🦋🎀 وقتی استاد شائو که مثل پدر جونگ چون‌جی بود تصمیم گرفت در برابر منفعت جمع، چون‌جی رو نجات نده، فقط تانگ لی‎سی بود که گفت باید نجاتش بدن چون جونش باارزشه و یکی از دوستانشون‌ـه. بله، تانگ لی‎سی یه هیولاست!

هوا وویان: توی این زندگی اگه بتونم به اربابم خدمت کنم و فقط یه بار تانگ لی‌سی رو شکست بدم دیگه چرا باید از مرگ بترسم؟

➖➖ درست وقتی لیو یان فکر می‌کرد بالاخره موفق شده، تانگ لی‎سی و حرمسراش دوستانش ورق رو برگردوندن🤩

پو جو: استادم بهم گفت که هر آدمی باید یه فرصت برای شروع دوباره داشته باشه. من بین همه‌ کسایی که هنوز زنده‌ هستن، بیش از همه سزاوار مرگم. اگه من نمیرم، پس بقیه هم نباید بمیرن؛ اگه نتونم بقیه رو ببخشم قطعا خودم رو هم نمی‌تونم ببخشم. تو همیشه اون دستبند رو می‌پوشی، شاید هنوز یه ذره خوبی توی وجودت مونده.
شی فانگ‌تائو: استاد پو جو، چیزی که توی این دونه‌های تسبیحه، یه زهر کشنده‌ست. توش سرنج‌ـه!
پو جو: سرنج می‌تونه زهر باشه ولی می‌تونه دارو تقویتی هم باشه، همه‌چیز بستگی به خواست خودت داره!

شوئه شیان‌زی: روباه کوچولو، تجربه نگرانی بقیه برای آدم چه حسی داره؟ قبلاً تجربه‌اش کردی؟

🤍🤍 ارشد شوئه فقط با همین دو تا سوال باعث شد که تانگ لیسی به صورت تک تک آدمای دور میز نگاه کنه و یادش بیاد که شاید توی مسیرش آدم‌هایی رو از دست داده اما خانواده جدیدی هم پیدا کرده🤍