سه ماه پیش شروعش کردم. کتابی نبود که اسمش جذبم کنه و خلاصه‌ش اونقدر توجهم رو جلب نکرد. ولی دوستی بهم پیشنهادش داد و از اونجایی که قول داده بودم می‌خونم بالاخره صفحه‌ی اول رو باز کردم.
نمی‌دونم تاحالا اون مکش رو به صورت فیزیکی حس کردید یا نه. وقتی که انگار کتاب مثل یک سیاهچاله شما رو به درون خودش می‌کشه و اونقدری قدرت ندارید که ازش فرار کنید. برای من ادی لارو همچین چیزی بود.
سه فصل اولش رو مثل زندانی گرسنه‌ی محکوم به اعدامی که آخرین غذاش خوراکی بود که مادرش پخته خوندم و جویدم و هضم کردم. و بعد فهمیدم که نه، کافی نیست. من باید این قلم رو بشنوم، خوندن سیرم نمی‌کنه و بلکه بدتر مثل آب شوریه که وسط کویر بهم دادن و فقط تشنگیم رو بیشتر کرده.
پس از اول شروع کردم. همزمان شنیدم و خوندم و چشم‌هام با اینکه کلمات رو دنبال می‌کردن ولی نگاهم دنبال دختری بود که دلش می‌خواست زندگی کنه.
کلماتی که مثل بارون روی برگ‌ها سر می‌خوردن، شخصیت‌هایی که مثل برف روی سنگ می‌نشستن و التماس می‌کردن بهشون توجه کنی و درکشون کنی و نویسنده‌ای که می‌دونست چطور احساساتت رو مثل خمیر توی مشتش بگیره و شکلش بده. و همزمان دلم نمی‌خواست تموم شه. خودم رو مجبور می‌کردم ببندمش و فراموشش کنم تا شاید برای مدت بیشتری بتونم داشته باشمش و باهاش زندگی کنم.
و باهاش گریه کردم. گریه‌ای که از غم نبود. انگار من هم با شخصیت اصلی آروم شدم و تمام مدتی که اشک می‌ریختم لبخند زده بودم و راستش رو بخوابید، پایانی نبود که فکر می‌کردم بهش نیاز داشته باشم، ولی با هیچ چیزی عوضش نمی‌کنم.
وقتی ازم می‌پرسیدن کتاب موردعلاقه‌ت چیه همیشه جواب می‌دادم که ندارم. و یا بعضی وقت‌ها فقط به گفتن "شاید قبیله‌ی خرس غار" اکتفا می‌کردم. ولی از الان تا اطلاع ثانوی، هرکس ازم کتاب موردعلاقه‌م رو بپرسه بدون مکث بهش می‌گم
The Invisible Life of Addie LaRue

و الان دیگه دلم نمی‌خواد هیچی بخونم.
بدبخت شدم‌.
گلوکتا نجاتم بده.

وای بچه‌ها تیک تاک از وقتی ۹۰ درصد آهنگا پاک شدن خیلی جای قشنگی شده =)

࣪ ◜autumnophile: who loves Fall. ᳝ ⭑◝

𝖥𝗈𝗋: ToColoradoAndBack.t.me

ذوق *-*
(چقدر تو با سلیقه‌ای خجالت کشیدم با چالشای قبلی خودم مقایسه کردم)

خیلی با مفهوم اصطلاح "Morally grey" از دیدن خواننده‌های کتاب‌ها، مخصوصا بوک تاک، مشکل دارم. چون انگار اصلا معنیش رو متوجه نمی‌شن و درکش نمی‌کنن.

شخصیت‌های خاکستری نه اونقدر بدن که بهشون گفت بد و نه اونقدر خوبن که بهشون گفت خوب. کاملا بین این دوتان. خیلی از ارزش‌های اخلاقی‌ای که توسط جامعه تایید شده رو ندارن ولی اشخاصی هم نیستن که نسل کشی کنن. معمولا دنبال هدف‌های بالا بزرگ نیستن و بیشتر کاری رو می‌کنن که بهشون حس خوبی بده و لذت داشته باشه‌.

و بخدا ریسند خاکستری نیست
اون یه شخصیت خوبه که مجبوره بخاطر نجات مردمش کارهایی نه چندان خوب انجام بده و بهشون افتخار نمی‌کنه.

وقتی شبنم می‌خواد یه چیزی رو معرفی کنه: چارت می‌کشه توی اکسل شخصیت‌ها رو با سن و رنک و قد و وزن می‌نویسه و ۱۷ تا دلیل میاره که چرا ارزش خوندن داره

من وقتی می‌خوام یه چیزی رو معرفی کنم:
هیسس‌‌....حرف نزن... بهم اعتماد کن... من گریه کردم پس قشنگه.

دوستتون دارم.
زندگی کنید. تجربه کنید. هرچیزی رو که حس می‌کنید بهش علاقه دارید رو امتحان کنید. گلدوزی؟ برنامه نویسی؟ مجسمه‌سازی؟ آشپزی؟ کلاس‌های پیشرفته‌ی زیست شناسی؟
انجامش بدید‌ و چیزی که براتون خویه و خوشحالتون می‌کنه رو پیدا کنید.
هدف حتما نباید وارد ناسا شدن باشه، هدفتون می‌تونه درست کردن یه باغچه باشه، کتاب نوشتن باشه، گرفتن مدرک آشپزی باشه، کار کردن توی آزمایشگاه باشه.
فقط زندگیتون دور نندازید. یکبار داریدش و خیلی زودتر از چیزی که فکرش کنید می‌گذره و شمایید و "کاش‌"هایی که تا آخر عمرتون همراهی‌تون می‌کنن.

با ارزشید، زیبایید و باهوشید پس برای خودتون ارزش قائل شید.
امیدوارم خوشحالی‌تون رو پیدا کنید.

دیلی‌هاتون رو بهم بدید؟ اگه دوست داشتید؟
(لطفا چنلی نباشه که فقط توش عکس و آهنگ می‌ذارید‌. دوست دارم با خودتون ارتباط داشته باشم و حرف‌هاتون رو بخونم.)

آسمونم

-