می‌دونی خوبی نوشتن اونجاست که یه شب توی nسال آینده برمی‌گردی می‌بینی چقدر سطح دغدغه‌ت متفاوت شده. میای می‌بینی از کجا زخم خوردی، از چی تجربه گرفتی، کلی غم و اشک بوده که گذروندی و هنوز زنده‌ای. می‌بینی هزار و یک زخم هست که فقط نمک ریختی روش تا بتونی پاشی ادامه بدی و یک‌عالمه چاله چوله جلوی پات بوده که چیزای ارزشمندتو گذاشتی توش تا پرش کنی و بتونی رد شی ازش. می‌بینی خیلی جاها کم اوردی اما زندگی واسه تو واینستاده و تو دوییدی تا دوباره رسیدی بهش.
می‌بینی؟

راستش انقدر درسام زیاده که الان واقعا وقتی برای«هیچ کاری نکردن»ندارم ولی وقت رو پیدا میکنم و توش«هیچ کاری»نمیکنم.

ما اینجا در اختلال غرق هستیم.

این پیام رو فوروارد کنید تو چنلاتون تا باهم درس نخونیم.

پستای یکی‌شون‌و استوری می‌کنم پستای یکی‌شون‌و فروارد. :)))

یعنی در واقع “از ته زدنِ موهام” تنها چیزیه که از نظر روحی و روانی راضیم می‌کنه

" U’re so lovely baby. "

It’s raining inside.

می‌خوام اسم اینجارو عوض کنم.
سو؛

از ذهن‌های آشفته‌ی نیمه‌شب بگو.

هرروز دوستای جدیدتر و بیشتری پیدا می‌کنم که بیشتر حال حرف زدن باهاشون رو ندارم.

بعدها نام مرا باران بگو.

بعدها نام مرا دریا بگو.

دایناسور و ماکیاتو هم بگو.