درونگرا بودن پسندمه. خیلی پسندمه. چرا؟ چون هیچ‌کس نمی‌فهمه چی داره می‌شه. چرا ناراحتم یا اصلا ناراحت هستم یا نیستم.
سو؛ این نیمه‌ی میانگرایی که شامل درونگرایی می‌شه رو بیشتر دوست دارم.

می‌دونی خوبی نوشتن اونجاست که یه شب توی nسال آینده برمی‌گردی می‌بینی چقدر سطح دغدغه‌ت متفاوت شده. میای می‌بینی از کجا زخم خوردی، از چی تجربه گرفتی، کلی غم و اشک بوده که گذروندی و هنوز زنده‌ای. می‌بینی هزار و یک زخم هست که فقط نمک ریختی روش تا بتونی پاشی ادامه بدی و یک‌عالمه چاله چوله جلوی پات بوده که چیزای ارزشمندتو گذاشتی توش تا پرش کنی و بتونی رد شی ازش. می‌بینی خیلی جاها کم اوردی اما زندگی واسه تو واینستاده و تو دوییدی تا دوباره رسیدی بهش.
می‌بینی؟

راستش انقدر درسام زیاده که الان واقعا وقتی برای«هیچ کاری نکردن»ندارم ولی وقت رو پیدا میکنم و توش«هیچ کاری»نمیکنم.

ما اینجا در اختلال غرق هستیم.

این پیام رو فوروارد کنید تو چنلاتون تا باهم درس نخونیم.

پستای یکی‌شون‌و استوری می‌کنم پستای یکی‌شون‌و فروارد. :)))

یعنی در واقع “از ته زدنِ موهام” تنها چیزیه که از نظر روحی و روانی راضیم می‌کنه

" U’re so lovely baby. "

It’s raining inside.

می‌خوام اسم اینجارو عوض کنم.
سو؛

از ذهن‌های آشفته‌ی نیمه‌شب بگو.

هرروز دوستای جدیدتر و بیشتری پیدا می‌کنم که بیشتر حال حرف زدن باهاشون رو ندارم.

بعدها نام مرا باران بگو.

بعدها نام مرا دریا بگو.