لطفا اگه قراره کتابی معرفی کنید نگید تروپ یه اتاق یه تخت داره نگید who did this to you داره من اگه می‌خواستم از روی اینا انتخاب کنم می‌رفتم فن فیکشن می‌خوندم

اصلا من فن فیکشن می‌خونم که شخصیت‌های موردعلاقه‌م رو توی هزاران سناریوی متفاوت تصور کنم زیر و بم شخصیتشونو می‌دونم گذشته رو می‌دونم تهش چی می‌شه رو می‌دونم. کتاب؟ لطفا بهم بگو چرا شخصیت اصلی توی ۴ سالگی خواست خودش رو غرق کنه و همین باعث شد سال‌ها بعد پادشاهی رو بگیره نه اینکه به با دشمنش توی یه تخت می‌خوابه یا هوا سرده باید لخت شن همو بغل کنن.

ولم کنین دنبال قشنگم پیدا نمی‌کنم.

حالا انگار قبلیا رو که پیدا کردم خوندم

مرگ بگیری

واقعا هم خیلی چرتن این تروپ‌ها...
عاشقانه تنها وقتی خوبه که یه داستان درست و درمون پشتش باشه و زیاد از حد هم نباشه

من واقعا داستان‌های عاشقانه رو دوست دارم اینکه دو نفر هم رو ببینن بشناسن تمام خوبی و بدی هم رو بلد باشن کم کم اون فرد براشون متفاوت بشه و طوری به خودشون بیان و بگن اوه نه اینکه یهو الکی :( رومنس خوب بهم بدید

یا اگه می‌خواید یه چیز تکرارشده رو که محبوب همه‌ست تو داستانتون بیارید حداقل شرایط و موقعیت و کلماتش رو عوض کنید

همین. یا حداقل انقدر شخصیت‌های شبیه به هم نسازید واقعا تشخیصشون از هم دیگه داره سخت می‌شه.

از مورالی گری‌هایی که معلوم می‌شه بخاطر گذشته‌ی سختشون اینطورین یا برای کارشون دلیل پنهان دارن خسته شدم. چرا یکی مورالی گری نیست چون فقط مفهوم مورال براش به اون صورتی که باهاش آشنایی نداریم تعریف نشده؟ چون درک نمی‌کنه چرا اون کار باید غلط باشه و مغزش طوری برنامه‌ریزی نشده که بتونه بعضی درست و غلط‌ها رو تشخیص بده. اون یه شخصیت واقعی نیست لطفا بذارید آدم خوبی نباشه 😭

همه از آدم جذاب قد بلندی که پدرش توی بچگی بهش سیخ داغ می‌زده و بخاطر نجات مادرش عموشو کشته و به هیچ درداشو نمی‌گه خوششون میاد. یکی رو بیارید که شخصیت اصلی با وجدان خودش با تمام مفاهیم اخلاقی‌ای که براش تعریف شده بجنگه چون دوستش داره سخت قبولش کنه بترسه از اینکه داره قبولش می‌کنه.

یکی از قشنگ‌ترین چیزهایی که نزدیک بهش بود رو خوندم درمورد یه افسر نازی و یه بازجوی آمریکایی بود. دیدن اینکه اون بازجو چقدر با خودش کلنجار می‌رفت و با از دستوری که می‌داد یه تیکه از روحش رو می‌کند واقعا زیبا بود.

وقتی که دستور داد بزننش و خودش رو مجبور که ثانیه به ثانیه‌ش رو نگاه کنه و پلک نزنه و آخرش نتونست مقاومت کنه
“That’s enough,” John said, when it wasn’t nearly enough.

اگه به جز یه سری ويژگي های تکرارشده چیز جدیدی هم داشته باشن اره
مثلا من داستان یه شوالیه با شمشیر جادویی رو می‌خوام که قهرمان سرزمين بوده ولی هر چی از شمشیرش استفاده می کرده بیشتر تشنه‌ به خون می‌شده، تا این که یه شاهدخت بی‌گناه رو سلاخی می‌کنه و به خاطرش توسط تاج و تخت، خدایان و مردم نفرین می‌شه و شمشیر و مقامش رو از دست می ده
یه مرد بازنشسته که عادت به محافظت کردن داشته ولی حالا حتی فکر خون و جنگیدن وحشت‌زده‌ش می‌کنه و تیک عصبی داره، تلاش می‌کنه کشاورزی رو شروع بکنه.
قهرمانی که از کنار گذاشته شدنش عصبانیه و سعی می‌‌کنه سرکوبش کنه
داستان یه مرد روسپی رو می‌خوام که شبکه‌ی جاسوسی داره
داستان آدم‌هایی رو می‌خوام که کارهای غیرقابل بخششی انجام دادن و توی حاشیه‌ی دنیا قرار گرفتن و می‌دونن هرگز قرار نیست به مرکزش برگردن
داستان آدم‌های genuinely مهربونی رو می‌خوام که مجبور می شن توی دوراهی‌های سخت، بی‌گناهان رو قربانی کنن تا جایی که نسبت به خشونت کرخت می‌شن و توی قضاوتشون اشتباه می‌کنن
آدم‌هایی رو می‌خوام که بدون رومنس هم خوندنشون جالب باشه

ساعت سه شبه
سارا داره زجرم می‌ده و یهو یادم افتاد اوه شت نارنیا. وقتشه گریه کنم.

من امشب از نارنیا ادیت دیدم و واقعا دلم می‌خواد یه گوشه بشینم گریه کنم و فحش بدم و دوباره مغزم رو تمرین بدم که چیزایی که نوشته شده وجود ندارن و همه‌شون توی نارنیا دارن به خوبی زندگی می‌کنن.

یا اینکه پاشم دوباره بخونمش....

اگه باهام گریه می‌کنید می‌خونمش