کاش میشد مغزم رو دربیارم تا انقدر درگیری نداشته باشه و بذاره بخوابم .

میخوای خوشحالم کنی؟
برات با بقیه فرق کنم، حتی یه تمایز کوچیک، مثلا وقتی از در میام مکث کن، نگام کن و لبخند بزن. یا تکست‌های منو همیشه جواب بده، از روزت برام بگو، نظرمو بپرس، بی‌هوا ببوسم، بهم گوش کن، به قصه های طولانی و تحلیلای فلسفیم، اگه دعوامون شد قهر نکن، بغلم کن و هرگز نرو.

وقتی میبینمش، ‏یادم میره قرار بود دیگه دوستش نداشته باشم.

یه جایی تو قلبت هست که قبلا خونه‌ی من بود.

/

میدونم تصمیمی که گرفتم درسته، ولی کاش تصمیم درست این نبود.

کاش معدم خودشو درگیر مسائل احساسی نکنه .

با وجود تنفرم بهت، نمیفهمم چطور هنوز میتونم باهات زندگی کنم.

من همیشه کورکورانه عشق ورزیدم و همه‌ی خودمو واسش گذاشتم، چون میپرستیدمش، بدون فکر به اینکه ایا خودِ واقعیش همون ادم مقدسیه که تو ذهن منه؟ و وقتی نشونم داد که اون نیست، انکار کردم و گفتم الان واسه شرایط عوض شدی، الان خودتو گم کردی وگرنه درست میشی، و تا مدتها قبول نمیکردم.