می‌دونستید فن فیکشن دارن؟
که کرولی (تننت) وارد دنیای سوپرنچرال می‌شه و تا وقتی که ازیرافیل بره دنبالش و برش گردونه همونجا می‌مونه و کرولی (شپرد) رو می‌بینه و قشنگ‌ترین و طنزترین رابطه‌ی ممکن رو دارن =))

فرض کنید توی هواپیما برای برگشتن از سفر هستید که سقوط می‌کنه و می‌میرید.
ولی به جای اینکه وارد یه تونل سفید بشید و به برزخ برسید. دوتا گزینه جلوتون ظاهر می‌شه.
- ادامه‌ی داستان رو تا پایان به صورت گیم پلی تماشا کنید (در حالتی که از سقوط نجات پیدا کردید) و به دنیای بعدی برید.
- از آخرین جایی که بازی رو سیو کردید، ۵ سالگی، شروع کنید. دیتای بازی پاک می‌شه.

چکار می‌کنید؟

نمی‌دونم چرا برام سوال شد.
شما هم نپرسید چرا برام سوال شد.

خانواده‌ی مهاجری که شامل هشت پسر و یک دختر می‌شن. دختری که فکر می‌کنه بخاطر دختر بودنش از بقیه جدا افتاده و مادرش تبعیض زیادی بین اون و برادرهاش قائل می‌شه. و یک روز، می‌فهمه حامله‌ست.

خلاصه‌ی خوبی نمی‌تونم ازش بدم چون فقط یک داستان نبود. چندین زندگی بهم پیچیده بود که هرکدوم آرزوها و پشیمونی‌های خودشون رو دنبال می ‌کنن و یک خلاصه‌ی جدا لازم دارن.
تمام بازیگرها عالین؟ نه
می‌تونست بهتر باشه؟ آره
ولی اصلا مهم نیست که چه بازیگری خوب بازی کرد یا نه. از اون فیلم‌هایی نیست که بخوای همچین نقدهایی رو براش استفاده کنی. چون اصلا بحث این نیست.
وقتی تریلرش رو دیدم فکر کردم قراره مثل همیشه یه فیلم نازک مقوا شکل کمدی باشه که بشه توی جمع دیدش و آخرش ناراضی هرکی بره سراغ زندگی خودش.
ولی نه. من با این فیلم خندیدم و اگر تنها بودم گریه می‌کردم. رنگ‌هایی که استفاده شد، دیالوگ‌هایی که گفته شد. تغییر کنتراستی که با عوض شدن راوی شکل گرفت و غمی که دقیقا بین اون خنده‌ها بهت تزریق می‌کرد واقعا ارزشش رو داشت.
و چقدر اون مادر برای من قابل درک بود.
پس آره‌، ببینیدش. و هدویگ رو دوست داشته باشید. اون گی نیست، اروپاییه. :))

این بار شات نداریم.
روی تلویزیون با خانواده دیده شد.

بعد از ۴۸ ساعت بیدار بودن.
فیلم دیدن با خانواده.
دنبال کردن گیم اواردز تا شیش صبح و بیدار شدن و پرت کردن گوشی تو دیوار با دیدن تیمومی شالامی.
صبحونه خوردن توی کافه.
قدم زدن و پاساژگردی و ویندوشاپینگ.
الان آماده‌ام که تا شب بمیرم.

اسم دوست پسر کتالی ایده‌آل اومد.
و من الان Gavriel می‌خوام با موی کوتاه.

اصلا منطقی نیست وه من یه شخصیت فرعی که برخلاف بقیه سارا جان اونقدر (با ر های فراوان) از چهره و هیکل و عضلات پتکورال و رکتوس و بایسپ و تریسپش تعریف نکرد رو دوست داشته باشم‌.
ولی گوریل آرومه. سرش تو کار خودشه و با دقت به حرفات گوش می‌ده و وسط حرفات نمی‌پره. تمام تلاشش رو می‌کنه تا ازت محافظت کنه و افکارت رو مسخره نمی‌کنه و احتمالا بوی فندوق می‌ده.

ببخشید ولی این باید اینجا باشه

بعد از کار توی معدن و زایمان، پیاز خرد کردن سخت‌ترین کار دنیاست.