مثل دروازه‌بان چارلتون که نمیدونست بازی بخاطر مه شدید لغو شده و بیست دقیقه تو دروازه وایساده بود و کسی تو زمین نبود، منم چندوقته اینجوریم.

من شروع کردم به هرکسی جز خودم آسیب بزنم، تا خودم آسیب نبینم.

گاهی اوقات جوری کصخلم که خودمم توش میمونم.

چشمای شکلاتی خوشگلتو جز من به روی کسی باز نکن باشه؟

با اینکه چشمات آبی نیست، اما غرق میشم وقتی بهشون نگاه میکنم. صدای اطرافم به گوش نمیرسن وقتی تو حرف میزنی. خندیدن به طرز عجیبی قشنگه وقتی تو میخندونیم.
برام حرف بزن، آواز بخون، قصه بگو. چشم‌های تو آبی نیست اما من محو میشم تو تیله‌های قهوه‌ای رنگت، قهوه‌ی تلخِ من.

/

اگه اسمش خوشبختیه پس چرا به دست آوردنش انقد بدبختی داره؟

وقتی باهات آشنا شدم، احساس کردم بعد از چندسال سفر طولانی؛ بالاخره رسیدم خونه.

حال یه دیوونه رو آدم عاقل نمیفهمه .

‏من دوست دارم اجتماعی باشم ولی نه با این اجتماع.

‏تو این دورانی که همه دارن یاعلی میگن و عشق رو آغاز میکنن من یا ابلفض میگم و میرم سراغ مشکل بعدی.

حتى اگه دهنت پر از خون بود، جلوی غريبه تف نكن.