دارم می‌میرم.

توی رمان ایرانی هم باید بلوند چشم سبز ببینم؟
بابا ولم کنین این چه زندگی‌ایه
(خودشو باد می‌زنه "اینا همه نشونه‌ست")

فردا:
- پیاده روی
- زبان یک✅
- محاکمه‌ی Beesie Dulop
- خوندن کتاب معماریم (بالاخره)
- فیلم (The Age of Adaline)؟
- زبان ۲
- خوندن First Law
- پیاده روی ✅
- زبان ۳ ✅
- فیلم (TPFC)✅

فاک من واقعا زندگی ندارم.

چند وقته دارم به یه چیزی فکر می‌کنم.
من کسیم که از کلمات محبت آمیز زیاد استفاده می‌کنم و کاملا ناخوداگاه شده. مثل پرسیدن وضعیت هوا یا سلام کردن می‌مونه هیچ منظوری پشتش نیست هیچ ارزشی پشتش نیست (برای همه‌ی جاها نه)
و این آزارم می‌ده. چون من برای کلمات و جملات ارزش زیادی قائلم و اگه بعضی چیزها خیلی و برای آدم‌های زیادی استفاده بشن اون میزان اهمیتشون رو کم کم برام از دست می‌دن.

و خب دارم سعی می‌کنم کمتر انجامش بدم و وقت‌هایی که حس می‌کنم درسته و واقعا از ته قلبم منظورش رو دارم ازشون استفاده کنم.

به جز کلمه‌ی قشنگم.
اونو نمی‌تونم نگم. شما همه واسم قشنگید.

تیا خیلی ناز و مهربون و قشنگه خودش هم. هر وقت باهاش مواجه میشم دلم می‌خواد بوجی موجیش کنم، بعد هم بدزدم و قایمش کنم یه جای امن برای خودم تنها.

اینا رو داره می‌گه فحش نخوره

- دکترم
+ دندون پزشکی!

قشنگ‌ترین جمله‌ای که تا الان توی این کتاب خوندم

بچه‌ها نینو
نینو بچه‌ها

قراره شام به خانواده پاستا بدم
خدایا کلتیک و آزتک بهم کمک کنن

عه شت یادم رفت اصلا بسی بیچاره رو :)))

نصفه موندن برنامه‌م تقصیر ساعت خواب مزخرفمه. اونو درست کنم همه چیم درست می‌شه

خب

شروع کنیم~