باورم نمی‌شه به سنی رسیدم که می‌تونم بقیه رو برای مدرسه رفتن بولی کنم. واقعا خوشحالم.
ولی‌کاش توی همین سن بمونم نمی‌خوام به ۲۳ برسم.

Think of all the horrors that I promised you I'd bring

کاش برگردم خسته شدم از اینجا
نیاز دارم پیش بقیه باشم نه یه مشت درخت

همیشه من آهنگ می‌فرستم
حالا شما بفرستین واسم هوم؟

به دنیای زنده‌ها برگشتم

خب اگه اینا رو نداشتی که من نمی‌خواستم بخونمت

There was blood in the air
I was on all fours, screaming life isn't fair
Break down these walls
As their marksmen hit their marks
And their cloaks of justice are only cloaks after all

شما شاهد باشین

تو رو خدا یکی اینو بنویسه
التماس می‌کنم حتی

منم دقیقا همین بودم با حملات اضطرابم وقتی مامانم می‌گفت خواهرتو ببر مدرسه. و دقیقا همینطوری توسط خانواده مسخره می‌شدم.

اینطوری که:
- وا مگه چی ازت خواستیم؟ سر کوچه‌ست دیگه ببرش بیا.
- یه سوپرمارکت می‌خوای بری بیایا این اداها چیه.
- یه حساب نمی‌تونی باز کنی خودت؟

و مغز موقع انجام اون کارا:
- اگه باهام حرف بزنن چی؟
- دارن نگاهم می‌کنن نمی‌تونم نفس بکشم.
- نمی‌تونم باهاش حرف بزنم بالا میارم.

واقعا معجزه بود بهتر شدنم.

توی مسیر آهنگ گوش دادن با صدای بلند واقعا کمک می‌کرد و حتی به اطراف نگاهم نمی‌کردم و تمام مدت سرم پایین بود و فقط با ماسل مموری حرکت می‌کردم. برای همین بعضی وقت‌ها ممکن بود توی محله‌ی خودمون گم بشم.

یه آهنگ هم امشب واسه همه‌تون ~

آه دوتا آهنگ دیگه مونده تا فرورودین تموم شه.
خوشحالم هر شب بخشی از من رو قبول کردید و آهنگ‌‌هایی که فرستادم واستون به دلتون نشست. بیاید سال دیگه هم انجامش بدیم ^-^