اینها همان مبصران شبکه‌های اجتماعی هستند. این دوستان هر روز صبح با امید پیدا کردن آدم‌های بد چشم‌شان را باز میکنند تا بتوانند اسامی آنها را در موقعیت مناسب در صفحات اجتماعی‌شان منتشر کردهو پر بازدید بشوند و از بقیه بخواهند که این آدم‌های بد را از کره زمین محو کنند تا زمین پر از عدل و عدالت شود و ایگوی دوستان هم یه حالی بکند.

اسم آدم‌های خوب را هم نمی‌نویسند چون کلاس ندارد و به اندازه کافی لایک و ویو نمیگیرد و فيو استار نمی‌شود. خلاصه هر چی قربانی‌تر و ناراضی‌تر، فهمیده‌تر و با کلاس‌تر به نظر میرسی.

این بزرگواران صبح تا شب مشغول اسکرول کردن اینستا و یا چک کردن تایم لاین توییتر خود هستند و کار دیگری ندارد تا اینکه مبادا از انسانی خطایی سر بزند و این‌ها دیرتر واکنش دهند و از موج حمله جا بمانند.

این برگزیدگان درگاه باری تعالی، پتروسان زمانه‌اند وقت و انرژی‌شان را در راه برقراری عدالت اجتماعی وقف می‌کنند تا دنیا پر از عدل شود.

این عزیزان نه نیازی به مطالعه دارند نه نیازی به فکر کردن و نه هیچ چیز دیگری چون در زندگی واقعی این بزرگواران اساسا اشتباهی مرتکب نمی‌شوند که نیازی به فکر کردن و مطالعه و این جور چیزها باشد. [اینها برای عوام‌الناس است.]

همچون فراستی فیلم ندیده را نیز می کنند که هیچ حکم را هم نقدا صادر می‌کنند. ببخشش لازم نیست اعدامش کنید.

از نظر این ها دو دسته آدم وجود دارد؛
آدم‌های بد و آدم‌هایی که هنوز بد نیستن.

آدم‌های بد که حکم‌شان معلوم است باید بروند به زیر پای‌شان اما آدم‌هایی که هنوز بد نیستن باید خیلی مواظب رفتار خود باشند چونکه اگر پایشان را کج بگذارند این فرشتگان به حسابشان رسیدگی می‌کنند و اعضا و جوارح خاطیان را سرویس می‌کنند. (بعضیاشون حق سرویس کمتر هم می‌گیرند. پول بیشتر بدید شهرستان هم می‌روند)

این ها فرق متهم، مجرم، اصل عدم برائت و ... را نمی دانند. اصلا البته مهم نیست این کلمات مهم دیده شدن و فیو استار شدن است. این‌ها همزمان با اعدام در ملاعام مخالف‌اند و در عین حال هر روز آدم‌ها را در فضای مزاجی‌شان سلاخی میکنند و گوشت دنده‌شان را به نیش می‌کشند.

خلاصه که Social justice warior ها آدم های "بدی"😉 هستند مثل آن ها نباشید.

یکی از جنون‌آمیزترین رفتارهایی که مُد شده، حذف کردن و کنسل کردن آدم‌هاست، آن هم با اولین ناملایمات و ریزترین مسائل. برگزاری دادگاه صحرایی و صدور احکامِ گُنده و فوری علیه کسانی که شاید یک بار بدی کرده‌اند اما منصفانه، خوبی‌هایشان بیشتر بوده. چون در جایی از فلان ورق‌پاره یا استوری خوانده که "هر کی حالتو بد کرد، آدم سمّیه، پس حذف کن بره. گور پدرش. فقط خودت مهمی و آرامش الانت"‌. ظاهرا مفاهیمی مثل سازش، شفقت، مدارا، پذیرش تفاوت‌ها و پذیرفتن این واقعیت که هیچکس کامل نیست، از معنا افتاده‌اند.
‌‌‌‌‌
بیشتر از هر چیز نشان‌دهنده‌ی روحیات استبدادی است، گویا انتظار دارد یک دوست، هرگز اشتباه نکند. هرچند نوشتن درباره‌ی این مسائل، بدون اشاره به مصادیق دشوار است اما گمان می‌کنم منظور را رسانده باشم. حذف‌کردن آدم‌ها و بُریدن یک ارتباط، گاهی ضرورت دارد اما صدور چنین حکم سنگینی و اجرایش، نباید اینقدر هم ساده گرفته شود. مطمئنی که هیچ راهی جز جدایی نمانده؟ سوال مهم‌تر: آیا تناسبی بین خطا و مجازات هست؟
‌‌‌‌‌‌‌
جالب‌تر اینکه به این روحیه افتخار می‌کنند. در کمال حیرت، نوعی "مراقبت از خود" تلقیش می‌کنند و نشانه‌ی "قدرت" می‌دانند. از روابطشان یک مِیدانِ مین ساخته‌اند. خدا نکند احدی پا روی فلان مین بگذارد. در فضایی تا این حد "شکننده و ناامن" چطور می‌توان رابطه‌ای را پرورش داد؟
‌‌‌‌‌
بنظرم، جدایی آخرین راه‌حل است، نه اولین! اگر زیاد سراغ این گزینه برویم، زیست اجتماعی ما مختل می‌شود و به انسانی بی‌طاقت و ترسو که همیشه در حال فرار، دشمن‌سازی و حتی تحریف واقعیات و توجیه است، تبدیل می‌شویم. اگرچه حذف فوری هرکس که ناراحتمان کند، ما را به آرامش و پیروزی موقت می‌رساند، در بلندمدت آسیب می‌بینیم.