امشب شام پیش آقای دکترم با این حساب

الان فهمیدم سلما حق داره من واقعا زیاد غر می‌زنم

چرا فکر کردم پیاده برگشتن عاقلانه‌ست؟

دارم می‌میرم.

توی رمان ایرانی هم باید بلوند چشم سبز ببینم؟
بابا ولم کنین این چه زندگی‌ایه
(خودشو باد می‌زنه "اینا همه نشونه‌ست")

فردا:
- پیاده روی
- زبان یک✅
- محاکمه‌ی Beesie Dulop
- خوندن کتاب معماریم (بالاخره)
- فیلم (The Age of Adaline)؟
- زبان ۲
- خوندن First Law
- پیاده روی ✅
- زبان ۳ ✅
- فیلم (TPFC)✅

فاک من واقعا زندگی ندارم.

چند وقته دارم به یه چیزی فکر می‌کنم.
من کسیم که از کلمات محبت آمیز زیاد استفاده می‌کنم و کاملا ناخوداگاه شده. مثل پرسیدن وضعیت هوا یا سلام کردن می‌مونه هیچ منظوری پشتش نیست هیچ ارزشی پشتش نیست (برای همه‌ی جاها نه)
و این آزارم می‌ده. چون من برای کلمات و جملات ارزش زیادی قائلم و اگه بعضی چیزها خیلی و برای آدم‌های زیادی استفاده بشن اون میزان اهمیتشون رو کم کم برام از دست می‌دن.

و خب دارم سعی می‌کنم کمتر انجامش بدم و وقت‌هایی که حس می‌کنم درسته و واقعا از ته قلبم منظورش رو دارم ازشون استفاده کنم.

به جز کلمه‌ی قشنگم.
اونو نمی‌تونم نگم. شما همه واسم قشنگید.

تیا خیلی ناز و مهربون و قشنگه خودش هم. هر وقت باهاش مواجه میشم دلم می‌خواد بوجی موجیش کنم، بعد هم بدزدم و قایمش کنم یه جای امن برای خودم تنها.

اینا رو داره می‌گه فحش نخوره

- دکترم
+ دندون پزشکی!

قشنگ‌ترین جمله‌ای که تا الان توی این کتاب خوندم

بچه‌ها نینو
نینو بچه‌ها

قراره شام به خانواده پاستا بدم
خدایا کلتیک و آزتک بهم کمک کنن

عه شت یادم رفت اصلا بسی بیچاره رو :)))

نصفه موندن برنامه‌م تقصیر ساعت خواب مزخرفمه. اونو درست کنم همه چیم درست می‌شه