
پو جو: سرنج می‌تونه زهر باشه ولی می‌تونه دارو تقویتی هم باشه، همه‌چیز بستگی به خواست خودت داره!